Todos los capítulos de แฟนเปลี่ยนอันดับมหาลัย แต่ผมดันติดกลาโหมแห่งชาติ: Capítulo 1 - Capítulo 10

ในวินาทีที่เปลี่ยนอันดับคณะเสร็จสิ้น หน้าจอก็ปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเด้งขึ้นมา: แก้ไขสำเร็จผมจ้องมองข้อความบรรทัดนั้น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกเพียงหนึ่งนาทีระบบก็จะปิดลงอย่างสมบูรณ์ทันใดนั้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมาเป็นหลินม่านโทรมาผมรับสาย เสียงที่สดใสของเธอส่องผ่านลำโพงโทรศัพท์มา พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ:"อาเหยียน เลือกอันดับคณะเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? ตั้งตารอชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยที่เราจะได้อยู่ด้วยกันหลังจากนี้จริงๆ เลย"ผมเงียบไปครู่หนึ่ง"เธอตั้งตารอจริงๆ เหรอ?"ผมถาม"ก็แน่นอนอยู่แล้ว" เธอพูด น้ำเสียงแฝงไปด้วยความร่าเริงสดใสอย่างย่ามใจ "เราสัญญากันไว้ตั้งแต่เด็กๆ แล้วนี่นา"ผมทนฟังไม่ไหว จึงกดวางสายโดยตรงแม่ของผมกับแม่ของหลินม่านเป็นเพื่อนร่วมห้องกันในมหาวิทยาลัย เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดแบบนั้นดังนั้น ผมกับหลินม่านตั้งแต่เกิดมาก็อยู่ด้วยกันมาแล้ว ไม่เคยแยกจากกันเลยตั้งแต่เด็กเธอก็บอกว่า เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเราอยู่ด้วยกันตั้งแต่ชั้นอนุบาล ประถม มัธยมต้น ถึงมัธยมปลายก็ยังอยู่ด้วยกันตอน ม.4 ปีนั้น เธอดึงมือผมไว้แล้วพูดว่า："อาเหยียน เราไปเรียนที่มหา

สองวันต่อมา กินเลี้ยงอำลาหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลังกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็ไปที่คาราโอเกะผมถือน้ำผลไม้หนึ่งแก้วไว้ แล้วนั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมห้อง หลังจากร้องเพลงไปได้ไม่กี่เพลง เสิ่นไหวก็ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันเขาเอาไมโครโฟนไว้ แล้วลดเสียงเบาลง“ทุกคนลองบอกหน่อยสิว่าตัวเองสมัครเรียนที่ไหนกันไปบ้าง เผื่อว่าจะมีใครไปเมืองเดียวกัน วันข้างหน้าจะได้คอยช่วยเหลือดูแลกันได้”ในห้องส่วนตัวก็คึกคักขึ้นมาทันทีเพื่อนร่วมชั้นต่างพูดคุยกันถึงเมืองและชื่อมหาวิทยาลัยของตนเองผมเอนหลังพิงบนโซฟาโดยไม่พูดอะไรสักคำหลังจากที่คนส่วนใหญ่ในห้องพูดกันไปจนเกือบครบ หัวหน้าฝ่ายกีฬาก็ตะโกนขึ้นมาสุดเสียงทันที “นักเรียนตัวท็อปสามเพื่อนซี้ของห้องเรายังไม่ได้พูดเลยนะ！”เขาขยิบตาหันมองมาทางพวกเรา “เผยชิงเหยียน หลินม่าน เสิ่นไหว พวกเธอสามคนคงยื่นสมัครมหาวิทยาลัยชิงหัวไม่ก็ปักกิ่งกันหมดเลยใช่ไหมล่ะ?”เมื่อเผชิญกับคำแซวของเพื่อนร่วมชั้น เสิ่นไหวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยวินาทีต่อมา ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง เขาก็จูงมือของหลินม่านที่แก้มแดงระเรื่อขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วมือประสานกัน“ฉันกับหลินม่านยื่นสมัค

หลังจากครูประจำชั้นส่งข้อความนั้นในกลุ่มใหญ่แล้ว แชทกลุ่มเล็กก็เกิดวุ่นวายขึ้นมาทันที【？？？เหี้ยไรเนี่ย?】【ไหนเสิ่นไหวกับหลินม่านบอกว่าเผยชิงเหยียนไม่ได้ตรวจสอบใบกรอกอันดับคณะไม่ใช่เหรอ？？พวกเขาสองเขาหน้าแตกเลยไหมล่ะ?】【เชี่ย……】ในกลุ่มห้อง ผมพิมพ์ตามเพื่อน ๆ ไปว่า "ขอบคุณครับคุณครู"แล้วก็สลับกลับไปที่แชทกลุ่มเล็ก【มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศเป็นวิทยาลัยระดับอนุปริญญาเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้มาก่อน?】หลังจากพิมพ์เสร็จ ก็เสริมอีกหนึ่งส่งข้อแท็กหลินม่านกับเสิ่นไหว【ทำไมพวกเธอถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ?】【เป็นเพราะจู่ๆ ก็ไม่ชอบพูดแล้วเหรอ?】หลังจากส่งข้อความไปแล้ว ก็มีข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมาหลินม่านได้ออกจากแชทกลุ่มแล้ว เสิ่นไหวได้ออกจากแชทกลุ่มแล้วด้านหลังชื่อกลุ่มเล็กที่อยู่บนสุดของหน้าจอนั้น จำนวนสมาชิกก็เปลี่ยนจากสี่สิบสามเหลือสี่สิบเอ็ดแชทกลุ่มเล็กเงียบไปประมาณสามวินาทีจากนั้นบนหน้าจอก็เต็มไปด้วยคำว่า "สุดยอด" ผุดขึ้นมาเหมือนน้ำที่เดือดพล่านมีคนส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์แปดตัวติดกัน บางคนก็พิมพ์ "ฮ่าฮ่าฮ่า" ไปหลายตัวมีคนส่งมีมรูปตัวเองทุบโต๊ะและบางคนที่พิม

