บททั้งหมดของ Bad Engineer เด็กคิเร็น: บทที่ 1 - บทที่ 5

หอพักแถวมหาวิทยาลัย ไม่ได้มีอะไรพิเศษ แต่สำหรับ ‘น้ำขิง’ มันคือสวรรค์เสียงนาฬิกาปลุกดังตั้งแต่หกโมง แต่น้ำขิงเพิ่งลืมตาตอนเจ็ดโมง หลังจากกดปิดไปสามรอบโดยไม่รู้ตัว เธอลุกขึ้นนั่งบนที่นอนในสภาพผมรุงรัง ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังห้อง เมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้วก็เบิกตากว้างทันทีเธอรีบถีบผ้าห่มออกให้พ้นตัวแล้วก้าวลงจากเตียง เท้าเปล่าแตะลงพื้นกระเบื้องเย็นๆ ความง่วงสลายไปครึ่งหนึ่ง มือเล็กหยิบชุดนักศึกษาที่รีดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้ามาเข้าไปห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ ทุกอย่างในชีวิตถูกฝึกให้เร็วมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เพราะเวลาคือเงิน และเงินคือสิ่งที่เธอไม่ค่อยมีแดดตอนเช้าอบอุ่นยังไม่ร้อนมาก ร่างบางเดินลงบันไดหอพักทั้งที่ยังง่วงงุน โชคดีที่หอหักใกล้มหา’ลัย เดินออกจากซอยเล็กๆ เลี้ยวซ้ายเดินต่ออีกหน่อยสิบนาทีก็ถึงแล้วภายในห้องเรียน น้ำขิงตั้งใจเรียนให้สมกับทุนการศึกษาที่ได้มา เพราะถ้าไม่มีทุนเธอก็คงไม่มีปัญญาเรียนที่นี่หรือมหา’ลัยอื่นครอบครัวเธอไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น ความตั้งใจเดิมคือเรียนจบม.ปลาย ช่วยแม่ทำงานหาเงิน แต่แม่อยากให้เรียน เลยตัดสินใจลองยื่

หรือว่านี่คือผลกรรมจากชาติก่อน…อุตส่าห์หักรถหลบหมา เพราะไม่อยากให้ชีวิตหนึ่งต้องบาดเจ็บ ผลของการเป็นคนจิตดีเป็นไงล่ะทีนี้?หมาไม่เป็นอะไร ส่วนเธอเป็นหนี้โฮ่ง! โฮ่ง!น้ำขิงหันขวับไปมองเจ้าตัวต้นเหตุที่กำลังเห่าเสียงใส ราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าความซวยทั้งหมดเริ่มต้นเพราะมัน“ไปเลยนะ! ไอ้หมาบ้า!” เธอชี้นิ้วใส่มันอย่างหัวเสีย ทำให้คนอื่นซวยไม่พอ ยังมีหน้ามายืนสี่ขาเห่าโฮ่งๆ ใส่ราวกับเยาะเย้ยเจ้าสี่ขารีบหุบหางลง ส่งเสียงหงิงเบาๆ ก่อนวิ่งหนี เมื่อเห็นยัยแม่มดในคราบแม่ชีกำลังจ้องเขม็งราวกับพร้อมจะจับมันมาทำสตูว์“เอ่อ…พี่คะ ค่าซ่อมรถคันนี้แพงไหม” น้ำขิงรวบรวมความกล้าเอ่ยถามชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาพร้อมกับอีกคนหลังเกิดเหตุด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“แค่ค่าสีอย่างเดียวก็หลายแสนแล้วน้อง”อึก…น้ำขิงกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เจ็บตัวยังไม่เท่าเจ็บปวดกับค่าซ่อมเลย ขายไตข้างเดียวจะพอค่าซ่อมหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ขนาดเงินในบัญชีตอนนี้ยังไม่พอค่าสีรถเลย “นายน้อยเรียกให้ไปหา”เธอเดินตามผู้ชายคนนั้นที่เดินออกมา หลังจากหายไปเกือบห้านาทีเข้าไปข้างใน หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับมีหินมา