เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
บทล่าสุด
อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก บทที่ 10
ครึ่งปีต่อมา ฉันกับเจียงหลินก็คบกันไม่มีการสารภาพรักอันยิ่งใหญ่และไม่ได้ให้เพื่อนมาเป็นพยานวันนั้นพวกเราเข้าไปหลบฝนในร้านหนังสือเก่าเขาเลือกหนังสือรวมบทกวีที่ฉันชอบมาเล่มหนึ่ง แล้วเขียนข้อความบรรทัดหนึ่งไว้บนหน้าปกด้านใน“แด่เสิ่นหว่านถัง ขอให้เธอไม่ต้องถูกนำไปเปรียบเทียบกับใครอีกตลอดกาล”ฉันจดจ้องอยู่นานมากจากนั้นก็จับมือเขาเอาไว้“เจียงหลิน”“ตอนนี้ฉันตกลงคบกับคุณได้แล้วนะ”เขาชะงักไปหลายวินาที ประกายแสงในแววตาสว่างวาบขึ้นมาทีละน้อย“งั้นผมขอกอดคุณได้ไหม”ฉันพยักหน้าเขากอดฉันแผ่วเบามากราวกับกลัวฉันจะเจ็บต่อมาฉันก็เปิดสตูดิโอจัดดอกไม้เล็ก ๆ แห่งหนึ่งชื่อร้านว่า “ไม่ลงสมัคร”ครั้งแรกที่หลินเซียวเห็นป้ายร้าน ก็หัวเราะอยู่นาน“ชื่อนี้มันจะดื้อรั้นเกินไปหน่อยไหมเนี่ย”ฉันปักดอกไลเซนทัสสีขาวช่อหนึ่งลงในแจกัน“ไม่ดื้อหรอก”“เป็นคำตอบต่างหาก”วันเปิดร้าน มีเพื่อนมาเยอะมากเจียงหลินยืนอยู่หน้าประตูคอยช่วยฉันต้อนรับแขกเจอใครก็ตั้งใจแนะนำอย่างจริงจัง“นี่ร้านของหว่านถังครับ”“เธอเลือกที่นี่เอง”“ตั้งชื่อเองด้วย”“ดอกไม้ช่อแรกก็จัดเองครับ”เขาพูดอย่างจริงจั
อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก บทที่ 9
โจวจี้ไป๋หายหน้าไปครึ่งเดือนฉันนึกว่าในที่สุดเขาก็รู้จักรักษาหน้าแล้วเสียอีกจนกระทั่งถึงวันเกิดของสวี่หมีเพื่อนส่งรูปงานเลี้ยงมาให้รูปหนึ่งในรูปไม่มีโจวจี้ไป๋สวี่หมีนั่งอยู่หน้าเค้ก ฝืนยิ้มออกมามีคนถามอยู่ด้านล่าง “ปีนี้จี้ไป๋ไม่ไปดูหนังรอบปฐมทัศน์เป็นเพื่อนเธอแล้วเหรอ”สวี่หมีไม่ได้ตอบกลับตอนค่ำ เธอส่งข้อความเสียงมาหาฉัน“หว่านถัง ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลยนะ”“ฉันแค่ชินกับการมีจี้ไป๋อยู่ข้าง ๆ”“จู่ ๆ เธอจะให้เขาเปลี่ยนไป ฉันก็กลัวเหมือนกัน”น้ำเสียงของเธออ่อนโยน อดกลั้น และน้อยเนื้อต่ำใจไม่มีคำยอมรับผิดเลยสักประโยคทว่าทุกประโยคกลับคอยย้ำเตือนฉันว่าเธอเคยครอบครองสิทธิพิเศษที่ฉันเรียกร้องมาไม่ได้ฉันฟังจบ ก็ตอบกลับไปแค่ข้อความตัวอักษร“เธอกลัว ก็ไม่ได้แปลว่าฉันต้องหลีกทางให้นี่”“สวี่หมี อย่าติดต่อฉันมาอีกเลย”ส่งเสร็จ ฉันก็บล็อกเธอทันทีสิบนาทีต่อมา มีเบอร์แปลกโทรเข้ามาฉันกดรับสายเป็นโจวจี้ไป๋ น้ำเสียงของเขาแหบพร่ามาก“เขาติดต่อหาเธอเหรอ”“อืม”“ขอโทษนะ”ฉันพิงริมหน้าต่าง มองหยาดฝนไหลลื่นลงมาจากบานกระจก“ไม่ต้องขอโทษแทนเธอหรอก”โจวจี้ไป๋เงียบไป
อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก บทที่ 8
