เงาหงส์เหินในวันวาน

เผยเหยี่ยนร่วมรักกับข้าไปถึงแปดครั้งในคืนเดียว ในครั้งที่เก้า เขาบีบเอวข้าไว้ พร้อมกล่าวด้วยเสียงอิ่มเอมแหบพร่า "อาฉาน ใช้ท่าทางที่ทั้งบริสุทธิ์ทั้งยั่วยวนของเจ้าในยามนี้ ไปยั่วกู้ชิงโจวเสีย" ข้าแข็งทื่อไปทั้งตัว ยามนี้ถึงได้รู้ ว่ารักแรกที่เป็นยอดดวงใจเผยเหยี่ยนนั้นถูกกู้ชิงโจวถอนหมั้น หัวใจแตกสลายยับเยิน เขาต้องการให้ข้าแก้แค้นแทนนาง ให้กู้ชิงโจวได้ลิ้มรสชาติของการถูกคนรักเขี่ยทิ้งเหมือนรองเท้าเก่า ๆ บ้าง ปีนั้นตระกูลซย่าต้องโทษถูกยึดทรัพย์สิน ข้าถูกขึ้นทะเบียนเป็นชนชั้นต่ำของหอสังคีต กลายเป็นนางระบำที่ต้อยต่ำที่สุด เป็นเผยเหยี่ยนที่ทุ่มเงินพันตำลึงไถ่ตัวข้าออกมา แล้วจัดให้อยู่ในเรือนแยกของจวนโหวอันยิ่งใหญ่ ข้าเคยเพ้อฝันไปว่า ตัวเองนั้นแตกต่าง เพราะอย่างไรเสียข้าก็ปรนนิบัติเขามานานที่สุด แต่เขากลับหลุดหัวร่อ "ที่ข้าเก็บเจ้าไว้ ก็เพียงเพราะคิ้วและตาของเจ้ามีส่วนคล้ายอวี่เซิงเท่านั้นเอง" ข้าตอบตกลงด้วยตาแดงก่ำ เก็บซ่อนความเพ้อฝันเกินตัวที่ไม่สมควรเอาไว้ ไม่นานนัก กู้ชิงโจว ยอดบัณฑิตระดับทั่นฮวาผู้เยือกเย็นดุจหยก ก็กลายเป็นผู้ที่สยบอยู่ใต้ชายกระโปรงของข้า แต่แล้วเผยเหยี่ยนกลับเสียอาการเป็นครั้งแรก ขอร้องข้าด้วยดวงตาแดงฉาน "ซย่าฉาน ข้าเสียใจ เจ้ากลับมาได้หรือไม่"