جميع فصول : الفصل -الفصل 90

"เปล่าค่ะ... ก็สวยดี" หลังจบประโยคนั้นพนักงานก็นำเครื่องดื่มมาเสริฟลงตรงหน้าคนทั้งสอง เป็นสตรอเบอร์รี่โยเกิร์ตและนมสดปั่น "แล้วเรื่องที่พี่เคยถามข้าวอยู่หลายครั้ง ข้าวพร้อมจะให้คำตอบพี่รึยัง" "เรื่องที่พี่กวิน ขอคบกับข้าวใช่ไหมคะ" "ครับ พี่ไม่ได้อยากได้อะไรตอบแทนเลย ยกเว้นอยากให้เรากลับมาคบก

ใจฟางข้าวอยากถามต่อว่าเขาไปอยู่ที่ไหน แต่ก็มาฉุกคิดได้ว่า ตนเองพยายามไล่เขามาทั้งชีวิตแท้ ๆ ไม่ควรจะถามด้วยซ้ำว่าเขาไปอยู่ที่ไหน “แกถามถึงเพื่อนพี่แบดซ์ทำไมเหรอข้าว หรือมีเรื่องอะไรมากกว่านั้น” “เปล่าอ่ะ ไม่มีอะไร” ฟางข้าวส่ายหน้าเบา ๆ จังหวะนั้นเองแบดซ์ก็เดินกลับมาที่โต๊ะพอดี บทสนทนาถึงเรื่องท

“อีหนู มาหาใครรึเปล่า” คำถามนั้นทำให้ฟางข้าวมองไปยังที่ต้นเสียง เธอยกมือขึ้นไหว้ทักตามมารยาทก่อนจะหยิบภาพถ่ายของขนุนที่ตนเองแอบปริ้นก่อนออกเดินทางมายื่นให้คุณป้าดู “ขอโทษนะคะ หนูรบกวนเวลาสักห้านาทีได้ไหม” “ได้สิ หรือหนูมาตามหาคนที่อยู่บ้านหลังนี้” “ค่ะ เขาอยู่ไหมคะ แล้วป้าพอจะรู้จักคนนี้ไหม”

หญิงสาวเดินเข้ามาในโรงพยาบาล แจ้งว่านัดเจอกับคุณหมอศราวุฒิ ไม่นานพยาบาลก็พาไปเจอคุณหมอในห้องพักส่วนตัวของเขา ฟางข้าวปิดประตูเอาไว้ก่อนจะเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตรงกันข้ามกับคุณหมอ หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท แล้วคุณหมอก็ยิ้มทักทาย “คุณณิชารินทร์เชิญครับ” คุณหมอศราวุฒิเอ่ยด้วย

“พี่อย่าหาเรื่องหนูได้ไหม” “ถ้าไม่แคร์กันขนาดนี้ก็เลิกกันไปเลยดีไหม ไม่ต้องคบกันแล้ว” คำพูดขอบอกเลิกออกมาจากปากกวินเพราะความโกรธ น้อยใจและอยากประชด แต่มันกลับเป็นคำพูดที่ฟางข้าวอยากได้ยินมากที่สุด เธอต้องการได้ยินแบบนี้ก็เพราะมันจะปกปิดเรื่องที่ว่า เธอรู้ความจริงทั้งหมดแล้วเอาไว้ได้ดี “ค่ะ ถ้าพี่