All Chapters of แม่นาง! มาเป็นฮูหยินข้าเถิด: Chapter 1 - Chapter 9

“รับอะไรดีคะ คุณครูนางฟ้า” แม่ค้าร้านเบเกอรี่เอ่ยถามหญิงสาวร่างเล็กในชุดแซกสีฟ้าผู้เป็นลูกค้าประจำของร้านอัจฉรายิ้มรับเล็กน้อยก่อนจะมองหาสิ่งที่ต้องการ “เอาเค้กช็อคโกแลตก้อนนี้จ้ะ” เมื่อได้ของมาแล้วก็ตรงไปยังคอนโดของสามีทันที อัจฉรายิ้มกว้างออกมายามคิดถึงใบหน้าชายหนุ่มที่ได้เห็นเธอไปเซอร์ไพรส์เขา‘อัจฉรา’ หรืออีกชื่อก็คือ ‘ฉิงเฟยเซียน’ ที่เพื่อนๆ ในกลุ่มติ่งซีรีส์จีนและเพื่อนสมัยเรียนชอบเรียกกัน เพราะเป็นลูกเสี้ยวจีนที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มแบบหมวยตาโตจึงทำให้ได้รับชื่อนี้มา แต่เด็กนักเรียนจะเรียกเธอว่า ‘คุณครูนางฟ้า’ ทว่าชื่อเล่นจริงๆ ของเธอคือ ‘ฟ้าใส’อัจฉราเป็นครูอนุบาลอยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในเขตปริมณฑล หญิงสาวเป็นกำพร้าตั้งแต่อายุได้หกขวบเท่านั้น พ่อแม่ของเธอแยกทางกันด้วยเหตุผลที่ว่า แม่ไม่สามารถส่งเสริมในสิ่งที่พ่อต้องการได้ เขาจึงทิ้งเธอกับแม่ไป และไปแต่งงานใหม่กับคนที่ให้ในสิ่งที่เขาต้องการได้เธอเสียมารดาไปตอนอายุสิบสาม หลังจากแม่ตายไป พ่อซึ่งตอนนั้นเป็นนักการเมืองที่มีชื่อเสียงในจังหวัดทางทิศตะวันออกของประเทศ ก็กลัวจะถูกคู่แข่งนำเรื่องของเธอและแม่มาใช้โจมตีให้เสียคะแนนนิยมว่าไม

“พวกข้าก็เป็นผู้ที่มารับวิญญาณของเจ้าอย่างไรเล่า ไปได้แล้ว เจ้าสิ้นอายุขัยแล้ว” บุรุษในอาภรณ์สีขาวตอบความด้วยน้ำเสียงเย็นชาใบหน้าเรียบเฉย “พวกท่านคือ ‘เฮยไป๋อู๋ฉาง’ เช่นนั้นรึ ไม่นะ ข้ายังไม่อยากไป” ลั่วเฟยเซียนกรีดร้องออกมา แล้ววิ่งไปแอบข้างหลังสตรีที่นางพูดคุยด้วยเมื่อครู่ “พวกเขาเป็นใครเหรอ ทำไมน้องต้องกลัวขนาดนี้” อัจฉราถามด้วยความอยากรู้ ชายหนุ่มสองคนนั้นก็แต่งกายด้วยชุดจีนโบราณเช่นกัน หนำซ้ำยังหล่อเหลามากเสียด้วย “นี่พี่สาวไม่รู้จักท่านเฮยไป๋อู๋ฉางเช่นนั้นรึ ท่านตายมาได้ยังไงไม่รู้จักยมทูตหน้าดำหน้าขาว... พี่สาว ท่านช่วยข้าด้วยนะ อย่าให้เขาเอาวิญญาณข้าไป” ลั่วเฟยเซียนกอดเอวอีกฝ่ายไว้แน่น “มาได้แล้ว อย่าทำให้พวกข้าต้องเสียเวลา ยังมีวิญญาณอีกมากมายนักที่พวกข้าต้องไปรับ” บุรุษชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ชั่วพริบตานั้นเอง บุรุษชุดขาวก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอัจฉราแล้วจ้องนางตาไม่กะพริบ “เจ้า! วิญญาณจากต่างภพ มาทำอะไรที่นี่ เหตุใดจึงไม่กลับภพภูมิของเจ้าไป” บุรุษชุดดำก็เข้ามายืนใกล้ๆ หญิงสาวเช่นกัน จากนั้นจึงเพ่งพินิจดูอีกครั้ง “เจ้ายังไม่ตายนี่ รีบกลับภพของเจ้าเสีย ก่อนที่กายหยา

