Todos los capítulos de เกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 11ตารางเวรครัวรวม หลังเหตุการณ์ถุงคูปองในลานซักล้างและการเซ็นบันทึกคำให้การที่ห้องประชุมชั้นล่าง บ้านพักทหารทั้งตึกเหมือนเปลี่ยนลมหายใจ คนเริ่มพูดเบาลง แต่ไม่ใช่เพราะกลัวอย่างเดียว เป็นเพราะเริ่มรู้ว่าคำพูดกับลายเซ็นมีน้ำหนักจริง และถ้าเผลอให้ข่าวลือพาไป อาจกลายเป็นคนผิดโดยไม่รู้ตัวสิ่งที่เปลี่ยนชัดที่สุดคือ ครัวรวมเมื่อก่อน ครัวรวมเป็นที่คนมาระบาย มาคุย มาขิงเรื่องได้ของมา แต่หลังเหตุการณ์คูปอง ทุกคนระวังมากขึ้น ใครใช้เตาเสร็จก็รีบล้าง ไม่อยากถูกพูดว่าไม่รักษาระเบียบ ใครทำน้ำหกก็รีบตักน้ำราดพื้นทันที เพราะกลัวถูกเขียนชื่อในสมุดร้องเรียนและในจังหวะที่ทุกคนระวังตัว นั่นคือเวลาที่เสิ่นอวี้หลานเริ่มจัดระเบียบแบบที่ดูดีต่อหน้า แต่แฝงการคุมอำนาจในมือเช้าวันนี้ กระดาษแผ่นหนึ่งถูกติดบนบอร์ดหน้าครัวรวม เป็นตารางพิมพ์ดีดเรียบร้อย แบ่งวัน แบ่งชื่อ และแบ่งหน้าที่ชัดเจน ว่าใครมีเวรเช็ดเตา ใครมีเวรถูพื้น ใครมีเวรล้างชั้นวางหม้อ ใครรับผิดชอบตรวจความสะอาดก่อนปิดครัวหัวกระดาษเขียนว่าตารางเวรครัวรวมเพื่อความเป็นระเบียบของบ้านพักและมีลายเซ็นของ เสิ่นอวี้หลานกำกับด้านล่างอย่างภูมิ

ตอนที่ 13 คำถามที่ส่งถึงนายพลหลังเรื่องตารางเวรครัวรวมถูกทักท้วงต่อหน้าเจ้าหน้าที่ บ้านพักทหารไม่ได้สงบลงอย่างที่หลายคนคาด กลับกัน ความเงียบยิ่งหนักแน่นขึ้น เหมือนอากาศก่อนพายุ ฝนยังไม่ตก แต่ลมเริ่มเปลี่ยนทิศสวี่หรานใช้ชีวิตตามปกติ ตื่นเช้า ลงครัวรวม ทำงานตามเวรที่หมุนเวียนใหม่ และเก็บเอกสารทุกแผ่นไว้ในซองผ้าอย่างเป็นระเบียบ เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองชนะอะไร เพราะในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยสายตา ชัยชนะชั่วคราวอาจกลายเป็นแรงผลักให้ฝ่ายตรงข้ามยกระดับเกมบ่ายวันหนึ่ง ขณะกำลังพับผ้าทหารที่ตากแห้งดีแล้ว เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่แบบเพื่อนบ้านเรียก แต่เป็นจังหวะหนักแน่นแบบเจ้าหน้าที่สวี่หรานเปิดประตู เห็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนหญิงยืนอยู่ สีหน้าเคร่งกว่าปกติ“มีเรื่องต้องแจ้งค่ะ” เจ้าหน้าที่กล่าว “มีหนังสือร้องเรียนไม่ลงชื่อส่งถึงฝ่ายสนับสนุน และสำเนาถึงผู้บังคับบัญชา”หัวใจเต้นช้าลงหนึ่งจังหวะ เพราะในค่ายทหาร การร้องเรียนไม่ใช่เรื่องเล่น และการไม่ลงชื่อยิ่งทำให้บรรยากาศหนักขึ้น“เนื้อหาเกี่ยวกับอะไรคะ” สวี่หรานถามเสียงนิ่งเจ้าหน้าที่หญิงมองตรง “กล่าวหาว่ามีการใช้ตำแหน่งภรรย

ตอนที่ 15 เสียงฝีเท้าหน้าห้องเก็บของครัวรวมปิดหนึ่งวันทำให้ทั้งตึกวุ่นวายกว่าที่คิด คนต้องต้มในห้องแบบระวังควัน เด็กเล็กงอแงเพราะกินไม่อิ่ม ผู้ใหญ่บ่นว่าเสียเวลางานบ้าน และเมื่อความไม่สะดวกเกิดขึ้นพร้อมกัน ความหงุดหงิดย่อมหาคนรับผิดชอบโดยธรรมชาติบางคนเริ่มกระซิบว่าถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องของหาย ก็ไม่ต้องปิดครัวรวม บางคนพูดว่าบ้านพักเดี๋ยวนี้เข้มงวดเกินไปเหมือนมีคนชอบยกเรื่องไปฝ่ายสนับสนุน ทั้งที่ทุกเรื่องควรคุยกันเองให้จบสวี่หรานได้ยินทั้งหมด แต่ไม่ตอบ เพราะยิ่งตอบยิ่งกลายเป็นเถียง และในบ้านพักทหาร คนที่เถียงมักถูกจำว่าเป็นคนสร้างเรื่องมากกว่าคนเริ่มเรื่องเช้าวันถัดมา ครัวรวมเปิดอีกครั้งหลังทำความสะอาดใหญ่ พื้นซีเมนต์ถูกขัดจนด้านขึ้น กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดจาง ๆ ลอยอยู่ และมีป้ายเตือนติดใหม่ “ระวังพื้นลื่น” พร้อมกำชับให้ตักน้ำราดพื้นหลังล้างผักทุกครั้งเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนมาพร้อมสมุดตรวจความเรียบร้อย ให้ผู้พักอาศัยลงชื่อรับทราบกฎใหม่อีกชุด เรื่องดูเหมือนจะจบลงอย่างเป็นทางการ แต่ สวี่หรานรู้ว่า เกมไม่เคยจบด้วยป้ายประกาศ มันจบด้วยการที่ฝ่ายหนึ่งเลิกอยากเอาชนะ ซึ่งตอนน

