Todos los capítulos de บงการรัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

EP 58เรื่องที่เธอไม่รู้หลายวันต่อมาตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยเจอกับสิงโตอีกเลย สิงโตเขาทิ้งกุญแจรถสปอร์ตหรูของเขาเอาไว้ให้เธอได้ขับกลับบ้านอย่างสะดวกสบาย ส่วนเขานั่นเหรอเธอไม่รู้เลยว่าเขากลับยังไง เขาทิ้งคำพูดแบบนั้นเอาไว้เพื่อให้เธอได้นึกคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ"หายไปไหนนะ หลายวันแล้วนะเนี่ย"ตอนนี้เธออยู่ที่มหาวิทยาลัย มาเร็วกว่าปกติอีกนะ หวังว่าจะได้มาเจอเขาอีกครั้ง ส่วนเรื่องหมั้นของเธอกับเขายังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงราวกับว่าเขาแค่กำลังรอคำตอบ รอความมั่นใจจากเธอเท่านั้นเฮ้อ…การไม่มีเขาอยู่วุ่นวายข้างกายมันก็เหงาเหมือนกันนะ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ไม่เจอเขา ลองเดินไปที่สนามบอลก็ไม่เจอเขา มองไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่มักจะเจอเขาเป็นประจำก็ไม่เจอเขา เลยลองเดินไปที่ที่เขาชอบเดินไปสูบบุหรี่ประจำเธอก็ไม่เจอเขาเหมือนเดิม ให้ตายเถอะ คนทั้งคนจะหายไปได้แบบนี้เลยเหรอเรื่องระหว่างเธอกับตุลย์ภพมันไม่ได้มีอะไรอย่างที่เขาคิดเลยด้วยซ้ำนะ เธอพูดเรื่องจริง และตอนนี้เธอกำลังกระวนกระวายใจเพราะเขา เธอลองปรึกษาตุลย์ภพดูว่าเธอควรทำอย่างไร เขาก็แนะนำเธอมาว่าให้เธอถามใจตัวเองให้ดี ให้เธอคุยกับเข

EP 60ทำไมเขาอยู่ในสภาพนั้นม๊าเดินจากไปแล้ว เหมือนว่าจะเดินเลี้ยวไปอีกทางเห็นบอกว่าจะไปคุยกับคุณหมอก่อน ระหว่างนี้พิมพ์มาดาก็ค่อยๆ เดินเข้าใกล้บานประตูบานนั้น บานที่มีป้ายชื่อของเขา'สิงโต กิจวรกุล' น่าแปลกที่ประตูบานนี้กลับมืดทึบสนิทไม่มีกระจกเล็กๆ ให้มองเข้าไปที่ห้องด้านในได้เลย เธอเลยไม่สามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้คนด้านในเป็นยังไงบ้าง เขาอาการหนักมากแค่ไหน หรือว่าเขาเสียโฉมไปมากขนาดไหนมือเรียวจับที่ด้ามจับของประตูแล้วผลักมันเข้าไปเพียงเบาๆ เธอต้องการให้ดันเข้าไปให้เงียบที่สุดเพราะเธอกลัวว่ามันจะรบกวนเขา ทว่าเมื่อดันประตูเข้าไปแล้วเธอสัมผัสได้ถึงไอความเย็นที่ถึงแม้ว่าเธอเพิ่งจะเดินเข้าไปก็ให้ความรู้สึกหนาวสั่นได้ แถมในห้องยังมืดทึบสนิทไม่มีแสงใดส่องอยู่เลย"ใคร!" น้ำเสียงดุดันที่คุ้นเคยดังขึ้น เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ เธอเงียบรอจังหวะให้ดวงตาชินกับความมืดทึบแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆ"ฉันถามว่าใครไงวะ ไม่มีปากมารึไง"อ่ะ! ดูเหมือนว่าสิงโตจะยังคงอารมณ์รุนแรงอยู่นะ แต่ว่า เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้เธอได้ยินเสียง กึกๆ กักๆ ไม่ใช่หรือไง จะเป็นอะไรมั้ยนะถ้าเธอจะขอเปิดไฟใ

"ก็พิมพ์สิคะ ถ้าไม่ใช่พิมพ์จะเป็นใครละ""ฉัน… เอ่อ… พี่ พี่ดีใจที่ได้เห็นพิมพ์อีก""พิมพ์ก็ดีใจค่ะ พี่โตหิวน้ำมั้ยคะ""ครับ" เขากวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้องพักของเขาที่มันอึมครึมน่าอึดอัด อดใจหายไม่ได้ว่าตอนที่เธอเดินเข้ามาเธอจะเห็นเขาเป็นปีศาจ หรือคนบ้าหรือเปล่านะ"น้ำค่ะพี่โต"แต่ถึงอย่างนั้น ถึงเขาจะระแวงเธอจนถึงขนาดนั้น แต่ว่าเธอก็ยังไม่ถามไม่อะไร และส่งยิ้มให้เขาอยู่เสมอ ที่สำคัญนะตอนนี้เธอไม่จับโทรศัพท์มือถือเลยล่ะ เธอเลิกติดต่อกับมันแล้วจริงๆ ใช่ไหมนะ"ถ้าหมอจะขอคุยกับคุณผู้หญิงท่านนี้สักหน่อยจะได้มั้ยครับ"สิงโตรีบคว้าหมับเข้าที่เอวบางของคนตัวเล็ก เขาไม่สนใจแม่บ้านที่ยังคงกวางห้องอยู่เพราะเขาเป็นคนอาละวาดเอาไว้ ไม่สนใจแม่ของตัวเองเลยแม้แต่น้อย และไม่สนใจหมอด้วย แต่สิ่งที่เขาสนใจคือ หมอจะเอาผู้หญิงของเขาไปไหน"เอ่อ… ตาโตลูก""ม๊ามาทำไม"นี่เป็นคำทักทายของคนเป็นลูกที่พูดกับแม่รึไง กรรัมภาได้แต่คิดในใจไม่ได้พูดอะไร และเธอก็ไม่ว่าอะไรลูกชายด้วย เพราะเธอเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเอง อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกชายของเธอเป็นแบบนี้ จากการที่เธอไปคุยกับคุณหมอมานั่นแหละ ตอนที่คุณหมอพูดขึ้นมา ม

