Todos los capítulos de อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ภายในห้องส่วนตัวเงียบไปหลายวินาทีมือของโจวจี้ไป๋ยังคงวางค้างอยู่บนผมของฉันสวี่หมีหลุดหัวเราะออกมาก่อนเป็นคนแรก ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ไม่มีพิษมีภัย“หว่านถัง เธออย่าทำแบบนี้สิ วันเกิดทั้งทีนะ”โจวจี้ไป๋ชักมือกลับพร้อมกับขมวดคิ้ว“เสิ่นหว่านถัง ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้า พอแพ้แล้วอย่ามาทำหน้าบึ้งสิ”เมื่อก่อนพอเขาเรียกชื่อเต็มของฉัน ฉันก็มักจะเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ก่อนเสมอเพราะกลัวเขาจะไม่พอใจ กลัวเพื่อนโห่แซว และกลัวว่าสุดท้ายทุกคนจะหาว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ทว่าครั้งนี้ ฉันกลับเพียงแค่ดึงเทียนบนเค้กออกทีละเล่ม“คนที่ทำตัวน่าเกลียดไม่ใช่ฉันหรอกนะ”สวี่หมีรีบคว้าแขนเสื้อโจวจี้ไป๋ทันที“จี้ไป๋ หรือว่าช่างมันเถอะ ฉันไม่ไปดูหนังแล้วละ”ปากเธอบอกว่าช่างมันเถอะ ทว่ากลับกำตั๋วในมือเอาไว้แน่นกลุ่มเพื่อนรีบโห่แซวขึ้นมาทันที“ผลโหวตก็ออกมาแล้ว จะมายกเว้นไม่ได้หรอกนะ”“พี่สะใภ้ใจกว้างหน่อยสิ พรุ่งนี้ค่อยจัดย้อนหลังก็ได้”โจวจี้ไป๋เหลือบมองนาฬิกาข้อมืออีกเพียงยี่สิบนาทีหนังก็จะเริ่มฉายแล้วเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา“เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง”“ถ้าเธ

ตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ตอนที่หลินเซียวเพื่อนของฉันโทรศัพท์มา น้ำเสียงของเธอมีความลังเลอยู่บ้าง“หว่านถัง เมื่อกี้โจวจี้ไป๋มาหาฉัน บอกว่าเมื่อคืนเธอทิ้งของเอาไว้ที่คลับน่ะ”“เขาบอกว่าเธอไม่รับโทรศัพท์เขา ก็เลยให้ฉันมาบอกเธอหน่อย”ฉันเงียบไปอึดใจหนึ่งหลินเซียวรีบเสริมขึ้นมาทันทีว่า “เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน เอาของเสร็จแล้วก็กลับเลย”แต่ตอนที่ฉันไปถึง ถึงได้พบว่าภายในห้องส่วนตัวมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมดสีหน้าของหลินเซียวก็เปลี่ยนไปเช่นกันเธอกดเสียงต่ำสบถออกมา “เขาบอกฉันว่ามีแค่ของขวัญอยู่ที่นี่ ไม่ได้บอกว่ามีคนเยอะขนาดนี้นี่นา”โจวจี้ไป๋นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานสวี่หมีนั่งอยู่ข้างกายเขา ดวงตาแดงก่ำ ราวกับร้องไห้มาทั้งคืนบนโต๊ะมีเค้กก้อนเล็กวางอยู่เทียนถูกจุดเอาไว้เรียบร้อยแล้วพอเห็นฉัน สวี่หมีก็รีบลุกขึ้นยืนทันที“หว่านถัง ฉันขอโทษนะ”เธอถือแก้วเหล้าเดินมาตรงหน้าฉัน น้ำเสียงสั่นเครือ“เมื่อคืนฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรเอาตั๋วหนังมาล้อเล่นเลย”“เธออย่าเลิกกับจี้ไป๋เพราะฉันเลยนะ ได้ไหม”โจวจี้ไป๋เงยหน้าขึ้นมองฉัน“หมีหมีขอโทษแล้ว เธอก็อย่าเล่นตัวนักเลย”“ทุกคนก็แค่อยากเคลียร์ก

โจวจี้ไป๋ยืนอยู่ใต้ตึกนั้นอยู่นานมากตอนแรกเขาแค่โมโหโมโหที่ฉันทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้าคนย้ายบ้านโมโหที่ฉันคืนกุญแจกับสร้อยข้อมือให้เขาไปพร้อมกันและยิ่งโมโหประโยคที่ว่า “เลือกให้นายออกไปจากชีวิต” ของฉันตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาไม่ต้องวิ่งตามไปไกลเลยฉันจะเป็นฝ่ายส่งข้อความไปหาก่อน“โจวจี้ไป๋ เราอย่าเป็นแบบนี้กันได้ไหม”“ฉันไม่ได้จะบีบให้นายเลือกฉันนะ”ตอนเขาเห็นข้อความเหล่านี้ ในใจก็มักจะเกิดความรู้สึกโล่งใจอย่างลับ ๆ เสมอขอแค่ฉันยังคงส่งข้อความหา นั่นก็หมายความว่าฉันยังไม่ได้จากไปไหนทว่าครั้งนี้ หน้าต่างแชตกลับว่างเปล่าไม่มีบันไดลงที่ฉันคอยหยิบยื่นให้อย่างระมัดระวังอีกต่อไปโจวจี้ไป๋โทรหาฉันครั้งแรก ไม่มีคนรับสายครั้งที่สอง ปิดเครื่องครั้งที่สาม ระบบแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกำลังติดสายเมื่อนั้นเขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ฉันบล็อกเขาไปแล้วโทรศัพท์ของสวี่หมีโทรเข้ามาในตอนนั้นพอดี“จี้ไป๋ นายหาหว่านถังเจอไหม”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับเป็นห่วงจริง ๆ“เธอคงแค่จะทำให้นายร้อนใจเท่านั้นแหละ นายอย่าเก็บมาใส่ใจมากเลย”“เมื่อก่อนมีครั้งไหนที่เธอไม

