All Chapters of One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก: Chapter 21 - Chapter 30

# สนามแข่งรถตอนนี้ต้นข้าวลงมาจากรถแล้ว เธอยืนมองสถานที่ตรงหน้าและขนลุกขึ้นมาทันที ทั้งเสียงเครื่องยนต์และผู้คนรอบบริเวณนี้ พายุจัดการรถตัวเองเรียบร้อย เขาเดินมาทางร่างเล็กและเอื้อมมือไปจับมือเธอเอาไว้ ต้นข้าวหันขวับกลับมามองและสะบัดมือตัวเองทิ้ง“ข้าวไม่จับ!”“ต้นข้าว”พายุพูดเสียงแข็งกลับมา แต่ต้นข้าวไม่สนใจ เธอหันไปมองทางอื่นแทน พายุที่มีเวลาไม่มาก เพราะเขาต้องรีบเข้าไปแล้ว เขาพูดกับเธออีกครั้ง“ถ้าไม่จับมือพี่ กลัวขึ้นมาก็อย่ามางอนพี่เพิ่มอีกก็แล้วกัน”ต้นข้าวไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป เธอเห็นว่าพายุเดินนำไปแล้วก็เดินตามเขาเข้าไปบ้าง ดวงตากลมมองรอบ ๆ และตื่นกลัวขึ้นมาบรื้น!!! เสียงท่อรถดังลั่นตรงหน้าเธอ ต้นข้าวรีบเข้าไปหาพายุและกอดเอวเขาไว้แน่น มืออีกข้างเธอยกมาปิดหูตัวเองไว้“ฮือ~ ข้าวกลัว” ต้นข้าวพูดกับคนตัวสูง เธอกำเสื้อเขาไว้แน่น พายุหลุบมองและถอนหายใจออกมาแรง ๆ แม้ใจจริงอยากจะสั่งสอนว่าไม่ควรดื้อรั้นแบบเมื่อกี้อีก แต่พอเห็นสีหน้าเธอที่ดูกลัวจริง ๆ เขาก็ใจอ่อนและทำไม่ลงขึ้นมา“ไม่ต้องกลัว เดินใกล้ ๆ พี่ไว้” พายุโอบเอวบางและดึงให้เธอมาเดินใกล้ ๆ ต้นข้าวเดินตามและอยู่ใกล้เขาไม่ห่าง

ตอนนี้ทั้งพายุและวายุต่างยืนนิ่งและอึ้งกับภาพที่เห็น วายุเดินมาตบไหล่น้องชายเพราะรู้ดีว่าตอนนี้พายุคงเสียใจไม่น้อย“มึงโอเคไหมไอ้ยุ?”“โอเคก็เหี้ยแล้ว ใครแม่งทำวะไอ้สัส” พายุเดินปรี่เข้าไปทางนั้นด้วยท่าทางหงุดหงิด เขาผลักคนที่ขวางทางอยู่ ยิ่งมาเห็นรถตัวเองใกล้ ๆ มันยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เพราะในบริเวณนี้มีเพียงรถของเขาคันเดียวที่ถูกไฟไหม้“ใครมันทำรถกู!” เสียงทุ้มพูดออกไปเสียงดัง เขายกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง เพราะรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ“กูให้คนดูกล้องวงจรปิดอยู่” วายุพูดกับน้องชายอีกครั้งพายุหลับตาแน่นพยายามปรับอารมณ์ตัวเองก่อน เพราะตอนนี้มันใกล้เวลาที่ต้นข้าวจะเลิกงานแล้ว ร่างสูงหันมาทางพี่ชายและพูดออกไป“ไอ้วายุ กูยืมรถมึงก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาคืน”“แล้วกูจะกลับยังไงล่ะไอ้ห่านี้”“กูต้องไปรับข้าว ไม่งั้นข้าวกลับห้องไม่ได้” พายุพูดออกไปด้วยสายตาและน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง วายุถอนหายใจและยอมล้วงไปหยิบกุญแจรถในกระเป๋ากางเกงมา จากนั้นก็โยนมันให้พายุไป“ขับดี ๆ ลูกรักกูเลยนะคันนี้”“กูรู้แล้ว” พายุหันมาทางรถตัวเองอีกครั้งและพูดต่อ “คันนี้ก็ลูกรักกู ตอนนี้แม่งเหี้ยอะไร!!”“มึงใจเย็น เรื่องนี้

