บทที่ 1 ม่านมัสลินม่านมัสลินยืนอยู่หน้าคอนโด พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก อากาศตอนสายร้อนอบอ้าวพอ ๆ กับหัวใจของเธอที่รู้สึกรุ่มร้อน รถเก๋งสีขาวจอดอยู่ตรงหน้า โดยที่กระโปรงท้ายเปิดกว้างออก ให้มองเห็นของใช้ส่วนตัวหลายอย่าง ถูกจัดเรียงอัดแน่นกันอย่างเป็นระเบียบ กล่องกระดาษหลายใบวางซ้อนกัน ด้านข้างมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เธอใช้ให้คนลากลงมาเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง ม่านมัสลินหันไปมองก็พบว่าเป็นป้าสมใจ เพื่อนบ้านห้องตรงข้ามที่คุ้นหน้าคุ้นตากันมานาน จึงยิ้มทักทาย“อ้าว หนูลิน นี่ขนของไปไหนเหรอ” ป้าสมใจถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเพื่อนบ้านเหมือนกำลำลังขนของเหมือนจะย้านบ้านม่านมัสลินยิ้มบางๆ พลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตรงไรผม ก่อนจะตอบกลับมา “หนูจะย้ายกลับบ้านน่ะค่ะ ตอนนี้ก็ปล่อยคอนโดให้เช่าต่อแล้วจึงต้องรีบย้ายออก”“อ้าว จริงเหรอ” ป้าสมใจขมวดคิ้วและถามอีกครั้งเพราะความเป็นห่วง “ว่าแต่อยู่ดีๆ ทำไมถึงย้ายกลับบ้านล่ะ หรือว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า”ม่านมัสลินส่ายหน้าและยิ้มเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอกค่ะป้า หนูแค่คิดว่าถึงเวลาต้องกลับไปหาครอบครัวแล้ว อยู่ที่กรุงเทพฯ มาหลายปีจนถึงจุดอิ่มตัว
Last Updated : 2026-09-04 Read more