ไหล่ของเธอสั่นเทา ผ่านไปสักพักกว่าจะเอ่ยเสียงพูด เสียงนั้นถูกกดทับอยู่หลังฝ่ามือ :"……เป็นผมที่สั่งสอนลูกได้ไม่ดีเอง"หลังจากที่เธอจากไปแม่ของผมก็ปิดประตู และตรงทางเข้าก็เงียบลงอีกครั้งพ่อเดินมายืนข้างผม โดยไม่พูดอะไรสักคำเขาเพียงแค่เอามือวางบนไหล่ของผม และกดลงแรงๆ คืนนั้นเวลาประมาณห้าทุ่มกว่า ผมกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์อยู่ก็เห็นในแชทกลุ่มห้องมีคนส่งต่อโพสต์หนึ่งมา 【นี่มันอะไรกันเนี่ย เขากล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?】หัวข้อเขียนว่า "นักเรียนตัวท็อปของห้องระดับโรงเรียนมัธยมปลายสำคัญของจังหวัดถูกใส่ร้ายว่าแอบเปลี่ยนอันดับเลือกคณะของคนอื่น!"รูประกอบคือรูปเซลฟี่ของเสิ่นไหวกับหลินม่าน จัดเป็นตารางเก้าช่อง แต่ละภาพถูกตกแต่งมาอย่างดีในรูปพวกเขายิ้มอย่างอ่อนโยนดูไม่เป็นพิษเป็นภัย ลักยิ้มของหลินม่านโผล่ออกมาอย่างพอดีข้างล่างมีคอมเมนต์กว่าสามพันข้อความ โดยข้อความบนสุดได้ห้าพันไลก์ เขียนว่า "เผยชิงเหยียนไม่เอาไหน"ผมเลื่อนหน้าจอลงไปสองช่วงเต็มๆ เจอแต่คำว่า "ผู้ชายสารเลว" "คนต่ำทราม" "ตัวเองสอบเข้าชิงหัวไม่ได้ก็เลยใส่ร้ายคนอื่น"หลังจากนั้นสามวัน การรุมโจมตีทางอินเทอร์เน็ตก็ถาโถมเข้ามาเหม

ผมจ้องมองพวกเขาอยู่สองวินาที“สิ่งแรกที่พวกเธอออกมา ก็คือการให้ฉันไปเป็นแพะรับบาป และแก้ต่างให้พวกเธอ?”หลินม่านเริ่มร้อนรน ก้าวเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว"ถ้าแฟ้มประวัติมีรอยด่าง ทั้งชีวิตของฉันก็พังไปหมดแล้ว! นายแค่ออกแถลงการณ์สักหน่อยจะเป็นไรไป？ก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากเลยนิ!""แล้วตอนที่เธอแอบแก้ไขอันดับเลือกคณะของฉันล่ะ คิดบ้างไหมว่าถ้าฉันถูกส่งเข้าเรียนอนุปริญญาจริงๆ ทั้งชีวิตจะพังไปหรือเปล่า?"ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ยื่นมือจะจับแขนผมแต่ก็ชักกลับไป“เผยชิงเหยียนนายจะใจร้ายขนาดนี้ไม่ได้นะ……พวกเราขอร้องนายแล้วนะ ต่อไปจะไม่หาเรื่องนายอีกต่อไปแล้วโอเคไหม?”ผมยืนตัวตรง“พวกเธอเข้าไปในคุกเจ็ดวัน ก็เป็นเพราะพวกเธอทำเรื่องผิดกฎหมาย ไม่ได้เกี่ยวที่ว่าฉันจะแถลงการณ์หรือไม่ แฟ้มประวัติของพวกเธอ พวกเธอเป็นคนเขียนเปื้อนเอง ไม่ใช่ฉัน”ผมปิดประตูตอนที่บานประตูปิดเข้ามาได้ครึ่งหนึ่งผมหยุดไปเล็กน้อย แล้วพูดเสร้มประโยคสุดท้าย เสียงไม่ดังนักแต่เพราะทางเดินเงียบมาก ทุกถ้อยคำจึงดังสะท้อนออกไปไกล:"อยากให้ฉันช่วยพวกเธอโกหก ชาติหน้าเถอะ"ประตูปิดลงนอกประตู เสียงร้องไห้ของหลินม่า