Lahat ng Kabanata ng วสันต์ปีนั้น สายเกินหวนคืน: Kabanata 11 - Kabanata 15

ตอนจี้เหมียนเยว่ตื่นขึ้นมา แสงแดดยามเช้าสีเทาแกมฟ้าสาดส่องผ่านร่องซอกของเต็นท์เข้ามาเส้นหนึ่งเธอเอียงศีรษะ ตำแหน่งข้างกายว่างเปล่า ถุงนอนยังคงหลงเหลืออุณหภูมิร่างกายไว้ ด้านนอกมีเสียงขยับเคลื่อนไหวเบา ๆเธอสวมเสื้อคลุมมุดออกจากเต็นท์ อากาศหนาวเหน็บโผเข้าใส่ใบหน้า เนินเขาที่ตั้งแคมป์หันหน้าไปทางทิศตะวันออกพอดี ขอบฟ้ายังคงจมอยู่ในสีน้ำเงินเข้ม แต่โครงร่างของภูเขาหิมะนั้นกลับเด่นชัดขึ้นมาแล้วเสิ่นจิงหานยืนหันหลังให้เธอ ขาตั้งกล้องกางไว้เรียบร้อยแล้ว กำลังก้มหน้าปรับเลนส์ เสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างยามค่ำคืน ปลายผมก็เปียกชื้นอยู่สองสามปอย ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วพอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เขาก็หันกลับมา"ตื่นแล้วเหรอ"เขายื่นแก้วเก็บความร้อนมาให้ อุณหภูมิเป็นระดับที่เธอคุ้นเคยดื่มเป็นประจำ จี้เหมียนเยว่รับมา ไม่ได้ถามว่าเขาสืบเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อไรขอบฟ้าเริ่มทอแสงประกายทองเธอยืนอยู่ข้างกายเขา มองดูยอดเขาหิมะถูกแสงอาทิตย์ส่องสว่างทีละน้อย จากสีทองอ่อนกลายเป็นสีทองเจิดจรัส จนกระทั่งขุนเขาทั้งลูกถูกเคลือบด้วยประกายแสงดั่งแก้วหลิวหลีแสงอาทิตย์

ข่าวการแต่งงานของจี้เหมียนเยว่ แพร่ไปทั่วเมืองก่างในชั่วข้ามคืนสาวกุหลาบแดงแห่งตระกูลจี้ที่ฟูมฟักทะนุถนอมมานานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ฝ่ายชายมีฐานะลึกลับ เล่ากันว่าชาติตระกูลสูงส่งระดับชั้นนำ รูปร่างหน้าตาก็โดดเด่น เป็นเพื่อนเก่าที่จี้เหมียนเยว่รู้จักตั้งแต่สมัยไปศึกษาต่อต่างประเทศของขวัญอวยพรพรั่งพรูเข้าตระกูลจี้ดั่งสายน้ำ บัตรเชิญถูกส่งฉบับแล้วฉบับเล่า ทุกคนต่างต้องการมีส่วนร่วมในงานเลี้ยงแต่งงานครั้งนี้ เพื่อดูว่าคนที่สามารถกุมหัวใจคุณหนูใหญ่ตระกูลจี้ได้ แท้จริงแล้วเป็นเทพเซียนจากไหนตระกูลฝูก็ไม่เป็นยกเว้นเช่นกันตอนที่แม่ของฝูวั่งเชินผลักประตูเข้าไปในห้อง ทั้งห้องมืดสลัว ผ้าม่านปิดสนิท ไม่ได้เปิดไฟ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นที่หมักหมมอยู่หลายวันเธอเดินไปสองก้าว เท้าเตะโดนอะไรบางอย่าง พอก้มหน้าลงมอง พบว่าเป็นกระปุกเครื่องดินเผาใบหนึ่ง เป็นกระต่ายบิด ๆ เบี้ยว ๆ ที่เหมียนเยว่ปั้นด้วยมือตัวเองสมัยประถม สลักคำว่า 'ฝูวั่งเชินเป็นผู้รับ' ไว้ที่ก้นกระปุกพอเดินต่ออีกสองก้าว บนผนังมีที่คั่นหนังสือดอกไม้แห้งสีซีดจางติดอยู่ เขียนว่า 'ขอให้สอบผ่านไปได้ด้วยดี