All Chapters of PHIM ซีรีย์ 4 |รักสุดท้ายของนายคาสโนว่า : Chapter 21 - Chapter 30

@ เช้าวันต่อมา" ไม่กลับ? "ฉันถามคนที่นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงของฉันด้วยสภาพล่อแหลม บนตัวของเขาไม่มีอะไรปกปิดร่างกายเลยแม้แต่ชินเดียว คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าก่อนหน้านี้เราทำอะไรกัน แต่ตอบให้ก็ได้ เผื่อมีใครไม่รู้ว่าเรามีอะไรกัน ก่อนที่ฉันจะเข้าไปอาบน้ำนี่เอง จริงๆแล้วเราก็ทำตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแหละ แต่พอตื่นเช้ามาเขาก็ขออีก ไม่รู้ไปเก็บกดมาจากไหน อ้อ! ลืมบอกไป..ว่าไม่ต้องดราม่านะคะ เราสองคนแค่แลกเปลี่ยนความเสียวกันก็เท่านั้น ไม่ได้มีความลึกซึ่งอะไร แล้วฉันก็ไม่ได้คิดจะไปแย่งแฟนใครด้วย เบื่อเมื่อไหร่..ก็จบกัน "วันหยุด" เขาตอบเสียงเรียบก่อนจะก้าวลงจากเตียง แต่เดี๋ยวนะ! ที่บอกว่าวันหยุดคืออะไร จะไม่กลับงั้นเหรอ"วันหยุดแล้วไง? " ฉันถามคนที่กำลังจะเดินเข้าห้องน้ำด้วยความสงสัย แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบ ฉันได้แต่มองร่างสูงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยสายตางงๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียความเป็นส่วนตัวยังคงก็ไม่รู้ ตามที่ตกลงกันไว้ มันไม่ใช่แบบนี้หนิ แต่ช่างเถอะ! อาบน้ำเสร็จก็คงจะกลับมั้ง ฉันเลิกสนใจแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าทันที...แอดดด~~ขณะที่ฉันกำลังจะเดินเข้าไปในครัว ประตูห้องน้ำก

พอมาถึงคอนโด ทิชาก็ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องด้วยท่าทางร้อนใจ ตอนนี้เธอยังคงภาวนาให้ผลตรวจนั้นผิดพลาด ถึงแม้ว่าเปอร์เซ็นต์ความเป็นไปได้มันจะไม่มีเลยก็ตาม ‘โอ๊ย! ทำไมถึงเป็นแบบนนี้ไปได้เนี่ย!’ ทิชาแทบจะเป็นบ้ากับเรื่องนี้อยู่แล้ว ไม่อยากจะนึกถึงตอนที่แม่เธอรู้เลย บอกได้คำเดียวว่าตาย! แอดดด~ตึกตักๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอหันไปมองยังต้นเสียง ก่อนที่จะเห็นร่างสูงที่กำลังก้าวเดินเข้ามา ‘ คิดถึง’เป็นความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นกับหัวใจสองดวงโดยที่เขาและเธอยังไม่รู้ตัว "ทำไมทำหน้าแบบนั้น คิดถึงเหรอ" ชายหนุ่มเลือกที่จะพูดจายียวนเพื่อลดความประหม่าในตัวเอง สายตาของเขาจับจ้องที่เรือนร่างสวยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ สองอาทิตย์ที่ห่างกัน เขาคิดถึงเรือนร่างของเธอแทบคลั่ง และได้แต่ถามตัวเองว่าเขาทำอะไรผิด ทำไมเธอถึงหลบหน้าเขาทิชาไม่ได้โต้ตอบหรือมองชายหนุ่มด้วยสายตายั่วยวนเหมือนทุกครั้ง เธอเอาแต่มองเขาด้วยสายตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สักพักเธอก็เดินไปหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋าสะพายมายื่นให้กับชายหนุ่มที่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอพอดี ทันที่เห็นสิ่งที่หญิงสาวมอบให้ ชาย

@ ร้านอาหาร "ตกลงจะเอายังไง ฉันทนไม่..." ฉันถามขึ้นมาขณะที่รออาหารมาเสริฟ แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค เขาก็พูดแทรกขึ้นมาเหมือนทุกครั้ง ราวกับว่าไม่ต้องการให้ฉันพูดถึงเรื่องนี้"ช่วงนี้แพ้ท้องหนักเหรอ" "นี่! อย่านอกเรื่องได้มั๊ย ตกลงจะเอายังไงกันแน่ ทำไมไม่สรุปสักที ฉันไม่สนุกด้วยนะ" ฉันถามออกไปอย่างหัวเสีย เป็นใครมันจะไม่หงุดหงิดหล่ะ ฉันรอคำตอบจากเขามาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะ แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบสักที ไม่รู้จะยืดเยื้อไปเพื่ออะไร แต่พอเห็นฉันเหวี่ยงใส่ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วตอบฉันด้วยท่าทางหนักใจ " ฉันยังไม่รู้ว่าจะทำยังไง "พอได้ยินอย่างนั้น ฉันก็ได้แต่มองหน้าเขาแววตาสงสัย เพราะตอนนี้แววตาของเขามันเปลี่ยนไปจากเดิม จากคนที่เคยยียวนกลายเป็นคนซีเรียสขึ้นมา เฮ้อ...บอกตามตรงว่าฉันเองก็หนักใจกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย การทำแท้งเป็นทางออกที่ไม่ค่อยดีนัก แต่ฉันคิดว่ามันดีกับทุกๆคน ทั้งตัวฉันและตัวเขารวมไปถึงคู่หมั้นของเขาด้วย ถึงเวลาที่จะจบเรื่องนี้สักที " นายไม่ต้องคิดอะไรแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง " ฉันบอกไปด้วยท่าทางจริงจัง ในเมื่อเขาหาทางออกที่ดีกว่านี้ไม่ได้ ฉันก็จะจัดการเอง"เราเก็บเขาไว้

