Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่มาตบหน้าเพื่อนสนิทปากดี: Kabanata 1 - Kabanata 10

ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าตอนที่ความจริงปรากฏ เธอจะเล่นตลกกลบเกลื่อนไปได้อีกสักกี่น้ำ ......ไมโครโฟนถูกยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากของหลินซย่าเธอเหมือนจะคาดไม่ถึง เพราะปกติแล้วฉันเป็นคนที่อ่อนโยนและขี้อาย แต่วันนี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอในงานแต่งที่มีแขกนับร้อยเธอหดคอเล็กน้อยแสร้งทำเป็นตกใจและอ่อนแอ“หนานหนาน เธอทำอะไรของเธอเนี่ย เสียงดังมาก ฉันเกือบตกใจจนหัวใจวายตาย”“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา เก็บความลับไม่อยู่ ชอบหยอกเล่นแบบนี้แหละ!”“วันมงคลแบบนี้ เธอจะทำตัวซีเรียสไปทำไม!”ฉันกำไมโครโฟนแน่น ไม่ยอมประนีประนอมแม้แต่น้อย “ในเมื่อเป็นเรื่องล้อเล่น ถ้าอย่างนั้นก็เล่นให้สุดเลยเถอะ”น้ำเสียงที่เย็นชาและแข็งกร้าวของฉันดังก้องในโสตประสาทของแขกผู้มีเกียรติทุกคน“เธอเล่าเรื่องที่เธอเห็นและได้ยินมาในแผนกสูตินรีเวชให้ทุกคนฟังสิ อย่าตกหล่นแม้แต่คำเดียวเลยนะ ทุกคนที่ได้ยินจะต้องขำแน่นอน” ในแววตาของหลินซย่ามีประกายความยินดี เธอคิดว่าฉันกำลังคุยโวเพื่อตบตาผู้คน“หนานหนาน เธออย่าบังคับฉันสิ ทุกคนกำลังดูอยู่นะ”“ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดถึงตาแก่พุงโย้คนนั้นจริง ๆ นะ” เธอพูดเสียงดังขึ้นทั

เสี่ยวหย่าที่ถูกขานชื่ออย่างกะทันหันก็ตกใจมาก เธอคือญาติห่าง ๆ ของโจวเฮ่า และทำงานเป็นพยาบาลฝึกงานในโรงพยาบาลที่หนึ่งในเมืองหลินซย่าดึงตัวเธอออกมาจากกลุ่มคน แล้วผลักให้เธอไปยืนตรงหน้าไมโครโฟน “เสี่ยวหย่า ปกติแล้วเธอเป็นคนไม่ชอบโกหกอยู่แล้วนี่ ตอนนี้อยู่ต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องของเธอแล้ว เธอก็พูดความจริงออกมาเลยสิ!”ดวงตาของหลินซย่าเปล่งประกายขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “วันนั้นเธอก็เห็นกับตาไม่ใช่เหรอว่าเจียงหนานสวมเสื้อกันลมสีกากี สวมหมวก แล้วก็ผ้าปิดปากด้วย ตอนนั้นชายชรารูปร่างอ้วนคนหนึ่งก็ยังเป็นคนประคองเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด”เสี่ยวหย่าอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ สายตาล่อกแล่ก แขกนับร้อยที่อยู่ทั่วบริเวณจ้องมองเธอเป็นตาเดียว “ฉัน…วันนั้นฉันอยู่เวรที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลจริง ๆ …”เสี่ยวหย่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และไม่กล้าสบตาฉัน “ฉันเห็นคนคนหนึ่งที่รูปร่างคล้ายพี่หนานหนานมาก…ตอนนั้นเธอเดินมากับชายแก่รูปร่างอ้วนจริง ๆ …”เมื่อคำพูดประโยคนั้นหลุดออกไป ความผิดก็ตกลงมาบนตัวของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความวุ่นวาย “เพื่อนเจ้าสาวไม่ได้โกหกจริง ๆ ด้วย แม้เธออ

หลินซย่าแกล้งทำเป็นกรีดร้องเสียงแหลม ก่อนพุ่งตัวไปคว้าแขนโจวเฮ่าเอาไว้“พี่โจวเฮ่า อย่าเพิ่งใจร้อนค่ะ มันไม่คุ้มเลยที่พี่จะฆ่าผู้หญิงแบบนี้” เธอหันหน้ามามองฉันด้วยสายตาเย่อหยิ่ง“หนานหนาน เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังจะดื้อดึงอยู่ทำไม?”“ทำผิดก็ต้องยอมรับผิดสิ! ถ้าวันนี้เธอโขกศีรษะก้มกราบพี่เฮ่ากับคุณป้าต่อหน้าทุกคนสามครั้ง บางทีเขาอาจจะใจอ่อนแล้วยอมยกโทษให้เธอก็ได้นะ”“นี่ฉันกำลังช่วยขอความเห็นใจแทนเธอแล้วนะ!”แขกเหรื่อที่อยู่รอบข้างก็เริ่มชี้หน้าด่าฉัน“ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์มากเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนเจ้าสาวเป็นคนพูดตรงไปตรงมา เจ้าบ่าวก็คงต้องถูกสวมเขาไปจนตาย” ฉันค่อย ๆ เดินออกมาด้านหน้า เมินเฉยต่อสายตาอาฆาตของโจวเฮ่า และเมินเฉยต่อคำด่าของแขกทั่วบริเวณฉันเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าหลินซย่า พร้อมก้มลงมองยาขับเลือดและคีย์การ์ดที่อยู่บนพื้น“หลินซย่า เมื่อกี้นี้เธอเพิ่งบอกว่าของเหล่านี้อยู่ในกระเป๋าเจ้าสาวของฉันเหรอ?”“แน่นอนอยู่แล้ว!” หลินซย่าเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ลังเล พูดจาโอ้อวดโดยไม่รู้สึกละอายใจ “คนนับร้อยก็เห็นเหมือนกันหมด! หรือเธอจะบอกว่าฉันเป็นคนยัดของเหล่าน

