All Chapters of อุ้มรักคุณหมอจอมบงการ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...ชีวิตการทำงานในแผนกศัลยกรรมประสาทของเธอกลับตาลปัตรไปหมด แทนที่พรีมจะต้องไปยืนขาแข็งอยู่ในห้องผ่าตัดยาวนานหลายชั่วโมงเหมือนตอนแรก จู่ๆ หัวหน้าพยาบาลก็สั่งให้เธอรับหน้าที่นั่งดูแลเอกสารอยู่ที่เคาน์เตอร์ และห้ามยกของหนักเด็ดขาด โดยให้เหตุผลสั้นๆ ว่า เป็นคำสั่งจากคุณหมอพายุ“กินแต่น้ำเย็นแต่เช้า เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับขวดนมสดพาสเจอไรซ์เย็นๆ ที่ถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้า พรีมสะดุ้ง หันไปมองก็พบว่านายแพทย์พายุในชุดเสื้อกาวน์กำลังยืนล้วงกระเป๋ามองเธออยู่“คุณหมอ... ให้ฉันทำไมคะ” พรีมมองขวดนมสลับกับหน้าเขาอย่างงงๆ“เห็นพยาบาลแถวนี้ชอบหน้ามืดเป็นลมบ่อยๆ ก็เลยซื้อมาให้กินรองท้อง” พายุตอบหน้าตาย “ฉันไม่อยากให้ผู้ช่วยของฉันวูบคาโรงพยาบาลหรอกนะ ดื่มซะ แล้วก็เพลาๆ เรื่องดื่มกาแฟลงบ้าง”“แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้วนะคะ ร่างกายฉันปกติดีทุกอย่าง” พรีมเถียง พยายามทำตัวให้ดูแข็งแรงที่สุดพายุหรี่ตามองคนปากแข็ง มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย “ปกติดีก็ดีแล้ว... อ้อ วันนี้ไม่ต้องเข้าเคสผ่าตัดนะ นั่งทำงานอยู่ตรงนี้แหละ ถ้าฉันเดินออกมาแล้วไม่เห็นเธอ เร

ตอนที่ 14 ผมทำผู้หญิงท้องครับเช้าวันอาทิตย์ บรรยากาศภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลจิรโชติ อบอวลไปด้วยความอบอุ่นเหมือนเช่นทุกสัปดาห์ที่โต๊ะอาหารตัวยาวในห้องอาหารสุดหรู วันนี้สมาชิกครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้ง คุณหมอภาคิน อดีตแพทย์หนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นผู้บริหารระดับสูง แต่ยังคงความหล่อเหลาและทรงอำนาจไม่เปลี่ยน นั่งเคียงข้างกับ นลิน ภรรยาสุดที่รักที่แม้จะมีลูกโตจนทำงานกันหมดแล้ว แต่ก็ยังคงความสวยหวานและเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของบ้านฝั่งตรงข้ามคือ ไอริน ลูกสาวคนโตที่กำลังเล่าเจื้อยแจ้วถึงโปรเจกต์ใหม่ของมูลนิธิ ในขณะที่ พายุ ลูกชายคนเล็กกลับนั่งเขี่ยข้าวต้มในชามไปมาอย่างเหม่อลอย ผิดวิสัยปกติที่มักจะคอยต่อปากต่อคำกับพี่สาวอยู่เสมอ“เป็นอะไรตาพายุ ข้าวต้มไม่อร่อยเหรอลูก” นลินเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชายสุดที่รักภาคินวางแก้วกาแฟลง เหลือบมองลูกชายด้วยสายตาจับผิด “นั่นสิ ไปทำเรื่องปวดหัวอะไรมาอีก”พายุชะงัก ช้อนในมือหยุดนิ่ง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อสลับกับแม่ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้“พ่อครับ แม่ครับ...” พายุวางช้อนลง ประสานมือไว

ตอนที่ 16 เสียงเต้นที่ทำให้ใจสั่นเวลา 12:45 น. ณ แผนกศัลยกรรมประสาทพริมาในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดนั่งมองนาฬิกาแขวนผนังด้วยใจที่เต้นระทึก เธอนึกถึงตอนเช้าที่พายุขับรถมาส่งตรงหน้าตึกพร้อมคำกำชับหนักหนาว่า ก่อนบ่ายโมงตรงเขาจะมารับเธอไปแผนกสูตินรีเวชกรรม ซึ่งเขาก็รอบคอบพอที่จะให้แยกย้ายกันเดินเข้าตึกเพื่อป้องกันไม่ให้คนในโรงพยาบาลสงสัย“พรีมจ๊ะ พักเที่ยงแล้ว ทำไมยังไม่ไปกินข้าวอีกล่ะ” เสียงของพยาบาลรุ่นพี่ทักขึ้น ทำเอาคนที่กำลังเหม่อสะดุ้งสุดตัว“เอ่อ... พรีมยังไม่ค่อยหิวน่ะค่ะพี่ ว่าจะนั่งเคลียร์เอกสารตรงนี้อีกแป๊บนึง” พรีมยิ้มเจื่อนๆ พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังภาวนาให้หมอพายุติดเคสผ่าตัดด่วนจนลืมนัดของเธอไปเลยแต่คำภาวนาของเธอไม่เคยเป็นผลกับผู้ชายคนนี้...“พยาบาลพริมา”เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังเคาน์เตอร์ นายแพทย์พายุในชุดเสื้อกาวน์ตัวยาวเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม ท่ามกลางสายตาชื่นชมของเหล่าพยาบาลสาวๆ ในวอร์ด“คะ... คุณหมอพายุ”“เก็บของแล้วตามฉันมา... มี ‘เคสปรึกษาพิเศษ’ ที่ต้องให้เธอไปช่วยจดรายละเอียดด่วน” เขาสั่งเสียงเรียบ นัยน์ตาคมพราวระยับอย

