Todos los capítulos de คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา: Capítulo 11 - Capítulo 20

ชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เสิ่นลวี่เหยียนได้พูด เขาหันไปหารปภ.ที่อยู่ด้านข้างทันที“เชิญบุคคลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานศพทั้งสามท่านนี้ออกไปครับ”รปภ.เดินไปตรงหน้าเสิ่นลวี่เหยียนกับเย่ซูเหยา แล้วผายมือทำท่า “เชิญ”สีหน้าของเสิ่นลวี่เหยียนเคร่งขรึมลงเขาเป็นหมอมาหลายปี ในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาล ย่อมได้รับความเคารพยกย่องมาโดยตลอด เคยถูกคนขับไล่ไสส่งเช่นนี้ที่ไหนกันเย่ซูเหยายิ่งตกใจจนหน้าซีดเผือด เธออุ้มชูชีเอาไว้ แล้วดึงชายเสื้อของเสิ่นลวี่เหยียน “รุ่นพี่คะ...”เสิ่นลวี่เหยียนปกป้องเธอไว้ด้านหลัง “นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของผมกับรั่วซี ไม่เกี่ยวกับคนนอกอย่างคุณ”ชายหนุ่มสีหน้าไม่เปลี่ยน “คุณเสิ่นครับ ถ้าคุณอยากทำให้เรื่องมันใหญ่โต ผมก็ไม่รังเกียจที่จะแจ้งความเดี๋ยวนี้เลย”ฟางรั่วซีเอ่ยเสียงเย็นเช่นกัน “ใครเป็นครอบครัวเดียวกับคุณ ไสหัวออกไป”เมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเธอ สุดท้ายเสิ่นลวี่เหยียนก็ไม่ได้พูดอะไรอีก“รั่วซี เธอใจเย็น ๆ ก่อนนะ เดี๋ยวฉันค่อยมาหาเธอใหม่”พูดจบเขาก็มองชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วพาเย่ซูเหยากับชูชีจากไปในที่สุดภายในโถงจัดงานศพก

เสิ่นลวี่เหยียนจ้องตัวอักษรคำว่า “ถอนหมั้น” ที่แทงตานั้น หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเอาไว้แน่นน้ำเสียงของฟางรั่วซีเดาอารมณ์ไม่ออก “ในสมุดบัญชีมีเงินของฉันอยู่สองล้าน เรือนหอก็จริงอยู่ที่คุณเป็นคนซื้อ แต่ค่าตกแต่งฉันเป็นคนออก เบ็ดเสร็จก็หนึ่งล้านห้าแสน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ระบุไว้ในสัญญาชัดเจนหมดแล้ว”พูดจบเธอก็คว้ากระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากไปทันทีเสิ่นลวี่เหยียนมองสัญญาฉบับนั้นพลางรู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดีเห็นได้ชัดว่าเมื่อไม่นานมานี้พวกเขายังเตรียมตัวจะไปจดทะเบียนสมรสกันอยู่เลย เขาวางแผนชีวิตหลังแต่งงานไว้หมดแล้วด้วยซ้ำทำไมจู่ ๆ ถึงเดินมาถึงจุดนี้ได้ล่ะ……สองวันต่อมา เสิ่นลวี่เหยียนได้รับพัสดุกล่องหนึ่ง ด้านในคือหนังสือแจ้งเตือนจากทนายเขาถูกฟางรั่วซีฟ้องร้องเสียแล้วเสิ่นลวี่เหยียนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฟางรั่วซีที่รักเขามากขนาดนั้นจะฟ้องร้องเขาจริง ๆเขานิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะวางจดหมายจากทนายในมือลง แล้วลุกขึ้นไปหาฟางรั่วซีเขานัดฟางรั่วซีไปร้านหม้อไฟทะเลมะพร้าวสไตล์ไทยที่เมื่อก่อนเธออยากไปมาก แต่เขากลับมองว่าเสียเวลาฟางรั่วซีเดินเข้ามานั่งลง “มีอะไรก็รีบพูดม

