All Chapters of คุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ: Chapter 1 - Chapter 7

บทที่ 1 ความหวาดหวั่นสายลมในยามค่ำคืนพัดโหมกระหน่ำดั่งกับเป็นคืนที่ไร้จันทร์ แสงของดวงดาวพร่างพราวทอรัศมีวูบไหว ม่านรัตติกาลที่ปกคลุมไปทั่วผืนฟ้าอาจทำให้ใครหลายคนอาจหวาดหวั่นแต่ไม่ใช่กับสตรีผู้เป็นเจ้าของร่างระหงนางนี้หลี่เฟินเยว่นั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกบานใหญ่พลางมองเข้าไปที่เงาสะท้อนใบหน้าของนางไม่แสดงอารมณ์ใดๆเบื้องหน้าปรากฏภาพของสตรีผู้หนึ่งที่มีใบหน้าซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำ ริมฝีปากที่เคยสีชมพูระเรื่อดั่งกลีบดอกเหมยกลายเป็นขาวซีดจนเกือบจะกลายเป็นสีม่วง สตรีผู้ที่เคยได้ขึ้นชื่อว่างามล่มเมืองในตอนนี้นางเหมือนซากศพที่เดินได้เสียมากกว่า“รั่วถงมาช่วยข้าสวมเครื่องประดับ”เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกกับบ่าวคนสนิท มือเรียวยื่นออกไปรับเครื่องประดับศีรษะสีทองอร่ามมาสวมและจัดให้เข้าที่ อาภรณ์แดงสดสลับกับลวดลายที่ผ่านการเย็บปักอย่างประณีตช่วยขับให้ผิวขาวของเฟินเยว่ดูขาวมากขึ้นกว่าเดิม ถ้าเป็นนางก่อนหน้านี้คงต้องงดงามมากเป็นแน่“คุณหนู…” รั่วถงเอ่ยเรียกคุณหนูเสียงแผ่วเบา แววตาของนางสะท้อนความสงสารและเวทนาอย่างเห็นได้ชัดชีวิตของสาวใช้ผู้ต่ำต้อยอย่างรั่วถงตั้งแต่จำความได้ก็มีแต่คุณหนูรองเพียงคนเดียวที่เ

บทที่ 3 โอกาสหรือเวรกรรมท่ามกลางความดำมืดหลี่เฟินเยว่รับรู้ได้ถึงเสียงเรียกของใครบางคน นางเคยจินตนาการไว้ว่าถ้าตายไปแล้วคงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่าแต่เหมือนมันจะไม่เป็นเช่นนั้นเปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ แสงแดดจ้าที่ส่องเข้ามาทำให้เฟินเยว่ต้องหลี่ตาลงเพื่อปรับสายตา บรรยากาศที่คุ้นเคยภายในห้องนอนทำให้นางต้องตกใจจนขยี้ตาแรงๆ“ระ…รั่วถง” หลี่เฟินเยว่เรียกบ่าวคนสนิทเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า“คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว”รั่วถงดีอกดีใจที่คุณหนูของนางฟื้นจนเผลอเขย่าตัวเฟินเยว่เสียแรง“นี่มันอะไรกันรั่วถง” เฟินเยว่กำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น“คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ คุณหนูพึ่งโดนนายท่านลงโทษจนสลบไป บ่าวเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะเจ้าคะ”รั่วถงมองคุณหนูของนางด้วยความสงสาร คุณหนูโดนนายท่านโบยเพราะนางไปมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับแม่นางซินหยานจนฝั่งนั้นใบหน้าเป็นแผล แต่โดนตีไปได้แค่สองครั้งคุณหนูก็ตกใจจนสลบไปเลยทุกคนเป็นห่วงกันแทบแย่“จริงหรือรั่วถง” เฟินเยว่ถามบ่าวคนสนิทด้วยความตื่นเต้น นี่นางยังไม่ตายงั้นหรือดีใจได้ไม่นานก็นึกขึ้นได้ว่านี่สวรรค์กำลังให้โอกาสนางหรือนางกำลัง