ลั่วเฟยเซียนได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังเสี่ยวฝาน ด้วยไม่คุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้ อ้อมกอดที่อบอุ่นเฉกเช่นมารดาเยี่ยงนี้นางไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว อาจเป็นเพราะเมื่อภพชาติที่แล้วหลังจากที่สูญเสียมารดาไป นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในบ้านของผู้อื่น แม้จะมีบิดาอยู่ด้วยแต่คนผู้นั้นก็ไม่เคยไยดีต่อกันเลยสักนิด“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ ปล่อยคุณหนูของบ่าวก่อนเถิด ท่านกำลังทำให้นางตกใจเจ้าค่ะ” เสี่ยวฝานเอ่ยความทันทีที่เห็นสีหน้าคล้ายกับจะร้องไห้ของผู้เป็นนาย“เซียนเอ๋อร์ เจ้าจำแม่ไม่ได้จริงหรือ” ฟางเลี่ยงหรงถามอย่างมีความหวังลั่วเฟยเซียนส่ายหน้าแทนคำตอบ เพียงเท่านั้นหญิงร่างอวบเบื้องหน้านางก็ปล่อยโฮออกมา“เป็นเพราะข้าดูแลเจ้าไม่ดีจึงทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ข้าละอายใจต่อมารดาผู้ล่วงลับของเจ้ายิ่งนัก สหายผู้นั้นคงไม่ให้อภัยข้าเป็นแน่”ลั่วเฟยเซียนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ‘ชาติที่แล้วข้าเคยแต่ปลอบเด็กไม่ให้ร้องไห้ ไม่เคยต้องปลอบใจสตรีคราวแม่เสียด้วยสิ การปลอบคนแก่นี่เขาทำเช่นไรกันนะ’“เอ่อคือ... ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว ขอฮูหยินผู้เฒ่าหวังโปรดอย่าร้องเลยเ

  ณ จวนสกุลลั่ว... ภายในเรือนฮุ่ยจื่อ สตรีต่างวัยสองนางกำลังสนทนากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงไร้ความสามารถเช่นนี้ แค่พูดให้ท่านพ่อไล่นางเฟยเซียนออกจากตระกูลแค่นี้ก็ทำไม่ได้” ลั่วเจียวเหม่ยกล่าวด้วยความไม่พอใจ“แม่ก็พยายามแล้ว แต่บิดาของเจ้าน่ะสิมัวแต่ห่วงหน้าตาวงศ์ตระกูล บิดาเจ้ากล่าวว่า หากนางไม่ได้ทำให้ตระกูลลั่วอับอายหรือเสื่อมเสีย ก็ขับนางออกจากตระกูลไม่ได้ มิเช่นนั้นจะกลายเป็นที่ครหาของผู้คน” มี่เหม่ยเอินตบหลังมือบุตรสาวเบาๆ เพื่อให้ใจเย็นลง“แล้วเราจะทำเช่นไรเจ้าคะ ข้ารึอุตส่าห์วางแผนตั้งนาน คิดว่ามันจะตายไปแล้วเสียอีก ไม่คิดว่าแม้แต่ปรโลกก็ยังรังเกียจนาง จึงได้ถีบส่งวิญญาณของมันให้กลับมาเข้าร่างอีกครั้ง” นางเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความโกรธแค้น“หากมันไม่ได้ทำให้ตระกูลลั่วขายหน้า เราก็ทำให้มันเป็นตัวกาลกิณีของตระกูลไปเสียเลยสิ ถ้ามีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปรับรองว่าท่านพี่ต้องไม่อยู่เฉยแน่” สายตาของมี่เหม่ยเอินม

   สิบวันถัดมา... ลั่วเฟยเซียนก็ได้หนังสือหย่ามาไว้ในมือ นางไม่รู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าใช้วิธีใดจึงได้มันมา แต่ว่าอีกฝ่ายนำมาให้ในวันที่หวังเหยียนเหว่ยเดินทางไปตรวจกิจการยังต่างเมือง ลั่วเจียวเหม่ยเองก็หายเงียบไปเช่นกัน“เสี่ยวฝาน ไปติดต่อเรื่องการเดินทางกับนายท่านจางมาหรือยัง” เอ่ยถามทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตาหัดคัดอักษรอยู่“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูจะให้บ่าวเก็บของเลยหรือไม่เจ้าคะ”“เก็บเลยก็ได้ เหลืออีกแค่สิบวันเท่านั้นเดี๋ยวจะไม่ทัน ของของข้ามีเยอะหรือไม่”“ไม่เยอะเจ้าค่ะ เพราะคุณหนูให้บ่าวนำสินเจ้าสาวไปขายหมดแล้ว จะเหลือก็เพียงอาภรณ์ผ้าไหมสองหีบกับตำราอีกเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ”“หากของมีไม่มาก เช่นนั้นเจ้าไปเช่ารถม้าคันเล็กๆ มาก็ได้ จะได้ไม่สิ้นเปลืองเงินด้วย” เงยหน้าขึ้นมาสั่งความคน ก่อนจะก้มลงไปสนใจอักษรเหล่านั้นต่อ“เจ้าค่ะ คุณหนูจะรับมื้อเที่ยงเลยหรือไม่เจ้าคะ” เสี่ยวฝานถาม ดูเอาเถิด ตอนนี้ก็ปลายยามอู๋ (11.00น.-