ตอนที่ 18 เลิกดื้อแล้วให้ฉันดูแลเย็นวันเสาร์ รถสปอร์ตของนายแพทย์พายุเลี้ยวเข้าสู่บริเวณบ้านตระกูลจิรโชติ ความกว้างขวางของบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ยิ่งทำให้คนที่นั่งเกร็งมาตลอดทางรู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีกพรีมก้มมองชุดเดรสที่ตั้งใจเลือกมาอย่างดี แต่มันกลับดูเรียบเกินไปเมื่อเทียบกับสถานที่แห่งนี้ ความกังวลทำให้มือของเธอเย็นเฉียบ“ทำหน้าให้มันผ่อนคลายหน่อย”พายุเอื้อมมาจับมือเธอที่วางอยู่บนตัก บีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ “ครอบครัวฉันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก”“แต่ฉันอึดอัดนี่คะ... คุณก็รู้ว่าเรื่องของเรามันเริ่มจากความผิดพลาด” พรีมเม้มปาก“สถานะของเธอตอนนี้คือแม่ของลูกฉัน” พายุจอดรถเทียบหน้าบ้าน ก่อนจะหันมามองเธออย่างจริงจัง “ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง แต่ที่นี่เธอคือคนของฉัน”พรีมยังไม่ทันได้เถียง ประตูรถฝั่งเธอก็ถูกเปิดออก พร้อมกับไอรินที่สวมกอดเธอด้วยความดีใจ“พรีม เป็นไงบ้าง ไม่เจอกันพักเดียวดูซูบไปนะ แพ้ท้องหนักเหรอ” ไอรินผละออกแล้วมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วงพรีมยิ้มบางๆ “ฉันโอเคไอริน ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”“ดีแล้วล่ะ ตอนพายุมาบอกว่าแกท้อง ฉันทั้งตกใจทั้งเป็นห่วง ดีนะที่มันยังรู้จักรับผิ

ตอนที่ 20 สวมเขา ช่วงบ่าย บรรยากาศในวอร์ดศัลยกรรมประสาทค่อนข้างยุ่งเหยิง พรีมกำลังจัดการเอกสารสรุปอาการคนไข้ที่หน้าเคาน์เตอร์ ทว่าจู่ๆ พญ.นิตาก็เดินเข้ามาในแผนกสูตินรีแพทย์สาวเดินตรงมาหยุดที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล “พยาบาลพริมา รบกวนตามแฟ้มประวัติเคสคอนซัลต์เมื่อเช้าให้หมอหน่อยสิคะ”นิตาวางกระดาษลง พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ“รอสักครู่นะคะ” พรีมรับเอกสารมาตรวจสอบ ก่อนจะหันไปค้นแฟ้มในตู้ด้านหลัง“เมื่อเช้า... หมอเห็นรถพี่พายุขับเข้ามาจอดที่โซนที่จอดรถแพทย์” นิตาเอ่ยขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หมอตาฝาดไปหรือเปล่าคะ ที่เห็นว่าคนที่ลงมาจากรถ... หน้าตาคล้ายพยาบาลพริมามากเลย”มือที่กำลังหยิบแฟ้มประวัติชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่พรีมจะดึงแฟ้มออกมาแล้วหันกลับมาเผชิญหน้าด้วยสีหน้าปกติ“คุณหมอน่าจะตาฝาดจริงๆ ค่ะ” พรีมยื่นแฟ้มประวัติให้ “เช้านี้ดิฉันนั่งรถไฟฟ้ามาทำงานเหมือนทุกวัน... นี่ค่ะแฟ้มที่คุณหมอต้องการ”นิตารับแฟ้มมาถือไว้ สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหวานอย่างจับผิด “งั้นเหรอคะ... หมอก็คิดอยู่แล้วว่าคงไม่มีเหตุผลอะไรที่พยาบาลจะนั่งรถมาทำงานพร้อมกับหมอพายุ”“ดิฉันขอตัวไปดูคนไข้ก่อนนะคะ” พรีมค้อ