All Chapters of One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก: Chapter 51 - Chapter 60

สองพี่น้องมองหน้ากันนิ่ง มุมปากของขวัญข้าวกระตุกเล็กน้อย เธอเปลี่ยนเป็นยิ้มราวกับต้องการปลอบโยนน้อง ขวัญข้าวยกมือไปเช็ดน้ำตาของต้นข้าวให้ และพูดออกไป“น้องสาวพี่ พูดว่าอะไรนะ”“ข้าว อึก~ ข้าวอยากเอาเด็กออก”“ทำไมล่ะข้าว ไม่ลองไปบอกพายุก่อนเหรอ เขาอาจจะสงสารแล้วรับเป็นพ่อก็ได้นะ”ต้นข้าวส่ายหน้าและจับมือพี่สาวไว้และพูดต่อออกไป“พี่ยุเขาไม่ได้รักข้าว เขาไม่เคยรัก ต่อให้ข้าวท้องลูกเขา ยังไงพี่ยุก็ไม่รับผิดชอบอยู่ดี เพราะทั้งหัวใจเขามีแต่พี่ขวัญคนเดียว”เมื่อขวัญข้าวได้ยินแบบนั้นเธอก็ยกยิ้มออกมา ราวกับน้องสาวเธอพูดอะไรถูกใจ ขวัญข้าวถอนหายใจออกมาเบา ๆ และพูดต่อ“ข้าวจะให้พี่ช่วยจริง ๆ ใช่ไหม?”“ค่ะ ข้าวอยากเอาออก อีกอย่างข้าวก็ยังเรียนไม่จบ พ่อแม่คงเสียใจมาก”“พี่เข้าใจ” ขวัญข้าวพยักหน้ารับ “เดี๋ยวพี่จะหาทางช่วยดูนะ คลินิกที่ทำเรื่องพวกนี้ พี่ก็ไม่แน่ใจว่ามันมีไหม แต่พี่พอมีคนรู้จักอยู่ ถ้าข้าวอยากเอาออกจริง ๆ พี่จะช่วย”“พี่ขวัญไม่โกรธเหรอคะ ที่ข้าวท้องกับพี่พายุ?”“ก็โกรธนะ แต่จะให้ทำไงได้ ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้ว เราเป็นพี่น้องกัน ยังไงก็ต้องช่วยเหลือกัน”“ขอบคุณนะคะพี่ขวัญที่เข้าใจข้

เช้าวันต่อมาพายุที่เผลอหลับลึกไป เขาสะดุ้งตื่นและหันมามองคนที่นอนข้างกันเมื่อคืนทันที เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เธอยังนอนหลับสนิทอยู่ที่เดิม ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้และยกยิ้มออกมา เขายกมือมาลูบที่แก้มเธอเบา ๆ และรู้สึกดีใจที่ได้เธอกลับมานอนข้างกันอีกครั้งเขาทำอยู่นั้นพักหนึ่งและคิดอะไรได้ เลยรีบลุกขึ้นจากเตียง และเดินออกไปทางห้องนั่งเล่นทันที พายุหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพี่ชายด้วยท่าทางตื่นเต้น( มึงโทรมาทำเหี้ยอะไร กูกำลังจะเอาสาวอยู่ )“เอาตอนนี้?”( เช้า ๆ แรงกูเยอะ มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา )“มึงกำลังจะได้เป็นอาแล้วนะ”( คืออะไรวะ? )พายุยกยิ้มออกมาและพูดต่อ “ข้าวท้อง ท้องลูกของกู”( ห๊ะ!! ) เสียงตกใจของวายุหลุดพูดออกมา ( กูถามจริง? )“อืม ตอนนี้ข้าวก็นอนอยู่ในห้องกู”( เดี๋ยวนะ สรุปคือที่กูห้ามไป มึงไม่ฟังเลยใช่ไหมว่าอย่าเพิ่งไปเจอน้อง )“กูคิดถึง อยากเจอหน้า”( หนัก อาการหนักแล้วน้องกู ) วายุถอนหายใจออกมาและพูดต่อ ( แล้วเรื่องขวัญมึงเอาไง ที่ดินก็ยังไม่จบ กูงงไปหมดแล้ว )“เรื่องขวัญกูไม่สนใจแล้ว ว่าเธอจะทำอะไร กูปกป้องลูกเมียกูเอง ส่วนเรื่องที่ดินคงไม่ยากอะไรถ้าหาเงินมาได้มากพอ ม

ทางด้านพายุร่างสูงมาซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ ๆ คอนโด เขาเลือกกางเกงในให้คนตัวเล็กเรียบร้อย พายุแวะมาร้านร้านหนึ่งและเดินไปดูวิตามินบำรุง เขายืนหยิบมาดูอยู่หลายอัน“คุณลูกค้าหาอะไรอยู่คะ สอบถามได้นะคะ” เสียงพนักงานสาวพูดขึ้น“พอดีผมอยากหาอาหารเสริมสำหรับคนท้องครับ เมียผมท้องอยู่ มีแนะนำไหมครับ?”“ได้ค่ะ มีตัวนี้และตัวนี้นะคะ ที่แนะนำสำหรับคุณแม่ ลูกค้าลองดูก่อนได้ค่ะ”พายุหยิบมันขึ้นมาดู และไม่รู้ว่าอันไหนมันดีกว่ากัน“เอาสองตัวเลยก็ได้ครับ”“ได้ค่ะ” พนักงานสาวเดินนำเขาไปทางจุดชำระเงินทันทีเมื่อเขาซื้อเสร็จแล้ว พายุก็เดินออกมาด้านนอก เขาเหลือบไปเห็นร้านขายของใช้เด็ก ขาแกร่งรีบเดินไปทางนั้นทันที พายุมองของในร้านและสะดุดเข้ากับรองเท้าคู่เล็ก ๆ คู่หนึ่ง เขาเดินไปหยิบมาดูและยกยิ้มออกมา“ลูกค้าสนใจชิ้นไหนสอบถามได้นะคะ” พนักงานในร้านนี้พูดขึ้นกับเขาอีกครั้งพายุหยิบรองเท้าสีครีมขึ้นมา เพราะเขาไม่รู้ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เลยเลือกสีกลาง ๆ ไว้ก่อน“อันนี้สำหรับเด็กกี่ขวบเหรอครับ?”“สองสามเดือนก็ใส่ได้แล้วค่ะคู่นี้ เจ้าตัวน้อยกี่เดือนแล้วคะ?”“แฟนผมยังไม่คลอดเลยครับ แต่อยากซื้อไปก่อน ของขวัญ