โจวจี้ไป๋เริ่มตรวจสอบผลโหวตพวกนั้นไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เขาก็ตาสว่างแต่เป็นเพราะเขาไม่ยอมรับอยากพิสูจน์ว่าภาพแคปหน้าจอพวกนั้นก็เป็นแค่เรื่องล้อเล่นระหว่างเพื่อนเท่านั้นอยากพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้แย่ขนาดที่ฉันพูดทว่ายิ่งเลื่อนลงไปดู สีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้โหวตส่วนใหญ่สวี่หมีเป็นคนสร้างขึ้นเธอมักจะโยนคำถามลงไปในกลุ่มในเวลาที่ประจวบเหมาะที่สุดเสมอฉันเพิ่งจะถามโจวจี้ไป๋ว่าเปิดตัวได้ไหม เธอก็ตั้งโหวตว่า “การมีแฟนจะกระทบความสัมพันธ์ของเพื่อนไหม”ฉันเพิ่งจะบอกว่าไม่อยากให้เขาไปส่งเธอกลับบ้าน เธอก็ตั้งโหวตว่า “เพื่อนสมัยเด็กเรียกแท็กซี่กลับคนเดียวตอนกลางคืนอันตรายไหม”ฉันเพิ่งจะตาแดงก่ำเพราะเรื่องที่นั่งข้างคนขับ เธอก็ตั้งโหวตว่า “แฟนควรแย่งที่นั่งกับเพื่อนไหม”ฉันเพิ่งจะถามว่าวันครบรอบเป็นของแค่เราสองคนได้ไหม เธอก็ตั้งโหวตว่า “นัดของเพื่อนเปลี่ยนเวลากะทันหันถือว่าทำให้หมดสนุกไหม”ทุกครั้ง ตัวเลือกมักจะเขียนเอาไว้อย่างสวยหรูเสมอไม่ใช่ “เลือกสวี่หมี”แต่เป็น “ใจกว้างหน่อย”“อย่าคิดเล็กคิดน้อย”“เพื่อนต้องการมากกว่า”ทุกคนโหวตตามบันไดที่เธอทอดเอาไว้ให้สุดท้ายคนที่ตกลงไป ก็มีแค

โจวจี้ไป๋หายหน้าไปครึ่งเดือนฉันนึกว่าในที่สุดเขาก็รู้จักรักษาหน้าแล้วเสียอีกจนกระทั่งถึงวันเกิดของสวี่หมีเพื่อนส่งรูปงานเลี้ยงมาให้รูปหนึ่งในรูปไม่มีโจวจี้ไป๋สวี่หมีนั่งอยู่หน้าเค้ก ฝืนยิ้มออกมามีคนถามอยู่ด้านล่าง “ปีนี้จี้ไป๋ไม่ไปดูหนังรอบปฐมทัศน์เป็นเพื่อนเธอแล้วเหรอ”สวี่หมีไม่ได้ตอบกลับตอนค่ำ เธอส่งข้อความเสียงมาหาฉัน“หว่านถัง ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลยนะ”“ฉันแค่ชินกับการมีจี้ไป๋อยู่ข้าง ๆ”“จู่ ๆ เธอจะให้เขาเปลี่ยนไป ฉันก็กลัวเหมือนกัน”น้ำเสียงของเธออ่อนโยน อดกลั้น และน้อยเนื้อต่ำใจไม่มีคำยอมรับผิดเลยสักประโยคทว่าทุกประโยคกลับคอยย้ำเตือนฉันว่าเธอเคยครอบครองสิทธิพิเศษที่ฉันเรียกร้องมาไม่ได้ฉันฟังจบ ก็ตอบกลับไปแค่ข้อความตัวอักษร“เธอกลัว ก็ไม่ได้แปลว่าฉันต้องหลีกทางให้นี่”“สวี่หมี อย่าติดต่อฉันมาอีกเลย”ส่งเสร็จ ฉันก็บล็อกเธอทันทีสิบนาทีต่อมา มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาฉันกดรับสายเป็นโจวจี้ไป๋ น้ำเสียงของเขาแหบพร่ามาก“เขาติดต่อหาเธอเหรอ”“อืม”“ขอโทษนะ”ฉันพิงริมหน้าต่าง มองหยาดฝนไหลลื่นลงมาจากบานกระจก“ไม่ต้องขอโทษแทนเธอหรอก”โจวจี้ไป๋เงียบไป