บทที่ 1

ภายในห้องส่วนตัวเงียบไปหลายวินาที

มือของโจวจี้ไป๋ยังคงวางค้างอยู่บนผมของฉัน

สวี่หมีหลุดหัวเราะออกมาก่อนเป็นคนแรก ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ไม่มีพิษมีภัย

“หว่านถัง เธออย่าทำแบบนี้สิ วันเกิดทั้งทีนะ”

โจวจี้ไป๋ชักมือกลับพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เสิ่นหว่านถัง ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้า พอแพ้แล้วอย่ามาทำหน้าบึ้งสิ”

เมื่อก่อนพอเขาเรียกชื่อเต็มของฉัน ฉันก็มักจะเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ก่อนเสมอ

เพราะกลัวเขาจะไม่พอใจ กลัวเพื่อนโห่แซว และกลัวว่าสุดท้ายทุกคนจะหาว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ทว่าครั้งนี้ ฉันกลับเพียงแค่ดึงเทียนบนเค้กออกทีละเล่ม

“คนที่ทำตัวน่าเกลียดไม่ใช่ฉันหรอกนะ”

สวี่หมีรีบคว้าแขนเสื้อโจวจี้ไป๋ทันที

“จี้ไป๋ หรือว่าช่างมันเถอะ ฉันไม่ไปดูหนังแล้วละ”

ปากเธอบอกว่าช่างมันเถอะ ทว่ากลับกำตั๋วในมือเอาไว้แน่น

กลุ่มเพื่อนรีบโห่แซวขึ้นมาทันที

“ผลโหวตก็ออกมาแล้ว จะมายกเว้นไม่ได้หรอกนะ”

“พี่สะใภ้ใจกว้างหน่อยสิ พรุ่งนี้ค่อยจัดย้อนหลังก็ได้”

โจวจี้ไป๋เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

อีกเพียงยี่สิบนาทีหนังก็จะเริ่มฉายแล้ว

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา

“เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง”

“ถ้าเธอยังอยากจัดวันเกิด ก็รอฉันอยู่ที่นี่”

“อย่าต้องให้ฉันคอยง้อทั้งสองฝั่งทุกครั้งเลย”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ฉันบอกนายแล้วไง ว่าไม่ต้องจัดย้อนหลัง”

เขาเดินผ่านหน้าฉันไปราวกับไม่ได้ยิน

สวี่หมีเดินตามหลังเขาไป ตอนที่เดินผ่านฉัน เธอก็ลอบถอนหายใจเบา ๆ

“หว่านถัง เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาเกลียดการถูกบังคับให้เลือกมากที่สุด”

ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงเพลงในห้องส่วนตัวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

หน้าต่างโหวตบนจอใหญ่ยังไม่ได้ปิดลง

เพื่อนสมัยเด็ก สิบเจ็ดโหวต

แฟน หนึ่งโหวต

หนึ่งโหวตอันโดดเดี่ยวนั้นรั้งท้ายอยู่ด้านล่าง ราวกับเป็นเกียรติสุดท้ายที่หลงเหลือไว้ให้ฉัน

โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นมา

มีโหวตใหม่เด้งขึ้นมาในกลุ่มเพื่อนของพวกเราอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ใช่การโหวตแบบไม่ระบุตัวตนอีกต่อไป

“ทายสิว่าหว่านถังจะตามออกไปสำนึกผิดในอีกกี่นาที”

สิบนาที

ครึ่งชั่วโมง

พรุ่งนี้เช้า

สวี่หมีกดโหวตสิบนาที

มีคนหัวเราะร่วนพลางกดโหวตตาม

“อย่าประเมินเธอสูงไปเลย แค่ห้านาทีก็พอแล้ว”

“เธอตัดใจจากจี้ไป๋ไม่ได้หรอก”

โจวจี้ไป๋ไม่ได้กดโหวต

แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามปรามเช่นกัน

จู่ ๆ ในกลุ่มก็มีคนถามขึ้นมาว่า “หนึ่งโหวตของฝั่งแฟนเมื่อกี้นี้ หว่านถังน่าจะโหวตให้ตัวเองใช่ไหม”

สวี่หมีตอบกลับด้วยสติกเกอร์ปิดปากหัวเราะ

“นอกจากเธอแล้ว ยังจะมีใครโหวตให้เธออีกล่ะ”

ฉันจ้องข้อความนั้น ปลายนิ้วค่อย ๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย

ที่แท้แม้แต่เพียงโหวตเดียว พวกเขาก็ยังไม่เชื่อเลยว่าจะมีคนอื่นโหวตให้

ฉันกดออกจากกลุ่มแชต

มงกุฎวันเกิดยังคงวางทิ้งไว้บนโต๊ะ

กระดาษสีทองเปียกชุ่มไปด้วยเหล้าจนเปื่อยยุ่ยแบนราบอยู่ตรงนั้น

ฉันหยิบกระเป๋าขึ้นมา แล้วหันหลังเดินจากไป

ด้านหลังมีคนตะโกนไล่หลังมา “พี่สะใภ้จะไปจริง ๆ เหรอ”

ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง

โถงทางเดินทอดยาว

ผนังกระจกสะท้อนเงาร่างของฉัน

ชุดกระโปรงสีขาว ดวงตาแดงก่ำ และสองมือที่ว่างเปล่า

ราวกับตัวตลกที่ในที่สุดก็แสดงต่อไปไม่ไหวแล้ว