เงาหงส์เหินในวันวาน

เผยเหยี่ยนบีบเอวข้าไว้ ลมหายใจร้อนผ่าว ในดวงตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลง

"อาฉาน ใช้เรือนร่างที่ทั้งบริสุทธิ์ทั้งยั่วยวนของเจ้าในยามนี้ ไปยั่วยวนกู้ชิงโจวเสีย"

เอวที่กำลังโยกไหวหยุดนิ่งลงทันที

ข้ามองเขาด้วยสีหน้าสับสน หางตาแดงระเรื่อ แพขนตาเปียกชื้น

เมื่อเห็นข้าเป็นเช่นนี้ เผยเหยี่ยนก็ยิ่งหอบหายใจหนักขึ้น การเคลื่อนไหวดุดันขึ้นหลายส่วน

เมฆฝนสวาทสงบลงแล้ว

เขากอดข้าจากด้านหลังอย่างอิ่มเอม คางเกยอยู่ที่ร่องไหล่ ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ข้างคอ

"ซย่าฉาน คำพูดเมื่อครู่เจ้าจำได้หรือยัง อวี่เซิงได้รับความไม่เป็นธรรม ถึงเวลาที่เจ้าต้องตอบแทนบุญคุณแล้ว"

ร่างกายของข้าแข็งทื่อไป

ซูอวี่เซิงคือรักแรกที่เขาทะนุถนอมดั่งยอดดวงใจ ไม่ว่านางจะขออะไร เผยเหยี่ยนก็จะบันดาลให้ทุกอย่าง

เมื่อคืนนี้ ซูอวี่เซิงร้องไห้ปานใจจะขาด เพียงเพราะกู้ชิงโจวถอนหมั้นนาง

นางมีนิสัยเอาแต่ใจและเย่อหยิ่ง ลั่นวาจาว่าต้องให้กู้ชิงโจวได้ลิ้มรสการเจ็บเพราะรักบ้าง จึงออดอ้อนให้เผยเหยี่ยนช่วยนาง

เผยเหยี่ยนย่อมตอบตกลงอยู่แล้ว

ส่วนข้าก็เป็นเพียงของเล่นที่เขาซื้อมา ชีวิตไร้ค่าดั่งหญ้าริมทาง จะมีสิทธิ์ปฏิเสธได้อย่างไร?

หลังจากตระกูลซย่าต้องโทษ ท่านพ่อก็ปลิดชีพตัวเองในคุก

ท่านแม่ป่วยหนักระหว่างทางเนรเทศ ต้องอาศัยยาราคาแพงเพื่อยื้อชีวิตไว้

ข้าหมดหนทาง จึงปีนขึ้นเตียงของเผยเหยี่ยน ซื่อจื่อแห่งจวนโหว

ในคืนนั้น เขาอ่อนโยนที่สุด แตกต่างจากคุณชายน้อยเผยที่เย็นชาและเหี้ยมโหดอย่างที่ร่ำลือกัน

หลังจากนั้น เขาเชยคางของข้าขึ้น แล้วถามว่าข้าชื่ออะไร

"ซย่าฉาน" เสียงของข้าเบาราวกับยุง เจือด้วยความสั่นกลัวของมือใหม่

"อยู่ต่อสิ" เขายิ้มมุมปาก

เขามอบตั๋วเงินปึกหนาให้ข้า บอกข้าว่าเขาจะรับผิดชอบค่ารักษาของแม่ข้าให้เอง

ทั้งยังจ่ายเงินค่ายาของท่านแม่ให้จนหมด นิ้วมือเขาลูบไล้ผ่านไฝน้ำตาที่มุมตาของข้า พลางพึมพำเสียงต่ำว่า "ซย่าฉาน ต่อไปนี้เจ้ามีข้าอยู่ทั้งคน"

ชั่วขณะนั้น หัวใจอันต้อยต่ำดวงนี้ของข้า ก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

แม้เผยเหยี่ยนจะเป็นคุณชายเสเพลเลื่องชื่อในเมืองหลวง ทว่าตั้งแต่มีข้า เขากลับเลิกเสเพลไปตลอดสามปีเต็ม เรือนแยกแห่งนี้มีเพียงข้าคนเดียว

ข้าหลงนึกว่า ตัวเองนั้นแตกต่างออกไป

"เหตุใดต้องเป็นข้า" ข้าถามเสียงสะอื้น

เผยเหยี่ยนแสยะหัวเราะ ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากของข้า น้ำเสียงฟังดูแทบจะไร้ความรู้สึก

"หากไม่ใช่เพราะเจ้ามีใบหน้าที่เหมือนอวี่เซิงขนาดนี้ เจ้าอย่าหวังว่าจะได้เหยียบธรณีประตูจวนโหวเลย

คนในใจข้า มีเพียงอวี่เซิงคนเดียวเท่านั้น"

ความขมขื่นแผ่ซ่าน ข้าหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของตัวเอง

ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสามปี สุดท้ายก็สู้การเหลียวมองเพียงแวบเดียวของรักแรกที่เป็นดั่งแสงจันทร์ในดวงใจไม่ได้

ที่แท้ข้า ก็เป็นได้แค่ตัวแทนมาโดยตลอด

พอเห็นข้าทำท่าจะร้องไห้ เขาก็คิ้วขมวดมุ่น กล่าวด้วยสีหน้ารำคาญใจ "ข้าเกลียดสตรีที่ทำกิริยาเช่นนี้ที่สุด"

หัวใจของข้าดิ่งวูบลง

เผยเหยี่ยนเกลียดผู้หญิงร้องไห้ที่สุด เขาคิดว่าข้าต้องการใช้น้ำตาเพื่อเรียกร้องความสงสาร

"ก็แค่ให้เจ้าไปปรนนิบัติผู้ชายคนหนึ่ง จะทำท่าทางเช่นนี้ให้ใครดูกัน" เขากล่าวเสียงเย็น

ข้ากัดริมฝีปากแน่น จนกระทั่งในลำคอเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ถึงยอมกลืนน้ำตากลับไปอย่างยากลำบาก แล้วตอบรับเสียงแหบ

"เจ้าค่ะ"

ข้าเก็บซ่อนความหวังเกินตัวอันไม่สมควรเอาไว้ เก็บหัวใจที่เคยให้ไปผิดคนกลับมาเช่นกัน