บทที่ 5 ชดใช้ความผิดเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านก่อนหน้าดูเป็นเรื่องเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับสภาพของซินหยานในตอนนี้ กับแค่เสียงนินทาจากคนที่นางไม่รู้จักไม่อาจทำให้เฟินเยว่หวั่นไหวได้ นางสามารถเมินเฉยต่อมันได้แต่กับคนตรงหน้านี่สิเรื่องราวมันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่นางและซินหยานมีเรื่องราวให้ต้องทะเลาะกัน เฟินเยว่จำไม่ได้แล้วว่าครั้งแรกมันคือตอนไหนนางรู้แค่ว่ามันเริ่มร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มมีการลงไม้ลงมือ นางกลายเป็นคนอารมณ์ร้อนขึ้นมากจนควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้“ซินหยาน” หลี่เฟิยเยว่เอ่ยเรียกคนตรงหน้าเสียงแผ่วเบาภายใต้ผ้าผืนบางที่ซินหยานใช้ปกปิดใบหน้ามีรอยแผลที่มาจากรอยเล็บปรากฏอยู่ เฟินเยว่เห็นมันจางๆเท่านั้น“มีเรื่องอะไรก็พูดมา ! ” ซินหยานกระแทกเสียงใส่แต่สุดท้ายก็ต้องหลี่ตาลงเพื่อสะกดกลั้นความแสบบนใบหน้า“ข้าขอคุยกับเจ้าแค่สองคนได้หรือไม่”“อืม” แม้ซินหยานจะแปลกใจที่เฟินเยว่มีท่าทีสงบเสงี่ยมผิดจากปกติแต่ก็ยอมทำตามที่นางขอ“ซินหยานเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาข้าอยากจะขอโทษเจ้าจากใจจริง”คำขอโทษง่ายๆถูกเอื้อนเอ่ยออกไป คำพูดสวยหรูมากมายที่คิดมาถูกความตื่นเต้นและกดดันกลืนลงไปจนหมด“หลังจากทุก

บทที่ 7 ไม่เชื่อใจ“ให้พวกเขาเข้ามา”หลี่เฟินเยว่รับรู้ได้ถึงลางร้ายบางอย่าง เหตุการณ์คุ้นเคยเหมือนฉายภาพวนซ้ำ ในชาติที่แล้วหลังจากที่นางไปมีเรื่องกับลูกสาวของท่านราชครูแล้วเขาก็มาเอาเรื่องนางถึงบ้าน เฟินเยว่ยอมรับสารภาพไปตามตรงนางจึงโดนกักบริเวณอยู่ในบ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือนความสัมพันธ์ของทั้งสองจวนกลายเป็นไม่ชอบหน้ากันและต้องคอยจิกกัดกันตลอดนับตั้งแต่นั้นมา“ท่านราชครูมีอะไรให้ข้าช่วยขอรับ” ด้วยอายุที่น้อยกว่าเสนาบดีหลี่จึงต้องพูดให้เกียรติเขา“นี่ท่านไม่รู้หรือว่าลูกสาวของท่านไปทำอะไรไว้ ! ” ท่านราชครูเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันทีราชครูคาดหวังว่าเขาและบุตรสาวสมควรจะได้รับคำขอโทษอย่างจริงใจทันทีที่เดินผ่านประตูเข้ามา แต่นี่นอกจากจะไม่มีคำขอโทษแล้วคนจวนนี้ยังทำเหมือนไม่รู้สาเหตุอีกว่าเขามาที่นี่ทำไม“มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันดีๆเถิดเจ้าค่ะคนกันเองทั้งนั้น” หลี่ฮูหยินที่เห็นท่าจะไม่ดีก็รีบห้าม แต่เหมือนว่าท่านราชครูจะไม่เห็นด้วยหลี่เฟินเยว่ยิ่งตกอยู่ในอาการตึงเครียดมากกว่าเดิมมันเหมือนกับความทรงจำของชาติที่แล้วกำลังเล่นซ้ำอยู่เบื้องหน้า ในเมื่อนางก็ไม่ได้ไปตบตีสตรีผู้นั้นแล้วทำไมยังเกิดเรื่องแบบน