All Chapters of Gusto ng Asawa Ko ng Bukas na Pag-aasawa : Chapter 1 - Chapter 10

Pananaw ni ElenaAng amoy ng mamahaling tabako at isang floral na pabango na siguradong hindi akin ang sumalubong sa akin sa mismong sandaling itinulak ko ang mabibigat na pinto ng aming silid-tulugan.Sa tanawin sa harap ko, nakakagulat na hindi ako natigilan o napasigaw.Parang biglang naging hungkag ang katawan ko, na para bang sinipsip palabas ng baga ko ang hangin, at ang natira na lamang ay malamig at umaalingawngaw na katahimikan sa aking mga tainga.Nandoon si Julian, nakahilig sa mga silk sheet na ako mismo ang pumili para sa aming anibersaryo noong nakaraang buwan.Pero hindi siya nag-iisa.Ang babae—isang bata at blonde na babae na tila walang pakialam sa anumang bagay—ay hindi man lang nag-abala na abutin ang kumot nang makita niya ako."Julian," sambit ko. Ang boses ko ay mas malamig at walang emosyon kaysa sa inaasahan ko.Hindi siya nagulat. Hindi rin siya nagbigay ng isang desperadong paliwanag para sa ginawa niya.Sa halip, sumandal lamang siya sa kanyang mga siko, na

Pananaw ni ElenaMalamig ang porselana ng toilet bowl sa noo ko. Nakaupo ako sa sahig ng banyo, pagod na pagod kahit ang pagtatangkang tumayo ay parang napakalaking bagay na.Tatlong linggo kong sinasabi sa sarili ko na stress lang ito.Stress dahil sa malamig na digmaang nagaganap sa bahay namin, stress dahil sa lihim na itinatago ko, o marahil ay dahil lamang sa bigat ng "open marriage" na pilit kong tinatahak ngayon habang hungkag ang puso ko.Pero hindi basta haka-haka ang pagduduwal ko ngayong umaga.Tumayo ako, mabigat na parang tingga ang mga binti ko, at tumingin sa vanity.Tatlong plastic pregnancy test ang nakahilera roon.Hindi ko na kailangang pulutin ang mga iyon para malaman ang resulta.Dalawang kulay-rosas na linya sa bawat isa."Hindi," bulong ko sa walang laman na silid. "Hindi. Hindi, hindi."Ilang daang beses ko nang kinuwenta sa isip ko.Ilang buwan na kaming hindi nagkakalapit ni Julian.Ginugugol niya ang mga gabi niya sa guest room o sa mga hotel, habang ako na

Pananaw ni ElenaPasuray akong bumaba mula sa kotse, nanginginig ang mga binti ko na para bang mga dahon sa gitna ng bagyo. Mahigpit kong yakap sa dibdib ang purse ko, na para bang iyon na lamang ang natitirang kalasag ko sa mundong unti-unting gumuho. Hindi pantay ang tunog ng mga takong ko sa driveway habang mabilis akong tumatakbo patungo sa bahay, nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong hinahanap ang mga susi.Nag-click ang kandado nang bumukas, at malakas kong isinara ang pinto sa likuran ko. Umalingawngaw ang tunog sa mga walang laman na hallway.Sumandal ako sa malamig na kahoy, habol ang hininga, at napakalakas ng kabog ng puso ko na para bang maaari nitong mabasag ang mga tadyang ko."Salamat sa Diyos at hindi ako sinundan ni Julian pauwi."Sandali akong nakaramdam ng ginhawa, pero agad iyong nilamon ng mapait na alon na umaakyat sa aking lalamunan.Dahan-dahan akong dumulas pababa sa pinto hanggang sa tuluyan akong napaupo sa sahig, umaagos ang maiinit na luha sa akin

Pananaw ni ElenaDahan-dahang bumukas ang mga mata ko sa nakakasilaw na puting liwanag na tila tumatagos diretso sa aking bungo. Kumalat sa ilong ko ang matapang at malinis na amoy ng antiseptic, dahilan para sumama ang pakiramdam ng sikmura ko. Ilang segundong litong-lito ako habang pilit na binubuo ng isip ko ang mga pira-pirasong alaala.Ano ang nangyari?Ang hallway, ang halik, ang pagkahilo...At saka ko naalala.Nasa ospital ako.Sinubukan kong umupo, pero pinigilan ako ng mapurol na kirot sa ulo at napahiga muli sa mga unan. Maluwang ang silid, halos marangya, may malalambot na ilaw, malaking bintanang tanaw ang lungsod, at mga kagamitang mukhang napakamahal para sa isang ordinaryong ward.VIP suite.Siyempre.Bumukas ang pinto at pumasok ang isang masayahing nurse. Malinis at maayos ang puting uniporme niya, at may mainit na ngiti sa mukha."Magandang umaga, Mrs. Julian," masigla niyang bati. "Kumusta ang pakiramdam ninyo? Nahihilo o nasusuka pa rin ba kayo?"Tuyo ang lalamuna

Pananaw ni ElenaNanlamig na ang kape sa harapan ko, at ang mapait nitong lasa ay walang nagawa para luminaw ang magulong isip ko. Nakatitig ako sa maitim na likido habang walang malay na hinahalo ito gamit ang kutsara, pero hindi ko rin talaga maunawaan ang anumang bagay. Wala nang tama ang lasa nitong mga nakaraang araw. Wala ring tama sa pakiramdam. Nakaupo ako sa isang tahimik na sulok ng mamahaling café, habang ang mahinang ugong ng mga taong naroon ay unti-unting nagiging ingay lamang sa background habang hinihintay ko ang abogado. Ito na iyon, ang tanging paraan para mailigtas ang anak ko mula sa magulong sitwasyong ito. Ang paghahain ng divorce ay hindi lang pagtakas; ito ay survival.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari kagabi. Nang maabutan ko si Julian kasama ang babaeng iyon sa sofa namin, inasahan kong magkakaroon ng away. Luha. Siguro, katapusan na. Pero sa halip, sinundan niya ako sa itaas, ang mukha niya ay walang pakialam ngunit halatang naiirita.“Kailang