Gusto ng Asawa Ko ng Bukas na Pag-aasawa

Pananaw ni Elena

Ang amoy ng mamahaling tabako at isang floral na pabango na siguradong hindi akin ang sumalubong sa akin sa mismong sandaling itinulak ko ang mabibigat na p***o ng aming silid-tulugan.

Sa tanawin sa harap ko, nakakagulat na hindi ako natigilan o napasigaw.

Parang biglang naging hungkag ang katawan ko, na para bang sinipsip palabas ng baga ko ang hangin, at ang natira na lamang ay malamig at umaalingawngaw na katahimikan sa aking mga tainga.

Nandoon si Julian, nakahilig sa mga silk sheet na ako mismo ang pumili para sa aming anibersaryo noong nakaraang buwan.

Pero hindi siya nag-iisa.

Ang babae—isang bata at blonde na babae na tila walang pakialam sa anumang bagay—ay hindi man lang nag-abala na abutin ang kumot nang makita niya ako.

"Julian," sambit ko. Ang boses ko ay mas malamig at walang emosyon kaysa sa inaasahan ko.

Hindi siya nagulat. Hindi rin siya nagbigay ng isang desperadong paliwanag para sa ginawa niya.

Sa halip, sumandal lamang siya sa kanyang mga siko, n*******d ang dibdib, at tinitigan ako gamit ang malamig niyang kulay-abong mga mata na dati ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Ngayon, nagpapapanginig na lamang sa akin ang mga iyon sa pagkasuklam.

"Maaga kang umuwi, Elena," sabi niya.

Napakaboring ng tono niya.

"Anibersaryo natin," paalala ko sa kanya.

Mahigpit na nakakuyom ang mga kamay ko hanggang sa bumaon ang mga kuko ko sa aking mga palad. "Maaga akong umalis sa gala dahil akala ko may sakit ka. Iyon ang sinabi ng assistant mo."

Napatawa si Julian nang maikli at matalim. Inabot niya ang relo niya sa bedside table at kaswal na isinuot iyon sa kanyang pulsuhan, na para bang naghahanda siya para sa isang business meeting sa halip na kausapin ang kanyang asawa habang ang kanyang kabit o kung sino man ang babaeng iyon ay nakaupo sa aming kama.

"Huwag kang maging madrama," sabi niya. "Napagdaanan na natin ito. Hindi bagay sa iyo ang mga luha, at lalong hindi nito mababago ang kahit ano."

"Ito na ang pangatlong beses sa loob ng anim na buwan, Julian. Sa bahay natin. Sa kama natin."

Tumayo siya, matangkad at nangingibabaw ang presensya, at naglakad patungo sa akin. Hindi siya huminto hanggang ilang pulgada na lamang ang layo niya sa akin.

"Ang kama ay muwebles lang, Elena." Ikinumpas niya ang kamay patungo sa babae sa likuran niya, na ngayon ay abalang nag-i-scroll sa kanyang telepono na para bang wala siyang pakialam sa mundo. "At ito?" "Biology lang ito. Isa akong high-performing na lalaki na may mga pangangailangan na hindi palaging natutugunan ng 'dedikasyon' mo."

May kung anong bagay sa loob ko ang tuluyang naputol.

Hindi iyon ang tunog ng puso kong nadudurog. Oh, hindi. Ilang beses ko na iyong naramdaman noon kaya manhid na ako sa sakit na iyon.

"Gusto ko ng diborsyo," bulong ko.

Ngumiti si Julian, isang mabagal at mapagmataas na kurba ng kanyang mga labi. "Hindi mo gusto. Pag-isipan mo ang kompanya ng tatay mo. Isipin mo ang mga shares na nakatali sa marriage contract natin. Kapag umalis ka, mawawala sa iyo ang lahat. Magiging social pariah ka na may bank account na hindi man lang sapat para makabili ng designer handbag."

Lumapit pa siya at isinuksok ang isang hibla ng buhok ko sa likod ng aking tainga. Ang haplos niya ay parang yelo sa aking balat.

"May mas magandang ideya ako," sabi niya. "Tigilan na nating magpanggap. Maaari tayong manatiling kasal para sa mga camera at kontrata, pero mamumuhay tayo nang magkahiwalay. Isang open marriage, Elena. Gawin ko ang gusto ko, at ikaw... gawin mo kung ano man ang ginagawa mo. Magpinta ka. Mamili ka. Hindi ako magtatanong, at wala akong pakialam."