โจวจี้ไป๋มาหาฉันในเย็นวันหนึ่งหลังฝนตกฉันเพิ่งออกมาจากร้านดอกไม้ช่วงเวลานั้น ฉันเรียนจัดดอกไม้อยู่แถวนี้ไม่ถึงกับเป็นหน้าที่การงานแค่อยากหาบางสิ่งที่เป็นของตัวเองจริง ๆเจียงหลินมาเป็นเพื่อนช่วยฉันยกอุปกรณ์จัดดอกไม้มาไว้ที่หน้าประตูพอเห็นโจวจี้ไป๋ เขาก็ชะงักฝีเท้า“อยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไหม”ฉันหันไปมองโจวจี้ไป๋เขายืนอยู่ใต้เสาไฟริมถนน หัวไหล่เปียกชุ่มไปซีกหนึ่งในมือถือถุงกระดาษใบหนึ่งฉันส่ายหน้า“ไม่ต้องหรอก”เจียงหลินไม่ได้ถามอะไรต่อเพียงแค่ยื่นร่มมาให้ฉัน“งั้นผมไปรอที่รถนะ”หลังจากเขาเดินลับไป โจวจี้ไป๋ถึงได้เอ่ยปาก“เขาดีกับเธอมากนะ”ฉันไม่ได้ตอบรับเขายื่นถุงกระดาษมาให้ด้านในเป็นปึกกระดาษบันทึกการโหวตที่พริ้นต์ออกมาบางจุดมีรอยปากกาสีแดงวงเอาไว้มุมกระดาษเปียกฝนจนยับย่นเป็นหย่อมเล็ก ๆ“ฉันดูหมดแล้วนะ”“เสิ่นหว่านถัง เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น”น้ำเสียงของเขาแผ่วเบามาก“จนกระทั่งฉันเปิดดูทีละแผ่น ถึงเพิ่งจะพบว่า เธอไม่เคยชนะเลย”ฉันมองเขา“เมื่อก่อนสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ใช่ชัยชนะหรอกนะ”ปลายนิ้วของโจวจี้ไป๋กำแน่นขึ้น“ฉั
อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก บทที่ 7
โจวจี้ไป๋เริ่มตรวจสอบผลโหวตพวกนั้นไม่ใช่เพราะจู่ ๆ เขาก็ตาสว่างแต่เป็นเพราะเขาไม่ยอมรับอยากพิสูจน์ว่าภาพแคปหน้าจอพวกนั้นก็เป็นแค่เรื่องล้อเล่นระหว่างเพื่อนเท่านั้นอยากพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้แย่ขนาดที่ฉันพูดทว่ายิ่งเลื่อนลงไปดู สีหน้าก็ยิ่งดูไม่ได้โหวตส่วนใหญ่สวี่หมีเป็นคนสร้างขึ้นเธอมักจะโยนคำถามลงไปในกลุ่มในเวลาที่ประจวบเหมาะที่สุดเสมอฉันเพิ่งจะถามโจวจี้ไป๋ว่าเปิดตัวได้ไหม เธอก็ตั้งโหวตว่า “การมีแฟนจะกระทบความสัมพันธ์ของเพื่อนไหม”ฉันเพิ่งจะบอกว่าไม่อยากให้เขาไปส่งเธอกลับบ้าน เธอก็ตั้งโหวตว่า “เพื่อนสมัยเด็กเรียกแท็กซี่กลับคนเดียวตอนกลางคืนอันตรายไหม”ฉันเพิ่งจะตาแดงก่ำเพราะเรื่องที่นั่งข้างคนขับ เธอก็ตั้งโหวตว่า “แฟนควรแย่งที่นั่งกับเพื่อนไหม”ฉันเพิ่งจะถามว่าวันครบรอบเป็นของแค่เราสองคนได้ไหม เธอก็ตั้งโหวตว่า “นัดของเพื่อนเปลี่ยนเวลากะทันหันถือว่าทำให้หมดสนุกไหม”ทุกครั้ง ตัวเลือกมักจะเขียนเอาไว้อย่างสวยหรูเสมอไม่ใช่ “เลือกสวี่หมี”แต่เป็น “ใจกว้างหน่อย”“อย่าคิดเล็กคิดน้อย”“เพื่อนต้องการมากกว่า”ทุกคนโหวตตามบันไดที่เธอทอดเอาไว้ให้สุดท้ายคนที่ตกลงไป ก็มีแค
อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก บทที่ 6