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย พายุพาคนตัวเล็กเดินมาหยุดตรงรถ Mustang GT350 ต้นข้าวมองไปรอบคันและเบิกตากว้าง“อย่าบอกนะคะว่าของรางวัลคือรถคันนี้?”“พี่บอกแล้วว่าจะหารถมาให้นั่งให้ได้”“ทำไมไม่เอาเงินคะ เราจะได้เก็บเงินไว้ใช้นะ” ต้นข้าวพูดความจริงออกไป เพราะถ้าให้เลือกระหว่างรถกับเงิน เธอก็อยากเอาเงินมากกว่า เพราะมันเอาไปใช้อะไรได้อีกตั้งเยอะ พายุโอบเอวบางและดึงเข้าหาตัว“เงินพี่ได้มาอยู่แล้ว พี่แค่ขอเจ้าของสนามเพิ่มว่าอยากได้รถ มันก็แค่หักเปอร์เซ็นกันไป”“เจ้าของเขาใจดีจังเลยนะคะ แข่งแค่รอบเดียวเอง แต่ให้ทั้งเงินทั้งรถเลย”พายุยิ้มบาง ๆ และพยักหน้าตอบกลับไป “รอพี่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปคุยกับไอ้วายุแป๊บหนึ่ง”“รีบมานะ ข้าวอยากรีบกลับแล้ว” ร่างเล็กพูดขึ้นแววตาเจ้าเล่ห์พร้อมกับลูบที่อกเขาอย่างรู้กัน ร่างสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาไม่ต่างกัน จากนั้นเขาก็แยกตัวออกไปหาพี่ชายตัวเองก่อนเมื่อมาถึงด้านนอกตรงมุมสูบบุหรี่ พายุมาหยุดยืนอยู่ข้างวายุและล้วงไปหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงตัวเองออกมาจุดสูบบ้าง สองพี่น้องยืนพ่นควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่ว วายุพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มกว่าทุกครั้ง“อีกสองวันมึงแ

วันต่อมา # สนามมวยพายุตื่นมาซ้อมตั้งแต่เช้า เอาจริง ๆ เขาแทบไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ เพราะเมื่อคืนเขาเข้ามาซ้อมและนอนที่นี่“ไอ้พายุ มึงไปพักก่อนไหม เมื่อคืนมึงซ้อมไปเยอะพอแล้ว เดี๋ยวมันจะหนักไป แข่งช่วงเย็นมึงยังพอมีเวลา” เสียงของวายุพูดกับน้องชายตัวเอง พายุยังซ้อมและไม่มีท่าทีว่าจะยอมหยุดเลย“กูไหว ไม่อยากให้อะไรพลาด”“กูรู้ ยังไงมึงก็ชนะ แค่ทำให้เต็มที่ก็พอ” วายุพูดจบก็ถอยออกมาดูน้องชายตัวเองซ้อมต่อ พายุสู้เก่งกว่าเขามาก เพราะตอนเด็ก ๆ พายุเคยชอบกีฬาพวกนี้ แต่พอโตมาเขาโลกส่วนตัวสูงขึ้นเลยห่างหายจากเรื่องพวกนี้ไปนาน“ฝีมือมึงยังดีเหมือนเดิม พี่เรย์เขาถึงมั่นใจในตัวมึง และยอมให้เบิกของเดิมพันไปก่อน ถ้ามึงชนะครั้งนี้และครั้งหน้า มึงเตรียมตัวเป็นลูกรักของเขาได้เลย อยากได้อะไรแค่พูด”“ตอนนี้กูต้องการแค่เงิน” พายุพูดและสาวหมัดชกไปด้วย“เงินรอบนี้กับรอบหน้ารวมกันมึงก็มีเกือบสิบล้านแล้วนะเว้ย กูว่าเอาไปขอเมียได้สบาย” เมื่อวายุพูดจบ พายุก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็ทำตัวปกติและหันมาตั้งใจซ้อมต่อช่วงเย็นของวันนั้นร่างสูงของพายุกำลังอยู่ในห้องเตรียมตัว เขายืนมองตัวเองในกระจกเรียบนิ่ง ครืด ค

# คอนโดของพายุช่วงค่ำร่างสูงของพายุเดินเข้ามาด้านในด้วยท่าทางไร้ชีวิตชีวา เขาหันไปเห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ทันทีที่ต้นข้าวหันมาเห็นเขาเธอยิ้มกว้างและรีบวิ่งมาทางหน้าห้อง และเข้าไปกอดเขาเอาไว้แน่น“พี่ยุของน้องข้าวกลับมาแล้ว” ต้นข้าวคล้องลำคอหนาเอาไว้และดึงเขามาหอมแก้มทั้งสองข้าง และพูดต่อ “คิดถึงจังเลยค่ะ ข้าวกลับมาห้องตั้งแต่บ่าย งานที่สนามยุ่งมากเลยเหรอคะถึงต้องไปที่นั่นตลอดเลย”พายุมองร่างเล็กตรงหน้าและยกยิ้มออกมาจาง ๆ“อื้ม ยุ่งมาก” พายุพูดจบก็โน้มไปกอดคนตัวเล็กเอาไว้อีกครั้ง เขากดจูบที่ซอกคอขาวและลูบหัวเธอเบา ๆ ต้นข้าวกอดตอบเขากลับไปด้วยท่าทางสดใสอย่างเคย ร่างเล็กเห็นว่ากอดกันมาสักพักหนึ่งแล้ว เธอกำลังจะดันตัวเองออก แต่พายุดึงเธอมากอดไว้แน่นกว่าเดิม และพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว“พี่ขอกอดแบบนี้ต่ออีกนิด”ต้นข้าวแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ยอมอยู่นิ่งให้เขากอดอยู่ ฝ่ามือเล็กลูบที่แผ่นหลังกว้างของเขาเบา ๆ และพูดออกไป“เหนื่อยหรอคะ?”พายุพยักหน้ารับและจูบที่ไหล่เล็ก จากนั้นก็มองไปด้านหน้าอย่างเหม่อลอย ร่างเล็กลูบเขาอยู่อย่างนั้นและพูดต่อ “เหนื่อยก็พักบนไหล่ข้าวได้ ข้าวจะเป็นหมอ