เมื่อเห็นหลินซย่าซัดทอดข้อกล่าวหา แววตาของคุณนายเสิ่นก็ฉายประกายความรังเกียจและเยาะเย้ยอย่างถึงที่สุด “ทำร้ายคนผิด?”คุณนายเสิ่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแอร์เมส เบอร์กิ้น “ปึง”เธอปาซองกระดาษนั้นใส่ใบหน้าซีดขาวของหลินซย่าอย่างแรง “แหกตาดูสิ!”“ฉันจ้างนักสืบเอกชนมือดีมาสะกดรอยตามไอ้อ้วนน่าตายนี่หนึ่งเดือนเต็มแล้ว! เธอคิดว่าแค่ตัวเองสวมเสื้อผ้าของคนอื่น สวมหน้ากากอนามัย ใส่หมวกแล้วจะหลอกคนอื่นได้งั้นเหรอ”ซองกระดาษถูกเปิดออกมา รูปถ่ายความละเอียดสูงจำนวนมากก็หล่นกระจัดกระจายเต็มพื้นเหมือนเกล็ดหิมะโปรยเหล่าแขกที่อยู่ด้านหน้าต่างชะเง้อคอมองรูปเหล่านั้น แล้วส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ รูปภาพใบแรกคือ ผู้หญิงที่ใส่เสื้อกันลมสีกากี สวมหมวก ใส่หน้ากากอนามัย เธอเดินคล้องแขนประธานหวังเข้าไปในแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลที่หนึ่งในเมืองแต่รูปที่สอง ที่สามนั้น…มันคือรูปถ่ายความละเอียดสูงของผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในห้องน้ำ VIP ของโรงพยาบาลที่ไม่มีคน และตอนนั้นเธอกำลังถอดหมวกและหน้ากากอนามัยออก!รูปภาพเหล่านั้นแม้จะถูกซูมเป็นสิบเท่า แต่ก็คงยังสามารถเห็นได้อ

“แต่เป็นเรื่องบังเอิญมาก เพื่อไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน เมื่อวานนี้ฉันจึงขอร้องเพื่อนที่ทำงานโรงแรมช่วยตรวจสอบคนที่มาเช็กอินในห้องนี้หน่อย”ฉันหยิบกระดาษเอสี่ที่พับเอาไว้ออกมาจากกระเป๋าเสียงกระดาษถูกปาใส่หน้าโจวเฮ่าดัง “พรึ่บ”“ตลอดหกเดือนที่ผ่านมานี้ ทุกคืนวันศุกร์คีย์การ์ดใบนี้จะมีการใช้งานเป็นประจำ”“และชื่อของคนที่เช็กอินห้องพักและใช้คีย์การ์ดใบนี้คือ โจวเฮ่า!”ทั่วบริเวณตกอยู่ในความเงียบเหมือนป่าช้า เงียบจนแม้กระทั่งเสียงเข็มตกยังได้ยิน หลังจากนั้นก็มีเสียงอุทานที่ดังขึ้นมากกว่าเดิมสิบเท่าดังขึ้น“ให้ตายเถอะ! เจ้าบ่าวกับเพื่อนเจ้าสาวเป็นชู้กันเนี่ยนะ?!”“เพื่อนเจ้าสาวไม่เพียงแอบเป็นชู้กับเจ้าบ่าว แต่ยังลอบไปมีอะไรกับผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของเจ้าบ่าวอีก?!” “พระเจ้า นี่มันเรื่องรักสามเส้าอะไรกันเนี่ย! แม้กระทั่งซีรีส์ยังไม่กล้าถ่ายเรื่องแบบนี้เลย!”ทันทีที่ได้ยินดังนั้นสีหน้าของคุณนายเสิ่นก็มืดคล้ำมากเธอหมุนตัวแล้วใช้รองเท้าส้นสูงถีบไปที่ท้องของประธานหวังอย่างแรง “แกมันไอ้แมงดาไร้ค่า!”คุณนายเสิ่นระเบิดคำด่าออกมา “แกใช้เงินสองล้านห้าของฉันเพื่อให้นางจิ้งจอกคนนี้ไปทำแท