หนึ่งเดือนต่อมา โจวจี้ไป๋เจอฉันในงานเลี้ยงหมั้นของเพื่อนฉันนั่งอยู่ตรงตำแหน่งริมหน้าต่างผมตัดสั้นลงเล็กน้อยข้างกายมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ กำลังช่วยเอาเสื้อคลุมพาดไว้บนพนักเก้าอี้ให้ฉันท่าทางเป็นธรรมชาติมาก ไม่ได้ล้ำเส้นทว่ากลับดูบาดตายิ่งกว่าความสนิทสนมใด ๆตอนที่เพื่อนแนะนำ น้ำเสียงมีความระมัดระวัง“เจียงหลิน เพื่อนสมัยมหาลัยของหว่านถัง เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศน่ะ”“วันเกิดหว่านถังคราวก่อน หลินเซียวเพิ่งดึงเขาเข้ากลุ่มกะทันหัน บอกว่าอยากให้เขาช่วยสั่งดอกไม้ให้ช่อหนึ่ง”สายตาของโจวจี้ไป๋ชะงักไปเจียงหลินยื่นมือไปทางเขา“คุณโจวครับ”โจวจี้ไป๋ไม่ได้จับมือตอบสายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าฉัน“เธอเปลี่ยนเบอร์เหรอ”ฉันเงยหน้าขึ้น“อืม”“ทำไมไม่บอกฉัน”“เลิกกันแล้วเปลี่ยนเบอร์ ไม่จำเป็นต้องบอกแฟนเก่าหรอกนะ”พอคำว่าแฟนเก่าหลุดออกไป บนโต๊ะก็พลันเงียบลงทันทีสวี่หมีก็อยู่ด้วยเธอนั่งอยู่ข้างโจวจี้ไป๋ ปลายนิ้วจับแก้วเอาไว้เบา ๆ“หว่านถัง เธออย่าพูดแบบนี้สิ” “ช่วงนี้จี้ไป๋ตามหาเธอมาตลอดเลยนะ”ฉันหันไปมองเธอ“เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย”สีหน้าของสวี่หมีซีดเผือดลงเล็กน้อยโจ
อย่าเอาฉันไปเป็นตัวเลือก บทที่ 5
โจวจี้ไป๋ยืนอยู่ใต้ตึกนั้นอยู่นานมากตอนแรกเขาแค่โมโหโมโหที่ฉันทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้าคนย้ายบ้านโมโหที่ฉันคืนกุญแจกับสร้อยข้อมือให้เขาไปพร้อมกันและยิ่งโมโหประโยคที่ว่า “เลือกให้นายออกไปจากชีวิต” ของฉันตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาไม่ต้องวิ่งตามไปไกลเลยฉันจะเป็นฝ่ายส่งข้อความไปหาก่อน“โจวจี้ไป๋ เราอย่าเป็นแบบนี้กันได้ไหม”“ฉันไม่ได้จะบีบให้นายเลือกฉันนะ”ตอนเขาเห็นข้อความเหล่านี้ ในใจก็มักจะเกิดความรู้สึกโล่งใจอย่างลับ ๆ เสมอขอแค่ฉันยังคงส่งข้อความหา นั่นก็หมายความว่าฉันยังไม่ได้จากไปไหนทว่าครั้งนี้ หน้าต่างแชตกลับว่างเปล่าไม่มีบันไดลงที่ฉันคอยหยิบยื่นให้อย่างระมัดระวังอีกต่อไปโจวจี้ไป๋โทรหาฉันครั้งแรก ไม่มีคนรับสายครั้งที่สอง ปิดเครื่องครั้งที่สาม ระบบแจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายกำลังติดสายเมื่อนั้นเขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ฉันบล็อกเขาไปแล้วโทรศัพท์ของสวี่หมีโทรเข้ามาในตอนนั้นพอดี“จี้ไป๋ นายหาหว่านถังเจอไหม”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ราวกับเป็นห่วงจริง ๆ“เธอคงแค่จะทำให้นายร้อนใจเท่านั้นแหละ นายอย่าเก็บมาใส่ใจมากเลย”“เมื่อก่อนมีครั้งไหนที่เธอไม
บางทีคุณอาจจะชอบ
สามีสุดที่รักของฉันมีความอาฆาตแค้นกับฉัน
หมีหมางเตอะอวี๋3.5K viewsเชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ
3A วัสดุก่อสร้าง พี่หวัง12.7K viewsแปลนบ้านใหม่ไร้ชื่อฉัน ขอหันหลังสู่แดนตะวันตก
ซีเหอ3.4K viewsแค่ร้องเรียนครั้งเดียว สวัสดิการสิบล้านก็ปลิว
ไม่จำเป็น6.8K viewsน้องชายผู้โชคร้าย
กำลังดี486 viewsหลังฉันล้ม พวกเขาถึงโอดครวญ
หรงรั่ว483 viewsวันที่ฉันจากไป พวกเขากลับขอให้ฉันกลับมา
ต้นมะกอก58 views
