All Chapters of วสันต์ปีนั้น สายเกินหวนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

"เห็นหรือยัง เขาเป็นแฟนฉัน"ชั่วพริบตานั้น ภายในห้องวีไอพีก็เงียบกริบหลินหวั่นถังเชิดคาง "ในห้องนี้ไม่มีใครไม่รู้ฐานะของฉัน ต่อไประวังตัวด้วย อยู่ห่าง ๆ แฟนฉันไว้หน่อย!"พวกเพื่อนสนิทวัยเด็กที่เพิ่งแซวถามเรื่องกำหนดวันแต่งงานของจี้เหมียนเยว่กับฝูวั่งเชิน ตอนนี้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สุดท้ายก็ทยอยทักทายเด็กสาวนั่นอย่างหวั่นเกรง"สวัสดีพี่สะใภ้น้อย"จี้เหมียนเยว่เหมือนถูกถังน้ำแข็งสาดใส่หน้า ความหนาวยะเยือกแผ่ซ่านตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าเธอถึงกับลืมความเจ็บบนใบหน้า ได้แต่หันหน้าไปมองฝูวั่งเชินอย่างงุนงง หวังว่าเขาจะอธิบายอะไรให้เธอฟังฝูวั่งเชินก็แค่นวดข้อมือให้หลินหวั่นถังไปพลาง เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไปพลาง "เหมียนเหมียน น้องยังเด็ก ยอม ๆ น้องเขาหน่อยนะ"วินาทีนั้น จี้เหมียนเยว่ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว เธอพลันหัวเราะออกมาเบา ๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืน สบสายตาตรงๆ กับใบหน้าเง้างอนที่คล้ายคลึงกับเธอถึงแปดส่วนตอนนั้นเคยมีคนถามเธอว่า กลัวไหมว่าหลังจากเธอไปแล้ว ฝูวั่งเชินจะเลี้ยงตัวแทนขึ้นมาสักคน ตอนนั้นเธอยิ้มสดใสให้ผู้สื่อข่าวที่ถาม "ฝูวั่งเชินเคยบอกว่า ชีวิตของเขาเป็นของฉันค่ะ"แต่ตอน

ครึ่งคืนต่อมา จี้เหมียนเยว่เกิดไข้ขึ้นสูงจากการติดเชื้อแผลแส้ฟาด สติสัมปชัญญะพร่ามัว ยังไม่ทันรุ่งสาง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรุนแรง ฝูวั่งเชินพาบอดี้การ์ดสองคนบุกเข้ามาข้างในโดยตรง แล้วลากตัวเธอขึ้นมาจากเตียง"ไปมหาวิทยาลัย ชี้แจงและขอโทษ เดี๋ยวนี้เลย" น้ำเสียงของฝูวั่งเชินเย็นชาแข็งกร้าว ไม่ยอมให้โต้แย้ง เขาฉุดแขนเธอเดินออกไปข้างนอกเองกับมือ โดยไม่สนใจการขัดขืนอันอ่อนแรงกับร่างกายที่อ่อนปวกเปียกเพราะไข้สูงของเธอเลยแม้แต่น้อยเธอถูกกึ่งลากกึ่งฉุดยัดเข้าไปในรถ พาตัวไปยังหอประชุมมหาวิทยาลัยที่หลินหวั่นถังเรียนอยู่โดยตรง ด้านล่างเวทีเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ถูกเรียกมารวมตัวกันและนักข่าวบางส่วนที่ได้ยินข่าวแล้วตามมาหลินหวั่นถังตาแดงเรื่อ อิงแอบออเซาะอยู่ข้างกายฝูวั่งเชิน ทำท่าทางราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวงจี้เหมียนเยว่ไข้ขึ้นจนตาพร่า ร่างกายสั่นโงนเงนเบา ๆ จากความเจ็บปวดและอ่อนแรง เธอเหลือบมองสายตาหลายคู่อยู่ล่างเวที แล้วกวาดสายตาไปยังสองคนที่ยืนเคียงข้างกันบนเวที จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เธอขยับเข้าไมโครโฟน น้ำเสียงพร่าแหบทว่าชัดเจน "ดิฉัน จี้เหมียนเยว่ ขอโทษสำหร