EP 63เพราะความคิดถึงคำตอบของเธอทำให้คนป่วยพอใจไม่น้อย เขารีบรวบตัวเธอเข้ามาหาแล้วหอมซ้าย หอมขวาคนตัวเล็กจนเธอหายใจแทบไม่ทัน นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่านะที่ภายในห้องที่เคยเงียบห้องนี้ หรือเป็นครั้งแรกของความสัมพันธ์ของเขากับเธอแบบนี้ที่มีเสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากใจจริงของคนทั้งคู่ไม่ใช่การแสร้งทำเพื่อความอยู่รอด…ไม่ได้ทำไปงั้นๆ เพราะไม่มีจุดหมายอะไร…"พี่โต พิมพ์ตัวแดงหมดแล้วค่ะ""พี่อยากกลับบ้านแล้วครับ ทำไงดี"พูดเพราะๆ แบบนี้ก็ยังดูน่ารักไปอีกแบบ พิมพ์มาดาเองก็โอบกอดเขาเอาไว้อย่างแนบแน่น ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง เป็นอะไร เธอก็ยังคงรู้สึกโหยหาเขาอย่างน่าประหลาดใจ ในตอนที่ต้องห่างกันไปตั้งหนึ่งสัปดาห์ มันทำให้เธอหมกมุ่น และคิดไม่ตกเรื่องของเขา เธอกลัวว่าเขาจะหายไปเลย เธอกลัวว่าเขาจะจากเธอไปจริงๆ"คิดถึงพิมพ์มั้ยคะ""คิดถึงครับ คิดถึงมาก อยากจะพังไอ้ประตูบ้าๆ นี้ออกไปหาตั้งหลายครั้ง แต่ไปไม่ได้เพราะโดนมัดไว้""อ๋อ ก็เลยพังข้าวของเหรอคะ" หยอกล้อกับเขา แล้วเขาก็พยักหน้าตอบเธอกลับไปเป็นการยอมรับว่าที่เธอคิดนั้นมันไม่ได้ผิดเลย"พิมพ์ก็คิดถึงพี่โตนะคะ พิมพ์ไปเรียนมองหาพี่โตทุกวันเลย พิมพ์คิด

EP 65ขาดความอบอุ่นหลายสัปดาห์ต่อมาในที่สุดวันนี้คนป่วยก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ว่าเขายังคงต้องมาที่โรงพยาบาลอย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้ง สาเหตุที่ออกจากโรงพยาบาลได้เร็วขนาดนี้เป็นเพราะว่าคนป่วยมีพยาบาลดีที่คอยดูแลเขาอยู่ตลอด แม้จะมีแวบไปเรียนบ้างแต่เลิกเรียนเมื่อไหร่เธอก็จะรีบมาหาเขาในทันทีโดยระหว่างที่กำลังเรียนอยู่นั้นเธอก็ตอบข้อความแชตของสิงโตอยู่ตลอด ตอนพักกินข้าวก็วิดีโอคอลคุยกับเขา นั่นทำให้เขาพอใจ และโรคระแวงของเขามันก็เหมือนจะเบาลงด้วยก๊อกๆ ก๊อกๆ ก๊อกๆ"จ๊ะเอ๋ พร้อมกลับบ้านรึยังคะ"พิมพ์มาดาเคาะประตูห้องพักแล้วผลักบานประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์คนตัวสูง สิงโตกำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอยู่พอดีเมื่อหันมาเจอกับคนตัวเล็กที่โผล่หน้าทะเล้นๆ เข้ามาหาเขานั่นก็ทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาในทันที"มาแล้วเหรอ""ยังค่ะ""อ้าว แล้วนี่ใคร"ติดกระดุมเรียบร้อยเขาก็รับสับขาเดินไปหาเธออย่างรวดเร็ว รั้งเอวบางของเธอเข้าหาตัวแล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวาของเธอเหมือนอย่างที่ทำมาโดยตลอด พิมพ์มาดาเองก็ไม่ได้ขัดขืนแถมยังเต็มใจยื่นแก้มให้เขากดจมูกโด่งๆ ลงมาอีกด้วยสิงโตตอนนี้เขาดูดีขึ้นมาก มากกว่าตอนที่เธอเจอเขาในสภา