All Chapters of คว้าคิมหันต์ถนอมบุปผา: Chapter 1 - Chapter 10

เย่ซูเหยาเข้ามาตอบกลับด้วยคอมเมนต์ยาวเหยียดด้านล่างอย่างรวดเร็ว“รุ่นพี่ดีที่สุดเลย! นัดไว้ 7 โมง ฉันดันนอนตื่นสาย เขาก็ยืนรออยู่ข้างล่างแบบซื่อ ๆ ตั้งสามชั่วโมง”“กลัวว่าเราตื่นมาจะหิวก็เลยซื้อโจ๊กรองท้องมาเตรียมไว้ให้ก่อน จากนั้นก็ยังพาเราไปกินหม้อไฟทะเลมะพร้าวสไตล์ไทยอีก”“ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ รุ่นพี่ก็ยังเป็นรุ่นพี่ที่อ่อนโยนที่สุดคนเดิม”มีคนเข้ามาตอบกลับทันที:“นี่ใช่เสิ่นลวี่เหยียนคนที่ยกเลิกสิทธิ์เด็กฝึกงาน แค่เพราะมาสายแค่ห้านาทีในวันฝนตกหนักหรือเปล่าเนี่ย”“คนที่ทำให้เขายอมทิ้งหลักการทุกอย่างได้ก็คงมีแค่รุ่นน้องคนเดียว คนอื่นอย่าหวังเลย”ตามมาติด ๆ ด้วยคอมเมนต์จากเพื่อนสนิทของเขาที่ถามว่า “พี่เสิ่น วันนี้นายจะไปจดทะเบียนกับฟางรั่วซีไม่ใช่เหรอ นายปล่อยให้เธอรอเก้อมาเจ็ดครั้งแล้วนะ ครั้งนี้คงไม่ได้เทเธออีกใช่ไหม”เย่ซูเหยาส่งอิโมจิตกใจตอบกลับ “ตายจริง! ฉันลืมไปเลยว่ารุ่นพี่ต้องไปจดทะเบียนสมรสวันนี้!”“ชูชียังอยากเล่นชิงช้าสวรรค์ รุ่นพี่ก็ดึงดันจะอยู่เป็นเพื่อนให้ได้ ฉันจะไปบอกให้เขากลับเดี๋ยวนี้แหละ”ใต้คอมเมนต์นี้ก็ปรากฏข้อความตอบกลับของเสิ่นลวี่เหยียนตามมาติด ๆ“จดท

พูดจบ เย่ซูเหยาก็เหมือนเพิ่งจะรู้ตัว เธอรีบยกมือปิดปาก แล้วมองไปทางฟางรั่วซีด้วยใบหน้าตื่นตระหนก“อ๊ะ รั่วซี ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นของสกปรกนะ...”“ฉันแค่เห็นว่าตัวเธอเปียกไปหมดแล้ว...”เธอมองไปทางเสิ่นลวี่เหยียนอย่างลุกลี้ลุกลน “รุ่นพี่รีบช่วยฉันอธิบายหน่อยสิ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ อย่าปล่อยให้รั่วซีเข้าใจผิด แล้วก็โกรธฉันอีกเลยนะ”เสิ่นลวี่เหยียนลูบผมเธอยิ้ม ๆ น้ำเสียงเปี่ยมแววเอ็นดู “ฉันเข้าใจความหมายของเธอ รั่วซีจะมาโกรธเธอได้ยังไง เขาไม่ได้เป็นคนใจแคบขนาดนั้นหรอก”เขาหันหน้าไปมองฟางรั่วซี“ชูชีเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ตัวเธอเปียกไปหมด เดี๋ยวจะทำมันเลอะเอาง่าย ๆ ”“เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กคนนี้ซนแค่ไหน เมื่อวานฉันเพิ่งซื้อเสื้อผ้าให้เขาสิบชุด เผลอแป๊บเดียวเขาก็ทำเลอะไปแปดชุดแล้ว”ผู้ชาย ผู้หญิง เด็กพวกเขายืนอยู่ด้วยกัน เหมือนครอบครัวเดียวกันไม่มีผิดฟางรั่วซีไม่ได้มองเสิ่นลวี่เหยียน เธอเอาแต่จ้องเย่ซูเหยาแล้วเอ่ยปากอย่างเย็นชา“ถอดชุดนอนของฉันที่อยู่บนตัวคุณออกมาเดี๋ยวนี้”ชุดนอนชุดนั้นเป็นผ้าไหมปักลายซูโจว ด้านบนคือลายนกยวนยางที่แม่ของเธอเย็บให้ทีละฝีเข็มเ

