บทที่ 3

เสี่ยวหย่าที่ถูกขานชื่ออย่างกะทันหันก็ตกใจมาก

เธอคือญาติห่าง ๆ ของโจวเฮ่า และทำงานเป็นพยาบาลฝึกงานในโรงพยาบาลที่หนึ่งในเมือง

หลินซย่าดึงตัวเธอออกมาจากกลุ่มคน แล้วผลักให้เธอไปยืนตรงหน้าไมโครโฟน

“เสี่ยวหย่า ปกติแล้วเธอเป็นคนไม่ชอบโกหกอยู่แล้วนี่ ตอนนี้อยู่ต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องของเธอแล้ว เธอก็พูดความจริงออกมาเลยสิ!”

ดวงตาของหลินซย่าเปล่งประกายขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

“วันนั้นเธอก็เห็นกับตาไม่ใช่เหรอว่าเจียงหนานสวมเสื้อกันลมสีกากี สวมหมวก แล้วก็ผ้าปิดปากด้วย ตอนนั้นชายชรารูปร่างอ้วนคนหนึ่งก็ยังเป็นคนประคองเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด”

เสี่ยวหย่าอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ สายตาล่อกแล่ก

แขกนับร้อยที่อยู่ทั่วบริเวณจ้องมองเธอเป็นตาเดียว

“ฉัน…วันนั้นฉันอยู่เวรที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลจริง ๆ …”

เสี่ยวหย่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และไม่กล้าสบตาฉัน

“ฉันเห็นคนคนหนึ่งที่รูปร่างคล้ายพี่หนานหนานมาก…ตอนนั้นเธอเดินมากับชายแก่รูปร่างอ้วนจริง ๆ …”

เมื่อคำพูดประโยคนั้นหลุดออกไป ความผิดก็ตกลงมาบนตัวของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความวุ่นวาย

“เพื่อนเจ้าสาวไม่ได้โกหกจริง ๆ ด้วย แม้เธออาจจะพูดมากไปหน่อย แต่เธอก็พูดความจริง!”

“เจ้าสาวคนนี้หน้าไม่อายจริง ๆ ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!”

แม่สามียกมือที่สั่นเทาขึ้นชี้หน้าด่าฉัน

“ตอนนี้ยังจะแก้ตัวอะไรอีก แม้กระทั่งเสี่ยวหย่าของพวกเราก็ยังเห็นกับตา เธอนี่มันแพศยาจริงๆ!”

โจวเฮ่าโมโหจนตัวสั่นสะท้านทั้งร่างกาย เขาง้างมือขึ้นจะพุ่งตัวเข้ามาตบฉัน แต่สุดท้ายก็ลดมือลงอย่างหัวเสีย

“เจียงหนาน ฉันต้องตาบอดแน่ ๆ ที่ไปชอบเธอ!”

หลินซย่าที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ยิ้มออกมาจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู

เธอเสแสร้งถอนหายใจออกมาแล้วตบไหล่โจวเฮ่า

“พี่โจวเฮ่า พี่ก็อย่าได้เสียใจไปเลย ฉันแค่เป็นคนตรงไปตรงมา ถ้าฉันไม่ยอมเสี่ยงพูดสิ่งที่อาจจะทำให้ล่วงเกินพี่ออกมา ฉันก็กลัวว่าพี่จะถูกสวมเขาไปตลอดชีวิต”

เธอหันกลับมามองฉัน แววตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

“หนานหนานอ่า ทำไมเธอต้องไปคว้าผู้ชายแก่พุงพลุ้ยที่ไม่ดีแบบนั้นมาด้วยล่ะ เธอชอบที่เขาแก่กว่าหรือชอบที่เขาไม่อาบน้ำล่ะ?”

หลินซย่ายกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอก เธอตั้งใจกระแอมเสียง

“เสี่ยวหย่า ตอนนั้นเธอพูดกับฉันว่ายังไงนะ? ผู้หญิงคนนั้นใช้น้ำหอมรุ่นลิมิเต็ดที่พี่โจวเฮ่าเพิ่งซื้อมาจากต่างประเทศเมื่อเดือนที่แล้วใช่ไหม?”

เสี่ยวหย่าตัวสะดุ้งโหยงเพราะโดนหยิก เธอจึงรีบพยักหน้าอย่างลนลาน

“ใช่…กลิ่นนั่นแหละ”

“น้ำหอมรุ่นนั้นพิเศษมาก ฉันไม่มีทางดมผิดแน่นอน”

หลินซย่าตบต้นขาตัวเองอย่างแรง พร้อมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ได้ยินหรือเปล่า! แม้กระทั่งน้ำหอมยังกลิ่นเหมือนกัน หนานหนาน เธอจะบอกว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นเหรอ?”

ฉันเงียบเสียงไม่พูดไม่จา จากนั้นก็มองหน้าที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของหลินซย่า

ยิ่งแต่งเรื่องที่มีรายละเอียดมากขึ้นเท่าไร ถึงเวลาถูกตบหน้าก็จะยิ่งเจ็บแสบมากเท่านั้น

ฉันไม่ได้โต้เถียงอะไร เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย

“กลิ่นน้ำหอมนั่นเป็นหลักฐานอย่างดีเลย แต่ว่าหลินซย่า เธอมีหลักฐานแค่นี้เหรอ?”