All Chapters of İlk Aşkıyla Sadece Bir Gün Mutluydu: Chapter 1 - Chapter 9

Yağmurun altında, köye elli metre uzaklıktaki taş basamakların üstünde duruyordum.Sessizce nişanlım Kaan Demirci'ye baktım.Dudaklarının arasında tuttuğu aşk düğümlü yeşim kolye ucunu, kırmızı gelinlikli tatlı ve alımlı Melis'in dudaklarına uzatıyordu.Melis kızaran yüzüyle kolye ucunu aldı. Daha onu boynuna bile takamadan Kaan sabırsızca onu kollarının arasına sertçe çekti.Çevredeki arkadaşların tezahüratı arasında ikisi tutkuyla öpüştü.Öpücük yaklaşık on dakika sürdü. Melis'in dizleri titreyip neredeyse ayakta duramaz olunca Kaan ancak soluk soluğa durdu.Sonbahar rüzgârı esti, köydeki tül perdeleri savurdu.Ancak o zaman fark ettim. Loş ışığın altında ailem ve arkadaşlarım oradaydı.Bir zamanlar canımı hiçe sayıp koruduğum öz kardeşim Emir Aksu da bu düğünün tören sunucusuydu.Geleneksel uzun bir kaftan giymişti. Gözü gönlü üvey ablası Melis'ten başkasını görmüyordu.Unutmuştu. Bir zamanlar biz iki kardeş, Melis ve annesi yüzünden az kalsın "internet bağımlılık tedavisi" adı altı

Gözlerimi, Kaan'la Melis'in parmakları birbirine kenetlenmiş ellerinden sakince ayırıp başımı salladım:"Gerek yok."Sakin tepkim orada bulunan üç kişiyi de şaşırttı.Arkamdan gelen Emir küçümseyerek güldü:"Defne, yine neyin numarasını yapıyorsun? Rol yapmayı bırak.Kaan'ın peşinde o kadar sürünmüşsün ki hamile bile kalmışsın. Şimdi de naz yapıp ilgi çekmeye mi çalışıyorsun? Gülünç.Söyleyeyim, hamile olsan bile Melis'in eline su dökemezsin!"Hâlâ aynıydı, içinde bulunduğu durumu göremiyordu.Yüzümdeki ifade soğukluğunu koruyunca Kaan da sinirlendi. Kaşlarını çatıp sertçe suçladı:"Defne, çalışmamı bölmek için beni takip etmen yetmiyormuş gibi, bir de burada çocukça nazlanıyorsun?Sabrımın bir sınırı var. Melis'in hastalığı dinlenme gerektiriyor. Senin burada olman onun ruh hâlini bozmaktan başka işe yaramaz.Hemen şimdi, derhâl eve dön!"Bunu söyleyip elimden tuttu ve beni zorla oradan götürmek istedi.Ama bir sonraki an artçı sarsıntı başladı.Kaan ile Emir neredeyse aynı anda açıkl

"Melis" tek kelimesi Kaan'ın aklını başına getirdi.Zorla gülümseyip başını salladı, gözlerini o kargo kutusundan çekti.Emir'in peşinden Melis'in dinlendiği otel odasına gitti.Gelmeden önce Emir, Kaan'a özellikle bir buket çiçek aldırmıştı. Kimseye söylememişlerdi, Melis'e sürpriz yapacaklardı.Ama odanın kapısına yaklaşır yaklaşmaz bir çakmak sesi duydular.Kapı aralıktı. Kaan'ın aklındaki o narin, masum, akciğer kanseri Melis, şimdi sigara içiyordu.Karşısındaki kanepede Sedat ile Nermin çok memnun görünüyordu.Nermin, Kaan'ın verdiği paraları sayıyordu."Yine de bizim Melis'imiz çok akıllı. Akciğer kanseri numarası yaptı, o aptal adamı oyuncak gibi oynattı.Ha ha ha! Üniversite hocası olup bir raporun sahte mi gerçek mi olduğunu bile anlayamıyor."Nermin acı ve alaycı bir sesle konuştu. Bunu söylerken Sedat'la bakışıp dudak büktü."Kaan da aptalın teki. On beş yıldır kendisini seven Defne'yi bırakıp kızımın peşinden ayrılmıyor.Tüh tüh, kızımın cazibesi bambaşka tabii~"Sedat kade

Tek bir cümle onun yüzünü bembeyaz etti.Titreyerek yere yığıldı. Çukura kaçmış gözlerinde yalnızca umutsuzluk ve pişmanlık vardı.Sinirli bir hâlde kuruyup çatlamış dudaklarını koparmaya başladı. Kan içinde kalana kadar da durmadı.Onunla daha fazla uğraşmak istemedim, ama arkamdan ısrarlı sesini duydum:"Önemli değil abla, sen benim tek ailemsin.Beni affetmeyebilirsin. Ben seni hep koruyacağım, gerekirse ölürüm."Sesi kararlıydı.Eskiden Melis'i koruyacağına söz verdiği zamanki sesiyle aynıydı.Ama artık umurumda değildi.Kiraladığım eve dönüp eşyaları gelişigüzel toparladım.Ertesi gün yine dışarı çıkıp arkadaşımın düğününe gittim.Arkadaşım, lise yıllarından beri en yakın dostumdu.O zamanlar bütün sınıf Melis'e kanıp beni dışlamıştı, benimle yalnızca o oynuyordu.Ülkeye döndüğüm bu iki gün içinde, Melis'in, annesinin ve babamın başına gelenleri de birçok kişiden dinlemiştim.Babam o zamanlar annemle, yani zengin bir ailenin kızıyla evlenmişti. Asıl amacı servete konmaktı.Dedemle

Yeşil ışık yandı.Arkamdaki araçların kulak tırmalayan kornaları beni anılardan çekip çıkardı.Kaan'a dair kalbimde kalan son izi de sildim.Arabayı ileri sürdüm.Önümde güneşli bir yol uzanıyordu, tıpkı geleceğim gibi.Üç yıl sonra.Küresel Belgesel Yarışması'na altın ödüllü isim olarak katıldım.Yarışma sona erdi. Tebrik etmeye gelen hayranlarımın tek tek imzalarını attım.Bu üç yıl boyunca hayır işlerine ve belgesel çalışmalarına devam ettim. İş arkadaşlarımla neredeyse bütün dünyayı dolaştım ve nesli tükenmekte olan pek çok türü kayda geçirdim.İşler bittiğinde gece yarısıydı.Şehir merkezindeki villama döndüğümde uykudan gözlerimi zor açıyordum. Ama evin önündeki bahçede bir adam durduğunu görünce elimdeki elektroşok cihazını sıkıca kavradım.Yıllardır yurt dışında yaşadığım tehlikeli olaylar yüzünden, tanımadığım herkese karşı kendiliğinden tetikte olmaya alışmıştım.O sırada sokak lambası birden yandı.Adam sesi duyup arkasını döndü. Bu kez yüzünü net gördüm. Cezaevinden çıkmış