แฟนเปลี่ยนอันดับมหาลัย แต่ผมดันติดกลาโหมแห่งชาติ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 13

13 チャプター

บทที่11

"นายได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศแห่งชาติ! นายมีทุกอย่างแล้ว! ทำไมยังต้องทำลายชีวิตพวกเราพังอีก!"ผมผลักมือเขาออกอย่างแรง แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว กรอบประตูขวางกั้นระหว่างผมกับพวกเขา"เสิ่นไหว พวกเธอแก้ไขอันดับเลือกคณะของฉัน ดูถูกเหยียดหยามฉันต่อหน้าสาธารณชนในงานเลี้ยงอำลา โพสต์คลิปวิดีโอบนโลกออนไลน์มากลั่นแกล้งฉัน ตอนนี้กลับมาให้ฉันช่วยพวกเธอโกหก""ทุกย่างก้าวนั้น ต่างก็คือทางเลือกที่พวกเธอเลือกเอง"ความบ้าคลั่งในดวงตาของเขาทวีความรุนแรงขึ้น และเขาก็ชี้มาที่ผมพร้อมตะโกนว่า:"เพราะนายทั้งนั้น! ทั้งหมดเป็นความผิดของนาย!""ทำไมนายถึงเป็นที่หนึ่งของห้องมาโดยตลอด ทำไมพ่อแม่ของฉันถึงให้ฉันฝึกนายอยู่เสมอ?!""ทำไมหลินม่านเก่งขนาดนี้ยังต้องถูกนายกดให้อยู่แต่อันดับสองของห้องอยู่ได้! ทำไม?!"ผมมองดูเขา"เพราะฉันขยันกว่านาย ง่ายแค่นี้เองแหละ"จากนั้นผมก็เงยหน้ามองหลินม่าน"หลินม่าน ความสัมพันธ์สิบแแปดปีนี้ เธอเป็นคนทำลายมันด้วยมือเอง ไม่ใช่ฉัน"ผมถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วปิดประตูเมื่อประตูปิดลงได้ครึ่งหนึ่ง เสียงคำรามของเสิ่นไหวก็ยังดังขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินม่านยังคงเงียบไ
続きを読む

บทที่12

สุดท้ายก็หยิบชุดเครื่องแบบทหารเก่าตัวนั้นออกมาจากด้านล่างสุดของกระเป๋าเดินทางพ่อเอากลับมาด้วยในปีที่ปลดประจำการ ตราบ่าซีดจนขาวแล้ว กระดุมปกเสื้อหลุดไปเม็ดหนึ่ง คุณแม่เลยเย็บเม็ดใหม่ใส่ให้แทน โดยใช้ด้ายสีน้ำเงินเข้ม และเย็บได้ละเอียดมากผมพับชุดเครื่องแบบทหารอย่างเรียบร้อย แล้ววางไว้ใต้หมอนลองนอนลงดู หมอนสูงกว่าปกติไปนิดหน่อยโทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้งใชแชทกลุ่มห้องเพื่อนๆ ต่างกำลังแบ่งปันรูปภาพหอพักมหาวิทยาลัยของตนเองมีคนโพสต์ภาพวิวจากหน้าต่างของหอพักจื่อจิงของมหาวิทยาลัยชิงหัว นอกหน้าต่างนั้นคือต้นไม้สีเขียวและอาคารที่อยู่ไกลออกไปมีคนถ่ายรูปหอพักซากุระที่มหาวิทยาลัยอู่ฮั่น และจากนอกหน้าต่างสามารถมองเห็นหลังคาของห้องสมุดเก่าได้นอกจากนี้ ยังมีคนโพสต์ภาพสนามหญ้าหน้าอาคารกวงฮวาของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น แสงยามเย็นส่องลงมา เต็มไปด้วยบรรยกาศอบอุ่นผมลุกขึ้นยืนข้างหน้าต่าง แล้วถ่ายรูปสนามกีฬาด้านนอกหน้าต่างในยามค่ำคืนมีแสงไฟดวงใหญ่ส่องสว่างลงบนทางวิ่งสีแดง และในระยะไกลเป็นต้นไม้ริมถนนที่เรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ใบไม้ถูกไฟข้างถนนส่องให้กลายเป็นแสงสีเหลืองอบอุ่น และลู่ไหวไปตา
続きを読む

บทที่13

ได้คะแนนเต็มในวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูงพ่อของผมมายืนอยู่ที่ด้านหลังผมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เขาเอื้อมมือมาหยิบมันไป ขยับแว่นสายตายาวขึ้นเล็กน้อย แล้วเพ่งมองอยู่ตั้งนานเขาพลิกกลับไปดูเพื่อความแน่ใจว่าด้านหลังไม่มีอะไร ก่อนจะพลิกกลับมาอ่านตั้งแต่ต้นใหม่อีกรอบจากนั้นก็ถอดแว่นตาออกมาเช็ด พับใบเกรดใบนั้น หันหลังเดินเข้าไปในห้องนอนของเขากับแม่ ดึงลิ้นชักชั้นบนสุดของโต๊ะข้างเตียงออก แล้วใส่มันไว้ข้างในสุดลิ้นชักชั้นนั้นเก็บบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบทั้งหมดที่สำคัญของผมตั้งแต่เด็กจนโต ตั้งแต่โอลิมปิกคณิตศาสตร์ตอนประถมไปจนถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยผมยืนอยู่ที่หน้าประตูมองเขาเก็บมันเข้าไปอย่างดี แล้วจึงปิดลิ้นชักลงอย่างเบามือตอนทานอาหารเย็น พวกเราสามคนนั่งล้อมโต๊ะ เสียงตะเกียบกระทบถ้วยชามดังกุกกักแผ่วเบากินไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ แม่ผมก็พูดขึ้นมาว่า:"ครอบครัวของหลินม่านย้ายออกไปแล้ว"มือของผมที่คีบอาหารอยู่ไม่ได้หยุดลง"เดือนก่อนแม่ของเธอมาบอกลากับแม่ บอกว่าลูกสาวของเธอเรียนซ้ำชั้นแล้วสอบติดมหาวิทยาลัยรัฐบาลระดับปริญญาตรีสายสามัญทั่วไป ไปเรียนที่ต่างจังหวัดแล้ว"เธอหยุดไปชั่วครู่ ใช้ตะเกียบคีบ
続きを読む
前へ
12
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status