All Chapters of PHIM ซีรีย์ 4 |รักสุดท้ายของนายคาสโนว่า : Chapter 31 - Chapter 40

" อือ.. " ฉันส่งเสียงอู้อี้ในลำคอพร้อมกับปัดอะไรบางอย่างออกจากหน้าท้อง ใครมาลูบๆคลำๆอยู่ตรงนี้เนี่ย! อย่าบอกนะว่าหมอนั่นแอบลักหลับฉัน พอฉันลืมตาขึ้นมาก็เห็นร่างกำยำนอนตะแคงข้างอยู่ตรงหน้าฉัน ส่วนมือของเขากลับลูบไล้หน้าท้องของฉันอยู่ อย่าบอกนะว่าเขาเห็นแล้ว..พรึบ!!ฉันรีบดันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วแล้วคว้าผ้าห่มมาคลุมหน้าท้องที่เริ่มนูนไว้ทันที นี่ฉันพลาดไปแล้วเหรอเนี่ย! " ค่อยๆลุกสิ " เขาก็ดันตัวลุกขึ้นมานั่งเหมือนกัน แต่น่าแปลกก็ตรงที่เขามองฉันด้วยสายตาเปลี่ยนไป จนฉันทำตัวไม่ถูก จึงก้าวลงจากเตียงไปแต่งหน้าเพื่อลดความประหม่าจากสายตาของเขา " ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย " อยู่ๆเขาก็ลุกขึ้นมาช่วยประคองฉันจากด้านหลัง แล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่ทะเล้นเหมือนที่เขาชอบทำ แต่เดี๋ยวนะ! ที่เขาถามเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกัน หรือว่าเขาจะรู้แล้วจริงๆ ขณะที่ฉันกำลังสงสัย ร่างสูงก็ก้าวลงจากเตียงด้วยสภาพล่อแหลมไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ฉัน จริงๆสภาพฉันกับเขาก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ เพราะฉันก็ไม่ได้ใส่อะไรเหมือนกัน หมับ!ฉันที่ทำตัวไม่ถูก รีบรับเสื้อผ้ามา เตรียมจะก้าวเดินไปยังห้องน้ำ แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เ

ร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ด้วยท่าทางร้อนใจ เพราะกลัวว่าคนท้องจะคิดมากกับข่าวนั่น ขณะที่เขากำลังจะเดินเข้าไปในห้องรับแขก เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากห้องครัว ได้ยินเช่นนั้น..เขาก็ก้าวเข้าไปหาเธออย่างไม่ลังเล พอมาถึง..เขาก็เห็นหญิงสาวกำลังวุ่นวายกลับการทำอะไรบางอย่างโดยไม่มีอาการของคนคิดมากเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอเอาแต่สนใจของกินตรงหน้า ฟู่ววว! เห็นอย่างนั้น..ชายหนุ่มก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา ความกังวลก่อนหน้าหายไปเกือบหมด แต่ก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็น หากยังไม่ได้เคลียร์กับเธอ" สีสันน่าทานมากเลยค่ะ " เสียงแม่บ้านเอ่ยชมขณะที่ทิชากำลังตักยำวุ้นเส้นที่พึ่งจะหัดทำใส่จานอย่างทุลักทุเล และสนใจอาหารตรงหน้าจนไม่ได้มองว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาจากด้านหลัง ส่วนแม่บ้านที่เห็นว่าคนสำคัญของคุณหนูมา ก็รีบพากันเดินออกไปทันที หมับ!" ทำอะไรเหรอ" ใบหน้าหล่อโน้มเข้าไปกระซิบถามข้างๆหู แล้วสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว " อร๊าย... " ทำให้คนที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งตื่นและกรีดร้องเสียงหลง โชคดีที่มีสติพอ ไม่ได้ทำอะไรหล่นแตก "เล่นอะไรของนาย ตกใจหมด! " ทิชาวางของในมือลงแล้วฟาดที่แขนแกร่งไปหนึ่งที