จี้เหมียนเยว่คิดว่าตัวเองจะต้องตายอยู่ในนี้ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในสายตาก็ยังคงเป็นเพดานสีขาวซีดอันน่าเวทนาของโรงพยาบาลแห่งนั้นเธอคอแห้งจนเจ็บแสบ พยายามยันกายลุกขึ้นเพื่อไปหยิบแก้วน้ำ แต่ร่างกายกลับอ่อนเพลียราวกับถูกถอดกระดูกออก เพิ่งจะยกตัวขึ้นได้นิดเดียวก็ล้มลงบนเตียงอีกครั้ง บาดแผลบนแผ่นหลังที่ยังไม่หายดีแผ่ซ่านความเจ็บปวดเหมือนหนังฉีก"ตื่นแล้วเหรอ"ประตูถูกผลักเปิดออก เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู จี้เหมียนเยว่เบือนหน้าหลบเขาตามสัญชาตญาณฝูวั่งเชินเห็นสภาพที่ดิ้นรนอย่างจนตรอกของเธอ ฝีเท้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบก้าวเข้ามาข้างเตียง รินน้ำแก้วหนึ่ง แล้วโน้มตัวลงประคองท้ายทอยเธออย่างระมัดระวัง ยื่นขอบแก้วมาจ่อที่ริมฝีปากของเธออุณหภูมิน้ำกำลังพอดี จี้เหมียนเยว่ค่อย ๆ กลืนทีละนิด เธอหลุบตาลงไม่ยอมมองเขาฝูวั่งเชินรอจนเธอดื่มเสร็จ วางแก้วลง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่ารู้ยังอย่างไร "วันหมั้นของเรา ฉันกำหนดไว้แล้ว เป็นเดือนหน้านะ"จี้เหมียนเยว่ไอออกมาอย่างรุนแรง สะเทือนไปถึงแผ่นหลังจนเจ็บระบม เธอผ่อนลมหายใจ น้ำเสียงเบาแผ่วเหมือนเสียงถอนหายใจ "ฉันไม่อยากแ

งานแต่งงานปิดฉากลง แขกเหรื่อแยกย้ายกลับหมด คฤหาสน์กลับคืนสู่ความเงียบสงบฝูวั่งเชินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาของจี้เหมียนเยว่ เขาถามคนรับใช้ ถามบอดี้การ์ด ทุกคนต่างบอกว่าไม่เห็นเธอ กดโทรศัพท์โทรออกไป ก็ไม่มีคนรับสายเขายืนอยู่ข้างเวทีพิธีอันว่างเปล่า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเขาไม่ได้อยากทำให้เธอเสียใจจริง ๆ เขาแค่...แค่อยากให้เหมียนเยว่รู้ว่า ช่วงเวลาห้าปีที่เธอจากไป เขาต้องอดทนผ่านมันมาอย่างไร เขาอยากให้เธอได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้นบ้าง ดังนั้นเขาจึงต้องเจรจาต่อรองกับตระกูลจี้และตระกูลฝูอยู่นาน ถึงขั้นยอมอ่อนข้อในเรื่องผลประโยชน์ของบริษัท เพื่อให้ทุกคนยอมร่วมมือแสดงละครฉากนี้กับเขาเขาคิดว่าพอเธอกลับมาก็ดีแล้ว ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนวันวานทว่าตอนนี้ในใจเขากลับมีเสียงหนึ่งแว่วขึ้นมาเบา ๆ มันแหลมคมและชัดเจน นายทำเกินไปแล้วเขาหันตัวเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก แขนเสื้อกลับถูกใครคนหนึ่งรั้งไว้เบา ๆ"อาเชิน" หลินหวั่นถังยืนอยู่ข้างหลัง เธอลบเครื่องสำอางออกแล้ว เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลอง กล่าวด้วยขอบตาแดงเรื่อ "วันนี้...เป็นคืนสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกันแล้ว พี่ช่ว

เก้าสิบเก้าแส้ แลกมาได้แค่ข่าวเดียวจี้เฉิงซานหันหลังให้เขา น้ำเสียงคล้ายดังมาจากที่ไกล ๆ "เหมียนเยว่ไม่อยู่บ้าน ออกไปฮันนีมูนแล้ว"ฝูวั่งเชินคุกเข่าอยู่บนพื้น แผลที่แผ่นหลังยังมีเลือดซึม มันชุ่มไปทั่วเสื้อเชิ้ต เขาเงยหน้าขึ้นคล้ายฟังไม่ถนัด และคล้ายกับไม่กล้าฟังให้ชัดเจน"...อะไรนะครับ""ฮันนีมูน" จี้เฉิงซานไม่ได้หันกลับมา "ไปได้สองสามวันแล้ว"ฝูวั่งเชินกระตุกมุมปาก สีหน้านั้นไม่เหมือนกำลังยิ้ม เหมือนถูกบางสิ่งจุกติดอยู่ที่ลำคอมากกว่า"โกหก" เขาได้ยินเสียงตัวเองเอ่ย น้ำเสียงฟังดูล่องลอย "ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ ๆ เธอหลอกคุณครับ เธอแค่กำลังโกรธ โกรธที่ผมจัดงานแต่งงานกำมะลอกับคนอื่น ก็เลยแต่งเรื่องแบบนี้มาประชดผม..."เขาพูดซ้ำไปซ้ำมา วกไปวนมาฟังไม่ได้ความ"เธอยังไม่ได้แต่งงาน เดือนหน้าพวกเราก็จะหมั้นกันแล้ว...ยังไม่ได้แต่งงานจะไปฮันนีมูนได้ยังไง เธอหลอกคุณครับ..."เขาขยับเข่าข้างหน้าครึ่งก้าว ลากสังขารบาดแผลที่แผ่นหลังไป เลือดซึมออกมาเร็วกว่าเดิม แต่เขากลับคล้ายไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก ริมฝีปากซีดขาว แต่ยังคงพูดซ้ำ ๆ อย่างดื้อรั้น "โกหก มันเป็นเรื่องโกหก