All Chapters of Senin Gözlerinle Geçen Gençliğim: Chapter 1 - Chapter 9

Gece yatağıma uzandığımda, onların söyledikleri aklıma geldi.Bugün Kaan'ın doğum günüydü, İdil'inki ise iki gün sonraydı.Demek ki birbirlerine yalnızca kokuları benzemiyordu. Doğum günleri de birbirine çok yakındı.Ertesi gün İdil'in evine gittim.Kapıyı Nermin Teyze açtı."Aras gelmiş!"İdil odasından cevap verdi ama dışarı çıkmadı."Şu okulun işini hiç anlamıyorum. Üniversite sınavına bu kadar az kalmışken neden tatil veriyorlar ki? Böyle olunca herkesin ders çalışma düzeni bozuluyor.""Bir de bütün sabah oyun oynadı!"Nermin Teyze buzdolabından meyve çıkardı."Aras, sen İdil'in yanına git. Canın ne yemek isterse söyle, akşam sana yaparım."Nermin Teyze alışverişe çıkınca İdil'in odasının kapısına gidip tıklattım.Kulaklığını takmış, oyun oynuyordu.Göz ucuyla bana bakıp eliyle içeri girmemi işaret etti.Arkasına oturup onu izlemeye başladım.Ama oynadığı oyundan hiçbir şey anlamıyordum. Kulaklığından gelen konuşmaları da anlayamıyordum.Oyun bitene kadar öylece bek

Etraftakiler hemen tezahürat yapıp bizi kızıştırmaya başladı.Yerimde huzursuzca oturuyor, masanın altında ellerimi sımsıkı kenetliyordum.İdil'i zor durumda bırakmak istemediğim için tam araya girip bir şey söyleyecektim ki yüzünü asıp soğuk ve sert bir sesle konuştu."Saçmalamayın. Bizim ailelerimiz birbirini iyi tanıyor, hepsi bu.""Gözleri iyi görmüyor. Ailesi de benden onunla biraz ilgilenmemi istedi."Sözleri öylesine hafifti.Ama kalbime düşen buzdan bir taş kadar ağırdı.İçimde gizlice sakladığım o heyecan ve beklentiler...Baştan sona hepsi benim tek taraflı kuruntumdan ibaretti.Daha fazla oturamadım. Kalkıp tuvalete gittim.Bir süre kendime gelmeye çalıştım. Dışarı çıktığımda karşıdaki tuvaletten gelen sesleri duydum."İdil, her gün Aras'ın peşinde böyle dolaşırsan ileride nasıl erkek arkadaş bulacaksın?""Yarı körün teki. Gün boyu her işinde senin yardımına ihtiyaç duyuyor. Yoksa ömür boyu sana mı yapışıp kalacak?""Kaan senden hoşlanıyor. Şu sakat yüzünden oku

Akasya Üniversitesi evimize çok uzak değildi. Arabayla yaklaşık üç saat sürüyordu.Acil bir durum olursa teyzemlerin evi de yakındaydı.Hafta içi yurtta kalıyor, bazı hafta sonları teyzemlere uğruyor, kısa tatillerde ise eve dönüyordum.Derslerimin yanı sıra öğrenci kulüplerinin etkinliklerine de katılıyordum.Bu sayede kendime yakın hissettiğim, iyi anlaştığım birkaç arkadaş edindim.Görme sorunumdan utanmıyor, yapamayacağım şeyler için kendimi zorlamıyordum.Deneyip çabaladıkça şunu fark ettim:Pek çok şeyin üstesinden tek başıma da gayet iyi gelebiliyordum.Yaz ve kış tatillerinde ara sıra yarı zamanlı işlerde çalışıyordum.Ama daha çok ailemle birlikte seyahat ediyordum.Üniversiteye başladığımdan beri geçen zamana bakınca, İdil'i tam iki yıldır görmediğimi fark ettim.Mezuniyetime yaklaştığım günlerde ailem uzun bir seyahat planı yaptı. Kuzeyova'ya gidecektik.Yola çıkmamıza az bir zaman kala annem beni aradı."Aras, bu seferki seyahatimize Nerminler de katılacak."B

Çocukluk günlerimizi düşündüm.O zamanlar daha küçüktüm. Annemle babam sürekli güneşin altında fazla kalmamamı tembihlese de diğer çocuklarla oynama isteğime engel olamıyordum.Gözlerim ışıktan kamaşıp açılmaz hale gelinceye kadar korkmaya başlamıyordum.İşte o zaman İdil elimi tutar, hep yanımda kalırdı.O gün ona şöyle demiştim:"İleride benim diğer gözüm olur musun?"O da gerçekten yıllarca bana göz kulak olmuştu.Çocukluğumdaki o küçük kızın görüntüsü, karşımda duran İdil'le yavaş yavaş birbirine karıştı.Bir şeyler söylemek istiyordum ama ne diyeceğimi bilemiyordum.Onun düşüncelerini anlayabiliyordum ama bana yaşattığı acıları da bir kenara bırakamıyordum.Uzun süre sessiz kaldıktan sonra ona baktım."İdil, yaşananları artık değiştiremeyiz. Pişman olmanın da bir faydası yok. Önüne bak."Eşyalarımı alıp yerimden kalktım.Kapıdan çıkar çıkmaz arkamdan geldi.Çekinerek sordu:"Aras, beni bir gün affedebilecek misin?"Ona sırtım dönükken cevap verdim."Bilmiyorum a