Lahat ng Kabanata ng เงาหงส์เหินในวันวาน: Kabanata 1 - Kabanata 9

เผยเหยี่ยนบีบเอวข้าไว้ ลมหายใจร้อนผ่าว ในดวงตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลง"อาฉาน ใช้เรือนร่างที่ทั้งบริสุทธิ์ทั้งยั่วยวนของเจ้าในยามนี้ ไปยั่วยวนกู้ชิงโจวเสีย"เอวที่กำลังโยกไหวหยุดนิ่งลงทันทีข้ามองเขาด้วยสีหน้าสับสน หางตาแดงระเรื่อ แพขนตาเปียกชื้นเมื่อเห็นข้าเป็นเช่นนี้ เผยเหยี่ยนก็ยิ่งหอบหายใจหนักขึ้น การเคลื่อนไหวดุดันขึ้นหลายส่วนเมฆฝนสวาทสงบลงแล้วเขากอดข้าจากด้านหลังอย่างอิ่มเอม คางเกยอยู่ที่ร่องไหล่ ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ข้างคอ"ซย่าฉาน คำพูดเมื่อครู่เจ้าจำได้หรือยัง อวี่เซิงได้รับความไม่เป็นธรรม ถึงเวลาที่เจ้าต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว"ร่างกายของข้าแข็งทื่อไปซูอวี่เซิงคือรักแรกที่เขาทะนุถนอมดั่งยอดดวงใจ ไม่ว่านางจะขออะไร เผยเหยี่ยนก็จะบันดาลให้ทุกอย่างเมื่อคืนนี้ ซูอวี่เซิงร้องไห้ปานใจจะขาด เพียงเพราะกู้ชิงโจวถอนหมั้นนางนางมีนิสัยเอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง ลั่นวาจาว่าต้องให้กู้ชิงโจวได้ลิ้มรสการเจ็บเพราะรักบ้าง จึงออดอ้อนให้เผยเหยี่ยนช่วยนางเผยเหยี่ยนย่อมตอบตกลงอยู่แล้วส่วนข้าก็เป็นเพียงของเล่นที่เขาซื้อมา ชีวิตไร้ค่าดั่งหญ้าริมทาง จะมีสิทธิ์ปฏิเสธได้อย่างไร?หลังจากตระกูลซย

ในตอนนั้นเอง ข้าก็มองเห็นกู้ชิงโจวอยู่ท่ามกลางฝูงชนเขาสวมชุดบัณฑิตสีคราม ลักษณะสง่างามเยือกเย็น นั่งอยู่ตรงตำแหน่งริมสุด กำลังขมวดคิ้วแน่นเป็นปมความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของข้าอย่างเงียบเชียบข้าตั้งสติ พยายามควบคุมเสียงให้ฟังดูสงบนิ่ง"ได้เลยเจ้าค่ะ ใช่ว่าจะเต้นระบำไม่ได้ แต่ว่า ข้าต้องการคู่เต้นระบำสักคน"สายตาของทุกคนทอดมองตามปลายนิ้วของข้า ไปตกอยู่บนตัวกู้ชิงโจวตรงมุมห้อง"ขอเชิญใต้เท้ากู้แล้วกันเจ้าค่ะ"แหวนหยกของเผยเหยี่ยนร่วงลงพื้นดัง "แกร๊ก" เขาใช้สายตาดุดันจ้องมองมาที่ข้ากู้ชิงโจวคิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะเลือกเขา เขาชะงักเล็กน้อยไม่รอให้ผู้คนตั้งตัว ข้าเดินเท้าเปล่า ก้าวไปหากู้ชิงโจวทีละก้าวปลายหูของเขาแดงระเรื่อ ยอมให้ข้าจูงมือเดินไปยังใจกลางของฝูงชน ชายเสื้อคลุมยาวปัดผ่านน่องเปลือยของข้าเบา ๆ ราวกับขนนกที่กวาดผ่านห้วงหัวใจเสียงดนตรีบรรเลงขึ้น เผยเหยี่ยนลุกพรวดทันทีข้าแนบชิดข้างหูกู้ชิงโจวพยางหัวเราะเบา ๆ หางตาเหลือบไปเห็นกำปั้นที่เขากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดซูอวี่เซิงเงยหน้าพูดคุยกับเขา แต่เขากลับจ้องมองข้า ลึก ๆ ในดวงตาพรั่งพรูไปด้วยอารมณ์ที่น่าตกใจแต่เมื่อข้า