พ่อยืนนิ่งกับคำถามที่ต้นข้าวถามออกไป ต้นข้าวพอรู้ความหมาย เธอไม่ได้คาดคั้นอะไรที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวดต่อ ร่างเล็กเช็ดน้ำตาและฝืนยิ้มออกมา“ไม่เป็นไรค่ะ พ่อไม่ได้รักข้าวก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้าวมีผู้ชายอีกคนที่รักข้าวมากแล้ว”“ข้าวลูก” เสียงของแม่พูดขึ้นด้านหลัง ต้นข้าวหันไปมองและยิ้มหวานออกไปทั้งที่ในตายังเศร้า“ข้าวโอเคค่ะแม่ แค่นี้สบายมาก” ต้นข้าวมองทุกคนอีกครั้ง และพูดขึ้นด้วยท่าทางที่ดูสดใสเหมือนทุกครั้ง “ข้าวขอตัวก่อนนะคะ เหมือนจะยืนต่อไปไม่ไหวเลย จัดการลูกสาวของคุณเอาเองนะคะคุณพ่อ”พูดจบต้นข้าวก็เดินแยกตัวออกไปจากตรงนี้ทันทีเมื่อเดินออกมาด้านนอกต้นข้าววิ่งออกมาโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงไหนด้วยซ้ำ ด้านนอกมืดสนิทแล้ว ร่างเล็กหยุดวิ่ง เธอใช้มือยันกับกำแพงเอาไว้และทิ้งตัวไปกับพื้น น้ำตาที่เคยฝืนเอาไว้ไหลออกมาอีกครั้ง มันเจ็บปวดกว่าตอนที่เธออกหัก มันเจ็บปวดกว่าทุกอย่างที่เธอเคยเจอมาทั้งชีวิตขนาดว่าเธอเตรียมใจมาแล้ว ว่าวันนี้ทุกอย่างมันอาจจะเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้ตัวเธอกลับรับมันไม่ไหว ต้นข้าวยกเข่าขึ้นมาและกอดตัวเองเอาไว้แน่น เธอซุกหน้าลงไปร้องไห้จนตัวสั่น...ความรู้สึกและความจริง

ทันทีที่ร่างเล็กพูดจบ พายุเอื้อมไปคว้าทิชชูและโน้มลงไปทาบทับบนตัวเธอ“พี่เช็ดให้ก่อน”ต้นข้าวนอนให้เขาทำให้ เธอเอื้อมมือลงไปจับแท่งเนื้อร้อนและชักรูดมันไปมาไปด้วย พายุยกตัวขึ้นให้อย่างรู้งาน“หลังสอบเสร็จ วินชวนไปเที่ยวบ้านวินที่ภูเก็ต พี่จะไปด้วยกันไหมคะ?”“ไม่ไป”“อ้าว ข้าวนึกว่าพี่จะไป อุตส่าห์จะได้ไปเที่ยวด้วยกัน”“พี่หมายถึงไม่ให้ไป”“ทำไมล่ะคะ?”พายุปาทิชชูลงพื้นและพูดตอบไป “ไม่ชอบให้ไปบ้านผู้ชายคนอื่น”“แต่นั่นเพื่อนนะ”“เพื่อนสนิท คิดไม่ซื่อล่ะสิ”“ก็รู้ว่ามันหวังอะไร พี่ไม่ให้ไป” พายุพูดจบก็จัดการถอดเสื้อที่เธอใส่อยู่และโยนทิ้งไป ต้นข้าวนอนและขยับตัวให้เขาทำตามที่ต้องการ“แต่ข้าวอยากไปเที่ยวกับพี่บ้าง”“เดี๋ยวพาไป”“จริงเหรอคะ ไปไหนดี?” ร่างเล็กถามออกมาด้วยท่าทางดีใจ พายุปลดตะขอเสื้อในออกและดึงมันตามไปอีกชิ้น เขาเลื่อนมือลงไปจัดการกางเกงในตัวจิ๋วเป็นชิ้นสุดท้าย“ไปแคมป์ไหม เพื่อนมันชวนอยู่”“แต่ข้าวอยากไปสองคนนี่คะ เพื่อนพี่วุ่นวายกันมากเลย”“ก็จริง” พายุขึ้นมาคร่อมร่างเล็กอีกครั้ง และกดแก่นกายไปตรงกลางกลีบอวบ จากนั้นก็ขยับขึ้นลงจนเกิดเสียงลามก “งั้นไปแคมป์แต่ไปคนละที่กับพวกม