All Chapters of Aking Step-Father, Aking Pagnanasa: Chapter 91 - Chapter 100

KnoxMaaga akong nakarating sa opisina ngayong umaga. Napakatahimik ng opisina.Nakaupo lang ako rito at iniisip kung ano kaya ang nangyari kung nakita ni Gina si Emma.Lumalaban pa rin si Emma. Pinipilit pa rin niyang sabihin sa sarili na puwede na itong matapos. Ang cute. Hindi na dapat balikan.Tumingin ako sa relo ko. 8:17 na. Inaasahan ko nang nandito na siya ngayon.Nanigas ang panga ko. Kailangan kong pilitin ang sarili kong magbigay-pansin sa marketing report na nakabukas sa screen ng laptop ko. Tungkol ito sa mga numero, projection, at budget. Nakakabagot na mga bagay. Pero kailangan ko itong gawin. Nagsusulat ako ng paalala na tawagan ang mga accounting person mamaya para makuha ang kanilang pag-apruba sa perang gusto naming gastusin sa kampanya. Pagkatapos ay sine-save ko ang file. Pumunta sa susunod na marketing report.Nagliwanag ang telepono ko at may mensahe. Email ito mula sa Human Resources department. May nag-aaplay para sa internship position sa kompanya namin. Mali

KnoxTahimik ang opisina ngayon, maliban sa mahinang ugong ng aircon at paminsan-minsang pagpindot sa keyboard ko.Tinatanglawan ng laptop ko ang mesa gamit ang malamig na asul na ilaw, ang tanging tunay na pinagmumulan ng liwanag na nananatiling nasa buong sahig. Sa kabila ng mga bintana, ang lungsod ay nakayuko na sa gabi.Pinitik ko ang pulso ko at tiningnan ang leather strap sa ilalim ng relo ko. Alas-otso pa lang. Maaga pa naman para magkunwari akong may buhay sa labas ng mga pader na ito.Muling titingnan ko ang huling ulat, ang iskedyul ng paglulunsad ng produkto, ang paglilinis ng badyet, at ang pagsusuri ng panganib. May ilang maliliit na pagbabago, ilang mas mahahalagang mungkahi, at maayos na ang lahat.Sumasayaw ang mga kamay ko sa mga key. Pinindot ko ang send sa marketing director kasabay ng mahina at nasiyahan na pagbuga ng hininga.Tapos na.Niluwagan ko ang kurbata ko gamit ang isang kamay, sumandal

EmmaSabado ng umaga, at ang walang humpay na pagtunog ng aking telepono ang pumukaw sa aking antok. Umungol ako nang malakas, habang nahihilo pa rin ang aking mga mata. At iniunat ang isang kamay ko sa kutson hanggang sa magtama ang mga daliri ko sa aparato.Pagkatingin ko sa screen, agad akong napabangon, nanlalaki ang mga mata.Kumurap ako nang ilang beses, para masigurong hindi ako nakatulog.Isang credit alert ang bumungad sa akin, ang una kong sweldo. Mabilis akong nag-scroll pababa, kasabay ng malakas na tibok ng puso.Hindi, wala akong hinihinging pera kahit kanino. Totoo ito. Isang buwan bilang executive assistant ni Knox at sa wakas ay dumating na ang pera.Isang mahabang buntong-hininga ang kumawala sa akin. Parang malamig na tubig ang ginhawa na bumalot sa aking dibdib.Sa dami ng nangyayari sa pagitan namin ni Knox, nakalimutan ko na ang tungkol sa sweldo. Ngayon, may matibay na akong maaasahan.

EmmaNila-lock ko ang pinto ng kwarto ko pagpasok ko pa lang. Mas malakas ang tunog ng pag-click kaysa sa nararapat, para bang ni-lock ko ang sarili ko sa loob ng vault.Nag-iiwan ng mababaw na bakas sa sahig ang basang talampakan ng aking sapatos habang hinuhubad ko ang mga ito. Hindi ko na sinubukang buksan ang ilaw. Nakasara pa rin ang mga kurtina mula noong nakaraang gabi at nananatiling madilim, malamig, at komportable ang silid.Hinubad ko ang basang tank top at shorts, at itinapon ang mga ito sa basang tumpok sa sahig. Habang naglalakad ako, nahagip ng salamin ang repleksyon ko. Namumula ako, namumula ang mga pisngi ko, at basang-basa ang balahibo ko sa leeg. Lahat ng pawis na natira ay nakadikit na ngayon sa balat ko.Para akong isang taong tumatakbo palayo sa isang bagay. O papunta rito. Hindi ko na lang alam.Naglakad ako papunta sa banyo. Pinapainit ng mainit na tubig ang balat ko. Hanggang sa maging kulay rosas

EmmaDinala ako palabas ng pinto ng conference room kung saan naririnig ko pa rin ang boses ni Knox na talagang nagpagulat kay Ethan. Kumikirot ang tiyan ko. Hindi niya kailangang ipahiya ang lalaki sa harap ng labindalawang tao. Pinili niya lang.Ang mesa ni Ethan ay ilang hakbang lang ang layo mula sa akin, nasa loob mismo ng open-plan bullpen na diretsong nakaharap sa kaharian ni Knox na may pader na salamin. Nadatnan ko siyang nakaupo sa kanyang laptop, na may mahigpit na balikat, habang nagkukunwaring nagta-type. Madilim ang screen. Hindi man lang niya ito tinitingnan."Hoy," mahina kong sabi.Tumingala siya sa akin. Hindi umabot sa mga mata niya ang ngiting pinipilit niya. “Emma. May kailangan ka ba?”Hinila ko ang ekstrang upuan mula sa bakanteng cubicle sa tabi niya at umupo sa tapat niya. "Ayos ka lang ba?"Bumuntong-hininga siya gamit ang ilong na nagdulot ng mahinang tunog ng pagkatalo. "Ayos lang ako. Talaga. Kuk