วันต่อมา ..ทิชาตื่นแต่เช้ามาตามนัดของคุณหมอ โดยมีเตชินเป็นคนขับรถให้และมีเมษาตามมาให้กำลังใจ บางทีทิชาก็อยากจะบอกสองคนนี้เหมือนกัน ว่าเธอแค่ท้อง ไม่ได้เป็นเด็กหรือพิการ ไม่ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ก็ได้ " ผลไม้มั๊ยจ๊ะ ถุงละยี่สิบบาท มีมะม่วง ฝรั่ง สัปปะรด มะยมดองก็มีจ้า " อึก! คุณแม่ที่กำลังนั่งรอคุณหมออยู่หน้าห้องตรวจ ถึงกับกลืนน้ำลาย เมื่อได้ยินเสียงแม่ค้าหาบเร่ตะโกนขายของ เหล่าบรรดาแม่ๆที่อยู่แถวนั้นก็ลุกขึ้นไปซื้อทันที เช่นเดียวกับทิชาที่กำลังจะลุกขึ้น แต่เมษาก็ห้ามไว้ตามเคย "อยากกินอะไร เดี๋ยวฉันไปซื้อให้ " เมษาถามขึ้นมาทันที และพร้อมที่จะไปซื้อให้ แต่ทิชาก็ไม่ยอม"ฉันท้องนะ ไม่ได้พิการ" ทิชาบอกออกไปก่อนจะเดินตรงไปยังกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมแม่ค้าอยู่ พอมาถึงทิชาก็มองดูสินค้าในตระกร้าของแม่ค้า พอลูกค้าคนอื่นซื้อเสร็จ เธอก็รีบหยิบทันที " กินหมดเหรอ " เมษามองถุงผลไม้ในมือของทิชา" หมดมั้ง " ทิชาตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะอะไรก็น่ากินไปหมดจนเธอเลือกไม่ถูก ก็เลยหยิบมาหมดเลย แต่ยังไม่ทันได้กิน พยาบาลก็เรียกเข้าห้องตรวจ" คุณทิชากรค่ะ " "ฝากด้วย อย่ากินหมดก่อนหล่ะ" ทิชาบอกเมษาก

"หนูยังไม่พร้อมค่ะ ขอเวลาอีกสักนิด แล้วหนูจะบอกเขา "ทิชาบอกไปตามตรง เพราะตอนนี้สมองเธอคิดเรื่องอะไรมากมายเต็มหัวไปหมด ไม่รู้ว่าเธอควรจะโฟกัสเรื่องไหนก่อนดี ทั้งเรื่องพ่อของลูกที่กลับเข้ามาในชีวิต และเรื่องผลตรวจเลือดของเธอที่ไม่ดีนัก คุณหมอบอกว่าเธอเลือดจาง เป็นสาเหตุให้เธอมีอาการเวียนหัวบ่อย และอาจจะมีผลอีกหลายๆอย่างตามมาในตอนที่อายุครรภ์มากขึ้น หรืออาจจะส่งผลตอนคลอด ทิชาก้มมองที่หน้าท้องที่เริ่มนูนด้วยสายตาเจ็บปวด รู้สึกเป็นกังวลและห่วงตัวเล็กขึ้นมา เธอชักจะไม่แน่ใจแล้ว ว่าเธอจะดูแลเขาได้ดีอย่างที่พูดไว้หรือเปล่า " ไม่ต้องเครียดหรอกลูก ไม่ใช่หนูคนเดียวหรอกนะที่เป็นแบบนี้ ตอนแม่ท้องหนูแม่ก็เป็นเหมือนกัน " ผู้เป็นแม่ให้กำลังใจลูกสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น"จริงเหรอคะ " ทิชามองหน้าผู้เป็นแม่อย่างมีความหวังขึ้นมา "จริงสิ ตอนที่แม่ท้องหนูแม่ก็เลือดจาง แถมยังกินของหวานเยอะจนน้ำตาลขึ้นสูงมีความเสี่ยงเป็นเบาหวานอีกต่างหาก แต่แม่ก็ยังคลอดออกมาแข็งแรงดี "ทิชาเลื่อนมือมาวางที่หน้าท้องของตัวเองเป็นครั้งแรก เธอขยับมือสัมผัสเบาๆด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน มันเป็นความรู้สึ