《LUCIANO | ปรนเปรอรักคุณชายสารเลว》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

"เธอใช้เวลาแต่งบทละครนี้... นานหรือเปล่า?" ร่างสูงตอบกลับอย่างเฉยชา ก่อนจะสะบัดมือทั้งสองข้างของเธอออกจากใบหน้าของเขาอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาดุดันจ้องมองเฌอร์ชีวาด้วยความเหยียดหยามคล้ายกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ อย่างไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"ห๊ะ?" เฌอร์ชีวาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ หัวใจของเธอหล่นวูบ

ฟุ่บ…พนักงานผลักบานประตูหนาหนักออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างหรูหรานิโคลัสนั่งจิบเหล้าอยู่ตรงมุมหนึ่ง ทว่าสิ่งที่แย่งความสนใจของทุกคนไปคือโซฟาตัวยาวกลางห้อง ลูเซียโน่และแพรวากำลังนั่งนัวเนียกันอยู่ที่โซฟาตัวเดิม มือหนาของลูเซียโน่โอบเอวแพรวาไว้หลวม ๆ ขณะที่หญิงสาวซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอก

"แต่คืนนี้กูขอพิสูจน์อะไรสักอย่าง... ให้ชัดเจนไปเลย" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าหนักแน่น แฝงไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกกลบฝังด้วยความดื้อรั้น"แล้วกูสัญญาว่า... ว่าจะขอบเขตแต่แค่... อาจจะเปลืองตัวมากไปหน่อย" เฌอร์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเพื่อนด้วยความนิ่งสงบผิดกับจังหวะดนตรีที่กำลังเร้าอารมณ์

"พี่จะไม่ห้ามหน่อยเลยเหรอ?" สายขิมพูดอย่างไม่กล้ามองเพราะทั้งเดม่อนและลูเซียโน่ เลือดกลบปากพอกันทั้งคู่แล้วในตอนนี้"พี่ว่ารอดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า เพราะตอนไอ้ลูซมันเมา ใครก็เอามันไม่อยู่ "นิโคลัสพูดพร้อมกับเหลือบไปมองทางเฌอร์ชีวา ที่ยืนจิบเหล้าและมองดูผู้ชายต่อยกันตรงหน้า อย่างไม่ได้สะทกสะท้านใด ๆ

"จบนะ!" เธอพยายามใช้มือดันแผงอกแกร่งออกไปให้พ้นทาง แต่เขากลับนิ่งสนิท"เธอต้องการให้ฉันเป็นบ้า... ต้องการให้หึง ให้หวง... ให้คลุ้มคลั่งแบบนี้ใข่ไหม!" ลูเซียโน่ตะคอกกลับเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยโกรธที่พยายามสะกดกลั้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน"นายจะมาหึงหว