หลังกลับมาจากห้าง ทิชาก็รีบกลับมาจัดการกับสภาพของตัวเองแบบเร่งด่วนก่อนที่พ่อของลูกจะกลับมาถึง เพราะเธอไม่อยากจะให้เขากลับมาเห็นเธอในสภาพนี้ "ดูให้หน่อย เนียนหรือยัง " ทิชาถามลูกพีชหลังจากใช้เครื่องสำอางปกปิดรอยแดงบนใบ้หน้าที่ได้จากการสู้รบในห้องน้ำ โชคดีที่เธอกับลูกพีชเก่งพอตัว จึงไม่มีใครเป็นอะไรมาก มีแค่รอยช้ำที่แก้มเท่านั้น ส่วนพวกนังเด็กปากดีนั้น โดนตบจนเลือดกลบปาก น่าจะได้หยอดน้ำข้าวต้มไปหลายวันเลยหล่ะ"ก็ดี แต่ก็ยังไม่เนียนเท่าไหร่ เอามานี่ เดี๋ยวทำให้ " ลูกพีชวางของในมือแล้วมาสนใจหน้าของเพื่อนแทน เพราะเพื่อนรักของเธอต้องไปเดทกับพ่อของลูกในคืนนี้ จะไปสภาพบอบช้ำไม่ได้เด็ดขาด "เอาให้เนียนเลยนะ " ทิชานั่งนิ่งให้ลูกพีชแต่งหน้าให้ แต่ยังไม่ทันได้แต่งเสร็จ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวตรงมายังห้องของเธอ แน่นอนว่าเธอจำเสียงฝีเท้าของเขาได้ดี "เขากลับมาแล้ว " ทิชาบอกลูกพีชด้วยท่าทางตื่น เพราะไม่คิดว่าพ่อของลูกจะกลับมาเร็วขนาดนี้ " ไหนแกบอกว่าหมอนั่นจะมาสองทุ่มไง " ลูกพีชเองก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน กลัวว่าเพื่อนจะโป๊ะแตก โดนจับได้ว่าไปมีเรื่องมา "ไม่รู้...เดี๋ยวฉันทำเอง แกรับหน้าไปก่อน แล้ว

ผมยาวสลวยปลิวไปตามแรงลมที่พัดผ่าน โชว์ให้เห็นใบหน้าเรียวสวยน่าหลงใหล เช่นเดียวกับบรรยากาศยามค่ำคืนที่งดงามเกินบรรยาย โดยเฉพาะตอนที่ได้มองจากชั้นบนสุดของตึกใหญ่ยิ่งมองเห็นความสวยงามอย่างชัดเจน ใบหน้าสวยเชิ่ดขึ้นเพื่อสูดเอาบรรยากาศดีๆที่ไม่ค่อยได้สัมผัสสักเท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่เธอมักจะไปผับกับเพื่อนมากกว่ามานั่งในร้านอาหารหรูแบบนี้ บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมามันช่างไร้ค่าไร้จุดหมายเสียจริง ทิชาถอนหายใจให้กับช่วงชีวิตที่ผ่านมา ที่หมดไปกับการเที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่เคยคิดถึงอนาคตเลยสักครั้ง แต่ทว่าตอนนี้ความคิดของเธอนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว เธออยากทำงาน อยากมีเงินเก็บ อยากจะสร้างอนาคตให้มั่นคงเพื่อเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้อง รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นมาบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่อยู่ในท้อง เธอค่อยๆเลื่อนมือไปวางที่หน้าท้องเบาๆด้วยความรู้สึกรัก โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนจ้องมองทุกการกระทำของเธอพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน เขานั่งมองเธอด้วยความคิดที่เปลี่ยนไป จริงๆแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ร้ายอย่างที่เขาเคยกล่าวหา เธอมีความอ่อนหวานและอ่อนโยนซ่อนอยู่ "มองอะไร " ทิชาเอ่ยถามคนตรงห

คำว่าอ่อนโยนหาไม่ได้จากผู้ชายชื่อภีม ทุกครั้งที่เขาขอมีอะไรกับเธอ เขาก็เผลอจัดหนักจนเธอเพลียไปหลายวัน ดูเหมือนว่าสภาพร่างกายของเธอมันไม่พร้อมจะสนองความต้องการให้เขาเหมือนที่ผ่านมา จนเธอเองก็เริ่มวิตกกังวล กลัวว่าสักวันเขาจะเบื่อและไปทำกับคนอื่น ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอควรจะทำยังไงดีนะ?เฮ้อ…ทิชาถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยใจ ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความหนักใจจนคนที่อยู่ด้วยสังเกตเห็น หลายวันมานี้เธอรู้สึกกังวลไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นอาการคนท้องหรือเป็นเพราะตัวเธอเองที่เริ่มงี่เง่าไร้เหตุผล"เป็นอะไร ฉันเห็นแกถอนหายใจแบบนี้ตั้งแต่ฉันมาถึงแล้วนะ " ลูกพีชเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าจะมีปัญหากับพ่อของลูก "มีเรื่องให้เครียดนิดหน่อย " ทิชาบอกไปตามตรง เพราะรู้สึกอึดอัดใจมาหลายวันแล้ว ถ้าวันนี้ไม่ได้ระบายออกไป ความเครียดที่มีคงส่งผลไปถึงลูกในท้องแน่ๆ "เรื่องอะไร? " ลูกพีชเลิกสนใจมือถือแล้วหันมามองหน้าเพื่อนด้วยความเป็นห่วง ถึงเธอจะไม่เคยมีลูกและช่วยอะไรไม่ได้เลย แต่ก็สามารถรับฟังความทุกข์ของเพื่อนได้ เหมือนที่ทิชาเคยรับฟังเธอตอนที่เธอเศร้าจากอดีตแฟน"…." พอจะระบายก็ไม่รู้จะเริ่มตร