"Gusto mong panoorin ko na lang na umalis at bumalik ka kasama ang ibang babae kung kailan mo gusto?"

"Gusto kong mag-mature ka," singhal niya. "Hindi fairy tale ang mundo. Tanggapin mo ang deal. Iyon lang ang paraan para mapanatili mo ang lifestyle mo."

Tumalikod siya patungo sa kama, tuluyan akong binalewala na para bang isa akong utusang lumampas na sa oras ng pananatili.

"Ngayon, umalis ka na. Hindi pa kami tapos."

Umatras ako palabas ng silid, malakas ang kabog ng puso ko sa dibdib. Hindi ako nagtungo sa guest room. Hindi ako umiyak. Dumiretso ako sa sarili kong study, isinara ang p***o at ikinandado iyon bago sumandal doon.

Mabigat at nakakasakal ang katahimikan ng bahay.

Sa loob ng limang taon, ginampanan ko ang papel ng perpektong asawa.

Pinatawad ko ang mga "late nights" niya sa opisina at ang mga "business trips" na alam kong walang kinalaman sa negosyo. Pinrotektahan ko ang reputasyon niya kapalit ng sarili kong dignidad.

Akala ni Julian mahina ako.

Akala niya ang pagmamahal ko sa kanya ay isang kulungan na habang-buhay akong pananatilihin.

Gusto niya ng open marriage?

Sige.

Ibibigay ko sa kanya ang eksaktong hinihingi niya.

Umupo ako sa desk ko at binuksan ang laptop.

Matatag ang mga daliri ko.

Hindi ako naghanap ng abogado... hindi pa.

Kahit isa siyang gago, tama si Julian tungkol sa mga kontrata; ang diborsyo ngayon ay magiging kapahamakan ko. Kaya kailangan ko ng ibang uri ng paglaya.

Nag-type ako ng isang web address na narinig kong ibinubulong ng mga babae sa club, sa mga tonong puno ng lihim at iskandalo.

Ang pangalan nito ay THE OBSIDIAN TIER.

Hindi iyon dating site. Isa itong elite agency para sa mga taong naghahanap ng "companionship."

Nag-scroll ako sa mga profile. Mga high-definition na larawan ng mga lalaking mukhang mga diyos mula sa mitolohiya ng Greece, kasama ang mga paglalarawang nangangako ng pagiging pribado at "buong atensyon."

Akala ni Julian siya lang ang kayang tumugon sa kanyang putang-inang "biology"?

Akala niya isa akong porselanang manika na nananatili sa istante hanggang sa maisipan niya akong paglaruan?

Nag-click ako sa isang profile.

Isang lalaking nagngangalang Kai.

Mayroon siyang maitim na buhok at napakagandang mga matang tila alam ang bawat lihim sa mundo, kasama ang limang-ora niyang balbas. Napakamahal niya... nakakagulat ang presyo.

Hindi ako nag-atubili. Pinunan ko ang booking form para sa gabing iyon.

Lokasyon: The St. Regis Penthouse.

Oras: 11:00 PM.

Tala: Gusto ko lang ng isang gabi. Walang komplikasyon.

Binayaran ko ang deposit gamit ang private account ko—ang account na hindi mino-monitor ni Julian. Nang lumitaw sa screen ang mensaheng "Booking Confirmed," isang bugso ng adrenaline ang dumaloy sa akin, mas matindi kaysa sa anumang lungkot na naramdaman ko kanina.

Tumayo ako at nagtungo sa dressing room ko. Hinubad ko ang konserbatibong gala dress—ang damit na gusto ni Julian dahil ginagawa raw akong "stately"—at itinapon iyon sa sahig. Inabot ko ang pinakalikod ng closet at inilabas ang isang silk slip dress na kulay midnight blue na hindi ko kailanman nagkaroon ng lakas ng loob na isuot.

Maingat kong inayos ang makeup ko. Maitim na eyeliner at matapang na pulang lipstick.

Hindi ko nakilala ang babaeng nakatingin sa akin mula sa salamin.

Napakaseksi niya.

Pagsapit ng 10:45 PM, nasa ibaba na ako. Nasa living room si Julian, may hawak na baso ng scotch habang nagbabasa ng financial report. Tumingala siya, at dumaan ang mga mata niya sa suot ko. Nagulat siya nang bahagya sa loob ng isang segundo bago bumalik ang kanyang mayabang na ekspresyon.

