Lahat ng Kabanata ng ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท: Kabanata 11 - Kabanata 15

เมื่อได้ยินว่าคนจากกรมพิธีการนำของพระราชทานมาส่ง เสิ่นจื่อเวยพลันหนังตากระตุกทันที นางยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นพ่อบ้านใหญ่“คุณหนูใหญ่!”“มีอะไรอีก”พ่อบ้านมีสีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล“เพิ่งมีม้าเร็วนำข่าวจากชายแดนเข้ามาขอรับ”เสิ่นจื่อเวยวางขนมลงช้า ๆ ความรู้สึกไม่ดีบางอย่างผุดขึ้นในใจ“ข่าวอะไร”พ่อบ้านสูดลมหายใจก่อนกล่าวออกมาชัดถ้อยชัดคำ“ท่านอ๋องหกออกเดินทางจากชายแดนแล้วขอรับ”“หากไม่มีเหตุล่าช้า... อีกไม่กี่วันก็จะถึงเมืองหลวง”เสิ่นจื่อเวย “...”นางก้มมองขนมในมือ แล้วเงยหน้ามองพ่อบ้านอีกครั้ง เมื่อวานนางยังคิดว่าหากต้องยกเลิกการแต่งงาน ก็ต้องให้ท่านอ๋องหกเป็นฝ่ายขอยกเลิกเอง แต่วันนี้เจ้าตัวกลับกำลังควบม้ากลับเมืองหลวงเพื่อแต่งงานกับนางแล้วเสิ่นจื่อเวยสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วคิดว่า ไม่เป็นไร ยังมีเวลา ขอเพียงทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นรู้สึกว่าแต่งกับข้าแล้วไม่คุ้มค่า เขาอาจเปลี่ยนใจก็ได้แต่เมื่อนึกถึงคำร่ำลือเกี่ยวกับเทพสังหารแห่งแคว้นต้าหลี่... เสิ่นจื่อเวยกลับรู้สึกว่าขนมในมือไม่หอมหวานเสียแล้ว“หลี่เฉิงอวิ๋น...”นางพึมพำ“ท่านรีบเดินทางกลับมาท

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง นางมองเขา ในสมองของเสิ่นจื่อเวยมีเพียงประโยคเดียววนไปวนมาเขามาตั้งแต่เมื่อใด แล้วได้ยินไปมากแค่ไหนแล้วเมื่อสายตาของนางกวาดผ่านใบหน้าของอีกฝ่าย ความคิดที่สองก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่เหมาะสมรูปงามจริงด้วย... ไม่สิ! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนี้เสิ่นจื่อเวยรีบยอบกาย“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”“ไม่ต้องมากพิธี”เสียงของหลี่เฉิงอวิ๋นทุ้มต่ำ เสิ่นจื่อเวยกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เขากลับเดินเข้ามาหยุดตรงหน้านาง สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าที่เมื่อครู่ยังบีบน้ำตาได้อย่างน่าสงสาร ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย เล็กน้อยเสียจนหากไม่สังเกตก็คงมองไม่เห็น“ข้าเพิ่งกลับถึงเมืองหลวง”หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว“คิดจะเข้าวังถวายพระพรเสด็จพี่ แต่ผ่านมาทางนี้พอดี”เสิ่นจื่อเวยยิ้มแข็ง ๆ“ช่าง...บังเอิญจริง ๆ เพคะ”“อืม”หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า“บังเอิญมาก”หัวใจของเสิ่นจื่อเวยเริ่มรู้สึกไม่สงบแล้ว และลางสังหรณ์ของนางก็แม่นยำเสียด้วยเพราะประโยคต่อมาของเขาคือ...“บังเอิญจนทำให้ข้าเพิ่งรู้ว่า...”เขาหยุดพูดครู่หนึ่งดวงตาคมกริบของเขามีประกายคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“คุณหนูเสิ่นจะรู้สึกชื่นชมข้าได้มากถึงเพียง

เสิ่นจื่อเวยเห็นรอยยิ้มของหลี่เฉิงอวิ๋นแล้วกลับรู้สึกไม่ดี“ท่านอ๋อง”“หืม”“หม่อมฉันคิดว่า เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่”นางพยายามพูดอย่างจริงใจ“พระองค์เพิ่งกลับเมืองหลวง อีกทั้งเราเพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก ดังนั้นพระองค์ไม่คิดหรือเพคะว่า...ควรพิจารณาให้รอบคอบกว่านี้”หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า“มีเหตุผล”ดวงตาของเสิ่นจื่อเวยสว่างขึ้น“ใช่ไหมเพคะ”“ดังนั้นข้าจะพิจารณาเจ้าให้รอบคอบ”“...”ไม่ใช่! นางไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสิ่นจื่อหยวนสำลักชาเบา ๆเสิ่นอี้เหิงหันไปมองบุตรชาย“เจ้าเป็นอะไรไป”“ไม่มีอะไรขอรับ”เสิ่นจื่อหยวนวางถ้วยชาอย่างสงบ“ชาร้อนเกินไป”เสิ่นจื่อเวยถลึงตาใส่เขา เห็นชัด ๆ ว่ากำลังหัวเราะนาง หลี่เฉิงอวิ๋นกลับเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว“อีกเรื่องหนึ่ง”เขามองเสิ่นอี้เหิง“ระหว่างเดินทางกลับมา ข้าได้รับข่าวว่ามีคนกำลังตรวจสอบการเคลื่อนย้ายกำลังพลของกองทัพแม่ทัพเสิ่น”สีหน้าของเสิ่นอี้เหิงเปลี่ยนทันที แม้แต่เสิ่นจื่อหยวนก็หยุดยิ้มเสิ่นจื่อเวยรู้สึกหัวใจเย็นวาบ“ตรวจสอบหรือพ่ะย่ะค่ะ”เสิ่นอี้เหิงถามเสียงต่ำ“ผู้ใดกัน”“ยังไม่ทราบ”หลี่เฉิงอวิ๋นตอบ“คนเหล่านั้นทำอย่างระมัดระวัง เ