ตั้งแต่ฟางรั่วซีย้ายของทั้งหมดออกไป เสิ่นลวี่เหยียนก็กลัวการกลับบ้านมากเขาจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับงานเพราะมีเพียงการทำตัวให้ยุ่งจนไม่มีเวลาปล่อยให้สมองว่างเปล่าเท่านั้น เขาถึงจะไม่คิดถึงเธอนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าบ้านที่อยู่มานานหลายปีกลับไม่คุ้นเคยจนน่ากลัวเมื่อไม่มีฟางรั่วซี บ้านก็อ้างว้างเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเขาอดนึกถึงแผ่นหลังของฟางรั่วซีตอนที่กำลังวุ่นวายอยู่ในห้องครัวไม่ได้ เธอคอยต้มน้ำซุปอุ่นกระเพาะเตรียมไว้ให้ รอเขากลับมาจากการผ่าตัดตอนกลางดึกนึกถึงกระติกน้ำเก็บความร้อนที่บรรจุน้ำอุ่นไว้เสมอในห้องหนังสือของเขา เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้เขาใส่ก่อนออกจากบ้านทุกวัน กลิ่นหอมอโรมาที่เขาชอบ และดอกไม้สดที่เบ่งบานอยู่ในแจกันเสมอกิจวัตรประจำวันที่เขาเคยคิดว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา ตอนนี้กลับกลายเป็นหนามแหลมทิ่มแทงหัวใจความเจ็บปวดบิดเกร็งแล่นริ้วมาจากกระเพาะอาหาร จิตใต้สำนึกสั่งให้เขาอยากเรียกชื่อเธอ ทว่าคำพูดที่มาจ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับถูกกลืนลงคอไปเขาคิดจะทำอะไรกินเองสักหน่อย แต่พอเปิดตู้เย็น ภายในนั้นนอกจากน้ำแร่ไม่กี่ขวดก็ไม่มีอะไรเลยเขาเดินเข้าห

คำพูดของหวังจื้อหมิงราวกับค้อนหนักที่กระหน่ำฟาดลงบนร่างของเสิ่นลวี่เหยียนอย่างรุนแรงสายตาของทุกคนในห้องประชุมต่างจับจ้องมาที่เขา ทั้งเคลือบแคลง กังขา และดูแคลนความเป็นมืออาชีพและหลักการที่เขาเคยภาคภูมิใจหนักหนา ในเวลานี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกขบขันสิ้นดีเขาขยับปากจะพูด ทว่ากลับไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีจะให้บอกว่าเย่ซูเหยาแค่เจ็บหน้าอกงั้นเหรอ หรือบอกว่าเขาแค่เป็นห่วง ก็เลยดึงดันจะลากตัวศาสตราจารย์เฉินมาตรวจเย่ซูเหยาให้ได้ขืนพูดเรื่องพวกนี้ออกไป มีแต่จะทำให้เขากลายเป็นตัวตลกของทั้งวงการแพทย์ก็เท่านั้นเมื่อหวังจื้อหมิงเห็นเขาเอาแต่เงียบ ก็แค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะไล่บี้ต่อ “ทำไมครับ ผู้อำนวยการเสิ่นอธิบายไม่ได้เหรอครับ หรือว่าอาการป่วยของคุณเย่คนนี้ให้ใครรู้ไม่ได้”“ผมขอเสนอให้ยื่นเรื่องขอตั้งทีมสืบสวนขึ้นมาทันที โดยผมจะเป็นคนนำทีมเอง เราจะตรวจร่างกายคุณเย่ซูเหยาใหม่อย่างละเอียดอีกครั้ง! ต้องตรวจให้แน่ชัดว่าทรัพยากรทางการแพทย์อันมีค่าของเรา ถูกนำไปใช้อย่างผิดวัตถุประสงค์หรือไม่!”หากมีการตรวจร่างกายใหม่อีกครั้ง ไม่เพียงแต่เย่ซูเหยาจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกละเมิดทรัพยากรทางการแพทย์แล

ในหัวของเสิ่นลวี่เหยียนอื้ออึงไปหมด ขาวโพลนไปชั่วขณะตอนนั้นเย่ซูเหยาถือปึกเอกสารมาให้เขาเซ็น โดยบอกว่าเป็นสัญญาค้ำประกันของโปรเจกต์เขาไม่เคยคิดเลยว่ารุ่นน้องที่เขาคิดมาตลอดว่าแสนดีและใสซื่อจะหลอกเขาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้อ่านมันอย่างละเอียดเลยด้วยซ้ำแต่นึกไม่ถึงเลยว่าตั้งแต่ตอนนั้นเธอก็ได้วางกับดักเอาไว้ให้เขาถูกลากลงสู่ขุมนรกเรียบร้อยแล้วเสิ่นลวี่เหยียนเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาที่เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้กลับคุกรุ่นไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่านและความเย็นชาที่หนาวเหน็บลึกถึงกระดูกเขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนพวกตัวตลกเพื่อผู้หญิงคนนี้ เขายอมละเมิดหลักการทุกอย่าง ทำร้ายรั่วซีครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังเป็นต้นเหตุทางอ้อมที่ทำให้แม่ของรั่วซีต้องตาย...เพื่อเธอ เขาสูญเสียทุกอย่างที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับมา กลับเป็นจุดจบอันชั่วร้ายอำมหิตเช่นนี้“ไสหัวไป”รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ซูเหยาแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานเธอก็กลับมาทำท่าทีลำพองใจเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่าอีกครั้ง“รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็คิดดูให้ดี ๆ แล้วกัน”เธอจัดทรงผมของตัวเองให้เข้าที่ ขยับเท้าเดินเข้าไปหาเขาอีกก้าว ก่อนจะกดเส