"ซย่าฉาน!" เขาตวาดลั่น เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นจากการถูกทรยศ"เจ้ากล้าขนาดนี้เชียวหรือ!"ข้าค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดึงผ้านวมมาห่อคุ้มกายไว้ส่งเดช"ซื่อจื่อโกรธอะไรหรือเจ้าคะ" ข้าเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ท่านไม่ควรมอบรางวัลให้ข้าหรอกหรือ"เผยเหยี่ยนจ้องข้าตาไม่กะพริบ สายตาสื่ออารมณ์ซับซ้อนซูอวี่เซิงคอยเติมเชื้อไฟอยู่ข้างๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "แหม ๆ แม่นางเซี่ยช่างเก่งกาจเสียจริงนะ จัดการบัณฑิตกู้ได้รวดเร็วเสียจริง พี่เหยี่ยน นางเชี่ยวชาญถึงเพียงนี้ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่านางต้องเคยปรนนิบัติชายมามากหน้าหลายตาแน่ ๆ!"เพราะคำพูดของซูอวี่เซิง สีหน้าของเผยเหยี่ยนยิ่งบูดบึ้งกว่าเดิมในยามนี้เอง กู้ชิงโจวพลันผลักประตูเข้ามา ในมือถือปิ่นโตอาหารสองใบเดินเข้ามาข้างในที่แท้ เขาก็ไม่ได้จากไปไหนเมื่อเห็นเผยเหยี่ยนและซูอวี่เซิงอยู่ภายในห้อง กู้ชิงโจวก็ชะงักเล็กน้อยจากนั้น เขาก็วางปิ่นโตลงบนโต๊ะ เดินมาข้างกายข้า แล้วโอบข้าเข้าสู่โอบอกอย่างเป็นธรรมชาติ"ซย่าฉาน เจ้าคงหิวแล้วสินะ? กินอะไรก่อนเถิด" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและทะนุถนอม

ข้าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที แล้วตรงไปยังศาลต้าหลี่ ข้าก็มาถึงห้องทำงานของกู้ชิงโจวด้วยการนำทางของเจ้าหน้าที่เขาเหมือนคาดไม่ถึงว่าข้าจะมา ยามเห็นข้าจึงมีสีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง"ซย่าฉาน เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร"ข้าไม่ได้ตอบคำถาม แต่เดินตรงเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา"กู้ชิงโจว ภาพวาดข้าพวกนั้นในจวนของท่าน มันคืออะไรกันแน่" ข้าเข้าประเด็นทันทีกู้ชิงโจวเงียบไป หลังจากผ่านไปนาน เขาจึงหันมามองข้าด้วยสายตาเร่าร้อน"ซย่าฉาน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าได้พบเจ้า ใจข้าก็ชอบเจ้าแล้ว" เสียงของเขาต่ำนุ่ม"ที่หอสังคีต เจ้าสวมชุดระบำสีแดงเพลิง ดูอิสระเสรี ผู้คนใต้เวทีต่างจับจ้องมาที่เจ้า ตะลึงลานในความงามของเจ้า"ชั่วขณะนั้น กู้ชิงโจวกำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ?เขากำลังคิดว่า เขาจะต้องเฝ้าดูนาง เฝ้ามองจนกระทั่งความอ่อนเยาว์ของนางสิ้นสูญ ร่วงโรยตามกาลเวลา เฝ้ามองนางไปจนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดสามารถเชยชมความงามของนางได้อีกจนเหลือเพียงเขาแต่ผู้เดียว ที่ยังมองเห็นความสง่างามภายใต้ทุกริ้วรอยของนางอยู่"ยามนั้นข้าก็รู้แจ้งแล้วว่า เจ้าเกิดมาเพื่อเฉิดฉาย โลกของเจ้านั้นกว้างใหญ่นัก แต่หัวใจข้ากลับคับแค

เผยเหยี่ยนจัดการซูอวี่เซิงเรียบร้อยแล้ว ก็รีบมาหาข้าทันทีตรงหน้าข้า เขาค่อย ๆ ประคองตลับผ้าไหมออกจากอกเสื้อด้วยความระมัดระวังภายในตลับ มีหยกพกชิ้นนั้นที่ข้าทำแตกเองกับมือที่โรงเตี๊ยม ทว่ายามนี้ บนพื้นผิวจี้หยกที่แตกร้าวนั้น กลับมีผู้นำเส้นทองคำมาถักร้อยซ่อมแซมไว้อย่างประณีตเขายื่นจี้หยกพกมาตรงหน้าข้า เอ่ยด้วยความรักอันลึกซึ้ง "ซย่าฉาน ข้าผิดไปแล้วเจ้าดูสิ หยกชิ้นนี้ข้าหาช่างฝีมือที่ดีที่สุดในเมืองหลวงมาซ่อมจนหายดีแล้ว ช่างบอกว่า กระจกเงาที่แตกสลายก็ยังหวนคืนได้ เส้นทองผูกประสาน ยิ่งมั่นคงแข็งแกร่งกว่าเดิมเสียอีก ที่จริงแล้วข้ารักเจ้า ข้าส่งซูอวี่เซิงไปแล้ว นางจะไม่มาก่อกวนพวกเราอีกต่อไป ซย่าฉาน เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้หรือไม่"ข้าหลุบตาลงมองจี้หยกพกที่เต็มไปด้วยรอยร้าวเส้นทองคำ ในใจกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยแตกสลายแล้วก็คือแตกสลาย ต่อให้ใช้ทองคำแท้เติมเต็มมากมายเพียงใด รอยแตกร้าวนั้นก็ยังคงอยู่ตลอดไปข้าไม่ได้รับหยกชิ้นนั้น แต่เอียงหน้ามองเขา "เผยเหยี่ยน ข้าขอถามท่านสักเรื่อง"แปลกนัก เผยเหยี่ยนค่อนข้างประหม่ากับคำถามของข้า ลูกกระเดือกขยับเกร็ง"ถามมาสิ""ท่านบอกว่าท่