ฟางรั่วซีซึ่งรออยู่หน้าห้องไอซียูเห็นเสิ่นลวี่เหยียนเดินออกมาก็รีบเข้าไปหา“คุณออกมาทำไม แม่ฉันล่ะ”“มีสายด่วน รอเดี๋ยวนะ”พอเขากดรับสาย เสียงร้องไห้ของเย่ซูเหยาก็ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป “เหยาเหยาไม่ต้องร้อง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”พอวางสาย เขาก็หันหลังทำท่าจะเดินจากไปฟางรั่วซีรีบคว้าแขนเขาไว้แน่น “คุณจะไปไหน”“ทางเหยาเหยามีเรื่องด่วนนิดหน่อย ฉันต้องแวะไปดูหน่อย”“คุณไปแบบนี้ แล้วแม่ฉันจะทำยังไง”เสิ่นลวี่เหยียนแกะนิ้วของเธอออกทีละนิ้ว“แม่เธอมีทีมแพทย์คอยดูแลอยู่ ขาดฉันไปสักคนไม่เป็นไรหรอก”“ให้หมอเจ้าของไข้รับช่วงไปก่อน ฉันไปดูแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมา”พูดจบเขาก็หันหลังสาวเท้าเดินเข้าลิฟต์ที่เพิ่งเปิดออกฟางรั่วซีวิ่งตามไป แต่ประตูลิฟต์กลับปิดลงตรงหน้าเสียแล้ว“เสิ่นลวี่เหยียน! คุณกลับมานะ!”ประตูห้องไอซียูถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง หมอเจ้าของไข้เดินออกมาพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ“ผู้อำนวยการเสิ่นล่ะครับ ยังไม่ได้ใส่ท่อ IABP เลยนะ!”เธอพึมพำเสียงแผ่ว “เขาไปแล้วค่ะ”หมอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ“ไปแล้วเหรอครับ คนไข้อาจหัวใจหยุดเต้นได้ทุกเมื่อ เ

เที่ยงวันกลางฤดูร้อน ภายในรถร้อนอบอ้าวราวกับเตาอบเบาะหนังร้อนจี๋จนน่าตกใจ เมื่อสัมผัสโดนผิวหนังก็ทำให้รู้สึกแสบร้อนเป็นระลอกฟางรั่วซีคลำหาโทรศัพท์มือถือจนเจอ กดโทรออกหาเสิ่นลวี่เหยียน ทว่ากลับไม่มีคนรับสายเสียทีอุณหภูมิในรถยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง สายตาของเธอเริ่มพร่ามัว ในหัวดังอื้ออึงขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องตายอยู่ที่นี่แน่เธอกัดฟัน หันตัวไปออกแรงดึงพนักพิงศีรษะของเบาะรถออก แล้วใช้ปลายโลหะด้านล่างกระแทกเข้าที่กระจกรถอย่างแรง“ปัง! ปัง! ปัง!”ครั้งแล้วครั้งเล่าเธอออกแรงทุบกระแทกไปยังตำแหน่งเดิมอย่างแรง“เพล้ง!”ในที่สุดกระจกรถก็แตกกระจายอากาศเย็นพัดเข้ามาในห้องโดยสาร ทำให้สติของเธอพอจะกลับคืนมาได้บ้างเธอปีนออกทางหน้าต่างรถ ตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง และสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงพยุงตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างยากลำบากเธอเพิ่งสังเกตว่ารถจอดอยู่บนถนนเลียบเขา ตรงบริเวณกึ่งกลางทางขึ้นเขาและบนเนินเขาที่ไม่ไกลออกไปนัก เหมือนกำลังจัดกิจกรรมตั้งแคมป์กลางแจ้งกันอยู่ฟางรั่วซีมองปราดเดียวก็เห็นเสิ่นลวี่เหยียน มือข้างหนึ่งกางร่มให้เย่ซูเหยา ส่

“คุณว่าอะไรนะ” เสิ่นลวี่เหยียนพลันราวกับถูกฟ้าผ่า “เมื่อวานยังถือว่าทรงตัวอยู่ไม่ใช่เหรอ”หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจ “เมื่อสี่ชั่วโมงก่อน คนไข้เกิดภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน เราทำเต็มที่แล้วครับ”“ผู้อำนวยการเสิ่น คุณเองก็เป็นหมอหัวใจที่มีความสามารถ เวลาสำคัญต่อคนไข้แค่ไหน คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครนะครับ”พูดจบ หมอเจ้าของไข้ก็ถือแฟ้มประวัติคนไข้เดินผ่านเขาไป ก่อนจะจากไปก็ยังอดพูดประโยคหนึ่งไม่ได้“ถ้าศาสตราจารย์เฉินมาถึงเร็วกว่านี้สักสามชั่วโมงคงยังพอมีโอกาส เฮ้อ...”สิ้นเสียงของหมอเจ้าของไข้ นิ้วมือของเสิ่นลวี่เหยียนก็หดเกร็งเข้าหากันอย่างแรง เขาก้าวโซเซถอยหลังไปชนเข้ากับกำแพงเขาแค่ไปเป็นเพื่อนเหยาเหยาตรวจร่างกาย ทำไมถึง...ศาสตราจารย์เฉินที่อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว มองไปทางเสิ่นลวี่เหยียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ลวี่เหยียน ไหนเธอบอกว่าพวกเขากำลังตรวจร่างกายอยู่ไง นี่มันเรื่องอะไรกัน”“ฉันนึกว่าเธอเป็นคนยึดมั่นในหลักการมาตลอด นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะทำเรื่องเลอะเลือนแบบนี้ได้”“ในฐานะหมอ แบบนี้เธอกำลังล้อเล่นกับชีวิตคนไข้อยู่ไม่ใช่หรือไง เธอทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ!”ศาสตราจารย์เฉินหันหลังเดินจากไ