Lahat ng Kabanata ng LUCIANO | ปรนเปรอรักคุณชายสารเลว: Kabanata 191 - Kabanata 200

"ในหัวของนายเนี่ย คิดเรื่องอื่นบ้างได้ไหม?" เฌอร์ชีวารีบดันใบหน้าของเขาออกไปทันที"หรือว่าเธอไม่คิด" ร่างสูงเอาลิ้นดุน ๆ ที่กระพุ้งแก้มตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่ากำหมัดแล้วสาวขึ้นลง"ลูเซียโน่!" เฌอร์ชีวารีบยกมือขึ้นปิดปากหนาของเขาไว้แน่น ใบหน้าหวานขึ้นสีจัดจ้านจนถึงใบหูเมื่อเห็นท่าทางกระดกลิ้นล้

ในตอนที่ทุกคนกำลังยืนเผชิญหน้าและถกเถียงกดดันเจ้าหน้าที่ตำรวจกันไปกันมาจนสถานการณ์ในสถานีตำรวจเริ่มตึงเครียดหนักขึ้นเรื่อย ๆ บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบกริบลงไปในพริบตา เมื่อมีเสียงฝีเท้าของใครบางคนย่ำตรงเข้ามาตึก ตึก ตึก... ไม่นานโอลิเวียก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้เธอไม่ได้มาเพียงลำพังเพ

"ช่วงที่มันวุ่นวายแบบนี้ เดี๋ยวเธอกับลูเซียโน่มาอยู่ห้องนี้ไปก่อนแล้วกัน" เพอร์เช่พูดพร้อมกับเดินไปหยิบเอากีตาร์ตัวหนึ่งออกมาจากห้องนั้น ซึ่งเฌอร์ก็จำได้ดีว่ามันคือกีตาร์ของเพื่อนสนิทเธอเอง"ส่วนเธอก็ย้ายมานอนในห้องฉันก่อน" เพอร์เช่หันไปบอกกับซีไมเนอร์และเดินถือกีตาร์ตัวโปรดเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเขา

จ๊วบ..แผล๊บ ก่อนจะส่งเรียวลิ้นเล็กออกไปตวัดเลียคราบน้ำปริ่มใสที่ส่วนยอด ก่อนจะอ้าปากอวบอิ่มครอบครองความใหญ่โตเข้าสู่โพรงปากนุ่มนิ่มรวดเดียวจนสุดโคนจนลึกเกือบสุดลำคอของตัวเธอเอง"อ๊อก!..อึก" ร่างบางพะอืดพะอมเล็กน้อยกับขนาดของคนรักที่ใหญ่คับในลำคอของเธอ"ซี้ด...เฌอร์..ชีวา.." ลูเซียโน่แหงนหน้าขึ้นและค

"เมื่อไหร่แม่กูจะหยุดทำอะไรไร้สาระแบบนี้สักทีวะ...เขาไม่เบื่อพล็อตละครน้ำเน่า ๆ บ้างเลยรึไง?" ชายหนุ่มกำกระดาษแผ่นนั้นในมือแน่นจนมันยับยู่ยี่คามือ"เดี๋ยวกูไปจ่ายให้เองก็ได้นะ" เพอร์เช่ที่นั่งกุมแผลระบมอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยปากอาสาเสียงเรียบ เพราะจำนวนเงินที่ต้องจ่าย สำหรับเพอร์เช่แล้วมันไม่ได้เยอะแยะอ