"Lalabas ka?" tanong niya, nakataas ang isang kilay.

"Ikaw mismo ang nagsabi, Julian," sabi ko habang kinukuha ang clutch ko. "May arrangement na tayo ngayon. I-explore ko ang side ko ng 'open' na bahagi."

Tumawa si Julian at umiling. "Elena, huwag mong piliting maging rebelde. Hindi ikaw ang tipo para roon. Malamang pupunta ka lang sa sinehan at makakauwi bago maghatinggabi."

"Huwag mo akong hintayin," sabi ko nang matatag.

Lumabas ako ng pintuan at sumakay sa naghihintay na sasakyan.

Ang malamig na hangin ng gabi ay parang panibagong buhay.

Pagdating ko sa St. Regis, direktang inihatid ako ng concierge sa penthouse.

Malakas ang kabog ng puso ko, pero hindi dahil sa takot.

Kundi sa pananabik.

Susunugin ko sa alaala ang pagtataksil ni Julian hanggang sa mawala iyon sa sistema ko.

Nakatayo ako sa harap ng p***o ng suite 4002. Huminga ako nang malalim at ini-swipe ang key card.

Madilim ang suite, tanging mga ilaw mula sa lungsod na pumapasok sa floor-to-ceiling windows ang nagbibigay-liwanag dito.

May isang lalaki na nakatayo sa tabi ng bintana, nakatalikod sa akin.

Matangkad siya, suot ang isang perpektong itim na suit na bumabalot sa malalapad niyang balikat.

Tumalikod siya nang tuluyang sumara ang p***o.

Sa malapitan, mas kapansin-pansin pa si Kai kaysa sa mga litrato niya.

Hindi siya mukhang isang "call boy."

Hindi siya ngumiti. Tinitigan lamang niya ako nang may matinding atensyon na nagpahabol sa aking hininga.

"Mrs. Sterling?" tanong niya. Malalim at makinis ang kanyang baritonong boses.

"Elena," pagtatama ko.

Lumapit siya sa akin, banayad ngunit may kumpiyansa ang bawat kilos.

Huminto siya sa labas lamang ng personal kong espasyo, at napuno ng kanyang pabango ang silid.

Amoy sandalwood at cedar siya—isang kakaibang kombinasyon, pero bagay na bagay sa kanya.

"Mukhang tense ka, Elena," malumanay niyang sabi.

"Hindi ako pumunta rito para sa therapy session," sabi ko, pilit na pinananatili ang composure ko. "Narito ako para sa binayaran ko. Gusto kong kalimutan ang lahat ng nasa labas ng silid na ito."

Iniabot ni Kai ang kamay niya, at bahagyang dumampi ang mga daliri niya sa panga ko.

Mainit ang haplos niya—ang eksaktong kabaligtaran ng kay Julian.

Itinaas niya nang bahagya ang mukha ko, pinipilit akong tumingin sa kanyang maiitim na mga mata.

"Tungkol saan ito?" tanong niya.

"Mahalaga ba?"

"Hindi," bulong niya, habang dumadausdos ang hinlalaki niya sa ibabang labi ko. "Pero kung may gagawin tayo, gusto kong sigurado ka. Dahil kapag nagsimula na tayo, hindi kita hahayaang isipin ang iba kahit isang segundo."

Tinitigan ko siya—ang lalaking kinuha ko bilang sandata laban sa ego ng asawa ko.

Naisip ko ang mayabang na mukha ni Julian, ang blonde na babae sa kama namin, at ang mga taon ng pagiging "perpektong asawa."

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ko ginagawa ang inaasahan ng iba sa akin.

Hindi ako biktima.

Ako ang may hawak ng posporo, at handa akong panoorin ang dati kong buhay na masunog hanggang sa maging abo.

Gusto ni Julian ng open marriage, tama?

Malalaman na niya na kapag binuksan mo ang isang p***o, wala kang kontrol sa kung sino o ano ang papasok dito.

"Wala siya," sabi ko.

Humigpit ang pagkakahawak ni Kai sa baywang ko, hinila niya ako palapit hanggang sa tuluyan kaming magkadikit.

"Mabuti. Kung ganoon, magsimula na tayo."