Se connecterEmmaSa una, akala ko bahagi lang ito ng isang kakaibang panaginip, ang galit na mga boses ay umaalingawngaw sa silid, malakas at nakakabagabag na parang isang baluktot na soundtrack ng isang bangungot.Pero nang imulat ko ang aking mga mata, parang isang malamig na sampal ang tumama sa akin sa realidad, at napagtanto kong hindi ito panaginip.Kumikirot ang puso ko habang isinasandal ko ang sarili ko sa aking siko, at ipinikit ang aking mga mata. Lumalakas, nag-init, at nanlalambot ang aking tiyan nang makilala ko ang hindi mapagkakamalang tono ng boses ng aking ina.Nandito siya. Isang Biyernes ng umaga. At ang pinakamasamang bahagi? Nandito siya nang hindi iniimbitahan, papasok nang walang pakundangan sa kaisa-isang lugar na sa tingin ko ay ligtas ako, ang isang lugar kung saan sa wakas ay nakapagpahinga na ako nang hindi niya ako patuloy na kinokontrol.Malakas ang pagtama ng mga paa ko sa sahig, at biglang bumangon ang adrenaline ko nang bigla akong buma
KnoxPinapanood ko si Emma na mahimbing na natutulog, ang kanyang mahinang buntong-hininga ay tumataas at bumababa na parang banayad na ritmo.Pakiramdam ko ay bumagal ang oras. Ang mundo sa labas ay parang malayo, malayo sa bigat ng lahat ng naghihintay sa akin.Hinila ko ang kumot pataas sa kanya, ibinalot ito sa kanyang katawan para mapanatili siyang mainit. Dahan-dahan ko siyang idiniin sa aking dibdib, nilalanghap ang pamilyar at nakakaaliw na amoy ng kanyang balat at buhok.May mahina siyang binulong habang natutulog at inihiga ang ulo sa paraang natural lang, na para bang nabibilang kami sa tahimik na sandaling ito na magkasama.Instinktibong sinuklay ng mga daliri ko ang buhok niya, itinutulak ang isang hibla palayo sa mukha niya para makita ko nang malinaw ang kanyang mga tampok, naliligo sa banayad na liwanag ng umaga.Sumulyap ako sa orasan sa dingding. Alas-diyes na pala. Mamaya, tatawagan ko muna ang opisina, pero sa ngayon, ang mahalaga ay
KnoxDapat ay naghahanda na ako para sa trabaho. Gusto ko lang gugulin ang buong araw kasama si Emma na nakikipagtalik sa kanya.Bumangon siya mula sa sahig na hinihingal at ang kanyang balat ay kumikinang sa pawis.Hinimas ko nang paikot ang ibabang bahagi ng kanyang likod habang nakahiga pa rin sa sahig.Sabi ko kay Emma, "Ano kaya kung magkasama tayo ngayong araw? Wala naman akong masyadong gagawin bukod sa Biyernes ngayon."Biglang lumingon si Emma. "Hindi pwede. May mga ulat pa akong kailangang isulat muli at mga dokumentong kailangang repasuhin."Tumawa ako nang malalim. "Ako ang boss."Umikot ang mga mata ni Emma. "Hindi mo na kailangang ipaalala pa sa akin."Tumalikod si Emma. Gumapang papunta sa kanyang damit na itinapon sa sahig. Dahil dito, nakita ko ang kanyang bilugang puwitan.Sabi ko kay Emma, "Emma, parang may pumasok sa mga mata ko, puwede mo ba akong tulungan?"Tumig
EmmaNang umagang iyon, nakatayo ako sa kusina habang may hawak na tasa ng kape. Parang mga reel na paulit-ulit na naglalaro sa aking isipan ang mga pangyayari kahapon.Ang astig kasama si Iva, ang new media specialist, hanggang sa nagtanong siya tungkol sa tabloid.Sana lang hindi siya makisali sa tsismis sa opisina at maging tinik sa laman ko.Biyernes bukas, Sabado at Linggo, ang huling araw na ibinigay sa akin ni mama para umalis ng bahay ni Knox.Nanginginig ako sa isiping iyon.Nakasuot ako ng T-shirt na maluwag na nakasabit sa akin na halos hindi umabot sa aking mga hita. Ang malambot na tela ay marahang dumadampi sa aking balat pagkatapos ng isang gabing halos hindi ako nakatulog nang maayos. Dahan-dahan kong hinigop ang kape, hinayaan ang katahimikan ng kusina ng pamilya na manahimik sa paligid ko nang ilang minuto bago magsimulang gumana ang lahat para sa araw na iyon.Paglingon ko, halos tumalon pala
Monica"Teka, huminga ka lang, ha? Kumalma ka at ipaliwanag ang sitwasyon," sabi ni Gina sa telepono, mahinahon ang boses, pero rinig ko ang pag-aalala sa likod nito.Malapit na kami ni Gina simula nang magdesisyon kaming magtambal laban kay Knox.Nagpakawala ako ng mahaba at bigong buntong-hininga at napasubsob sa sopa, nanginginig sa galit at pagkabalisa. "Ilang minuto ang nakalipas, dumating ang mga pulis sa aking pintuan. Nakatanggap daw sila ng tip mula sa isang hindi nagpakilalang tao para suriin ako kung may droga.""Naku, may nahanap ba sila?" tanong niya, matalas at nag-aalala ang tono.“Hindi!” Muntik na akong mapasigaw. Tapos sinampal ko ang sentido ko sa pagkadismaya."Kung wala silang nakitang kahit ano, kumalma ka na lang," sabi niya, sinusubukang magmukhang nakakapagpakalma, pero alam kong hindi niya lubos na naiintindihan ang bigat ng lahat.Hindi niya naintindihan. Hindi lang basta-basta tseke ang inaasikaso ko. Ngayon, nasa radar ni
MonicaNakatayo ako sa tabi ng aking bintana, nakatitig sa lungsod habang ang unang liwanag ng umaga ay nagsisimulang kumalat sa mga gusali.Umuusok ang sigarilyo ko sa pagitan ng aking mga daliri, ang usok ay dahan-dahang pumupukol sa tahimik na hangin ng aking apartment.Huminga ako nang malalim, dinama ang init ng usok na pumupuno sa aking baga. Dahan-dahan akong huminga nang palabas, pinapanood itong kumalat sa salamin.Galit ang bumalot sa akin, pinupuno ang dibdib ko na parang madilim na ulap. Galit kay Knox, sa lahat ng kinakatawan niya sa buhay ko ngayon.Lahat ng pinaghirapan ko, lahat ng plinano ko, parang dumudulas lang sa mga daliri ko, kahit gaano ko pa piliting kamtin ang mga ito.Akala ko nasa akin na siya, akala ko malapit na malapit na kami.Ilang linggo na ang nakalipas, muntik ko na siyang matalik. Kung mas lumalim pa sana ang ginawa ko, kung pinaramdam ko lang sana sa kanya, baka nahuli ko na siya.Ang pagbubuntis sana an