ตอนที่ 17 กุญแจสำรองที่โผล่จากก้นกระป๋องชาหลังห้องเก็บของถูกซีลด้วยเทปกระดาษและตราหน่วยงาน ข่าวเรื่องกุญแจหายหนึ่งดอก กลายเป็นหัวข้อที่ไม่มีใครกล้าพูดดัง แต่ไม่มีใครหยุดคิดได้ บ้านพักทหารทั้งตึกเหมือนถูกแขวนไว้กลางอากาศ ทุกคนยังหายใจได้ แต่หายใจไม่เต็มปอด เพราะรู้ว่าเมื่อใดที่ฝ่ายสนับสนุนเริ่มตรวจทุกคนความสงบที่เหลืออยู่จะถูกฉีกทันทีเช้าวันนั้น เสียงลำโพงหน้าตึกดังขึ้นอีกครั้ง เสียงประกาศแข็งและชัดตามสไตล์หน่วยงาน“ขอให้ผู้พักอาศัยทุกห้องอยู่ในห้องตามเวลาเก้าโมงถึงสิบเอ็ดโมง ฝ่ายสนับสนุนจะเข้าตรวจทรัพย์สินส่วนรวมและตรวจสอบความเรียบร้อยตามระเบียบ หากไม่อยู่ห้องให้แจ้งเวรล่วงหน้า”ประกาศไม่ใช้คำว่าตรวจค้นแต่คนทั้งตึกฟังออกว่าเป็นการตรวจค้นในทางปฏิบัติ เพราะเรื่องกุญแจไม่ใช่เรื่องความสะอาด แต่มันเป็นช่องโหว่ด้านระเบียบ และอาจโยงไปถึงการยักยอกของส่วนกลางได้สวี่หรานตื่นเช้ากว่าปกติ เก็บซองผ้าเอกสารให้เรียบร้อย วางไว้บนโต๊ะให้หยิบง่าย เธอไม่ใช่คนชอบถูกตรวจ แต่เธอรู้ว่าการตรวจด้วยกติกาชัดเจนยัง น่ากลัวน้อยกว่าการถูกกล่าวหาแบบลอย ๆ เธอจัดห้องให้โล่งที่สุด ไม่วางของเกะกะ เตรียมสม

ตอนที่ 19เสียงร้องที่ไม่ควรเกิดหลังคราบน้ำมันหน้าห้องถูกบันทึกเป็นรายงานสั้น ๆ และมีคำสั่งเพิ่มรอบตรวจทางเดินยามค่ำ บ้านพักทหารทั้งตึกเหมือนถูกขึงเชือกตึงกว่าเดิม คนเดินช้าลง จับราวบันไดแน่นขึ้น ทุกคนเริ่มมองพื้นก่อนมองหน้า เพราะกลัวลื่น กลัวล้ม และกลัวถูกโยนความผิดในเวลาที่ไม่มีใครอยากรับผิดชอบเช้าวันนี้ ฝนหยุดแล้วแต่ความชื้นยังเกาะผนังปูน กลิ่นอับจาง ๆ ลอยตามทางเดิน ผู้หญิงหลายคนออกมาปัดกวาดหน้าห้องให้แห้ง บางคนเอากระดาษหนังสือพิมพ์เก่าปูตรงมุมที่น้ำขัง เพื่อกันลื่น เด็ก ๆ ถูกสั่งให้อยู่ในห้อง อย่าวิ่ง ไม่ใช่เพราะขี้เกียจเลี้ยง แต่เพราะกลัวอุบัติเหตุจะกลายเป็นเรื่องใหญ่สวี่หรานออกจากห้องแต่เช้าไปครัวรวม หยิบถ่านตามขั้นตอนใหม่ ต้องลงชื่อทุกครั้ง เธอลงชื่อชัดเจน แล้วห่อถ่านด้วยถุงผ้าแน่น ไม่ให้ร่วงบนทางเดิน เพราะถ่านหล่นแล้วพื้นเปื้อน คนอื่นลื่นได้ง่ายขณะเธอกำลังต้มซุปผัก เสียงผู้หญิงสองคนคุยกันเบา ๆ เรื่องคราบน้ำมันเมื่อคืน“ใครจะกล้าเทน้ำมันแบบนั้น”“ถ้าคนลื่นล้มขึ้นมา จะซวยทั้งตึก”“ได้ยินว่าเวรเพิ่มรอบตรวจด้วย”สวี่หรานไม่แทรก เธอทำอาหารให้เสร็จแล้วรีบกลับห้อง เพราะไม่อยากอยู