All Chapters of เกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ตื่นมาในปี 80 กับทะเบียนสมรสที่ไม่มีใครยอมรับเสียงลมหนาวพัดลอดหน้าต่างไม้เก่า ๆ เข้ามาปะทะแก้มจนเย็นชา สวี่หรานสะดุ้งตื่นบนเตียงแข็งเหมือนแผ่นไม้กระดาน กลิ่นผ้าห่มชื้นอับเจือกลิ่นควันเตาถ่านติดปลายจมูก ทุกอย่างรอบตัวไม่ใช่ห้องเช่าที่คุ้นเคย ไม่ใช่โต๊ะทำงาน ไม่ใช่เสียงรถบนถนนใหญ่ หากเป็นห้องดินเล็ก ๆ ในชนบทที่มีเพียงตะเกียงน้ำมันตั้งอยู่หัวเตียง แสงสั่นไหวเหมือนหัวใจที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกหัวปวดหนึบเหมือนมีใครเอาค้อนเคาะเบา ๆ หลายครั้ง ภาพหนึ่งกระแทกเข้ามาในสมอง อุบัติเหตุ เสียงเบรก เสียงกระแทก แล้วความมืด แต่เมื่อพยายามลุกขึ้น ภาพใหม่ก็แทรกเข้ามาอีกชุด เป็นความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเอง ทุ่งข้าวโพดหลังบ้าน เสียงคนในบ้านด่าทอเรื่องข้าวสาร เรื่องคูปอง เรื่องปันส่วน และชื่อของผู้ชายคนหนึ่งที่ทุกคนพูดถึงเหมือนพูดถึงเงา…หลู่จิ่งเหยียนสวี่หรานยกมือกดขมับ หายใจถี่ขึ้น จนได้ยินเสียงตัวเองชัดกว่าลมหนาว เธอก้มมองมือ เห็นผิวหยาบกว่าเดิมเล็กน้อย เล็บมีรอยทำงาน เสื้อหนาว สีหม่นที่สวมอยู่เป็นเสื้อแบบยุคเก่า ไม่ใช่เสื้อผ้าสมัยใหม่“นี่มัน…อะไร”เสียงของเธอออกมาแหบพร่า แต่สิ่งที่ตอบกลับค

ตอนที่ 3 ประตูค่ายทหาร ลมในเขตค่ายเย็นและแห้งกว่าด้านนอกเหมือนถูกกรองด้วยกำแพงสูง ความเคร่งครัดแผ่ลงมาจน คนเผลอยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว สวี่หรานยืนหน้าป้อมยาม มือจับสายถุงผ้าแน่น ทั้งที่พยายามทำหน้าสงบ แต่หัวใจเต้นดังจนเหมือนจะได้ยินผ่านผ้าห่มหนา ๆ ของเสื้อทหารเวรวางสายโทรศัพท์แล้วมองเธออย่างระวัง “รออยู่ตรงนี้ ห้ามเดินไปด้านใน”สวี่หรานพยักหน้า “รับทราบค่ะ”ไม่ถึงสิบนาที เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปดังมาจากด้านใน รถสีเขียวทหารแล่นมาจอดหน้าประตู ฝุ่นปลิวขึ้นเป็นวง กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกลิ่นดินแดงลอยแตะจมูกประตูรถเปิด ชายคนหนึ่งก้าวลงมาในเครื่องแบบสีเขียวเข้ม รีดเรียบจนเห็นสันผ้า ไหล่กว้าง ท่าทางตั้งตรงเหมือนเสา เขาถอดหมวกถือไว้ข้างลำตัว ใบหน้าคมจัด ดวงตาเข้มเหมือนตัดอารมณ์ออกไปหมดแค่เห็นครั้งแรก สวี่หรานก็รู้ว่า คนนี้คือ หลู่จิ่งเหยียน ไม่ใช่จากความทรงจำของร่างเดิมเท่านั้น แต่จากแรงกดดันที่แผ่ออกมารอบตัว ราวกับอากาศในค่ายยอมหลบให้ทหารเวรยืนตรง “รายงานผู้บังคับบัญชา!”หลู่จิ่งเหยียนพยักหน้าเพียงนิดเดียว ก่อนหันมามองสวี่หราน สายตาวิ่งตั้งแต่ศีรษะจรดถุงผ้าเหมือนประเมินคนแปล

ตอนที่ 5 สหกรณ์ค่ายทหาร หลังเช้าวันแรกในครัวรวม สวี่หรานเริ่มเข้าใจความจริงอย่างหนึ่งในบ้านพักทหาร คนไม่ได้จับตาแค่ว่าทำกับข้าวอะไร แต่จับตาว่าใช้คูปองยังไง ใช้น้ำมันเท่าไหร่ ซื้อของวันไหน ต่อคิวกับใคร และมี เส้น แค่ไหนถึงได้ของดียุคนี้เงินไม่ได้แก้ได้ทุกอย่าง ถ้าไม่มีคูปอง ต่อให้มีกำเงินสดแน่นก็ซื้อของบางอย่างไม่ได้ และถ้ามีคูปองแต่ไม่รู้รอบ ของก็อาจหมดก่อนถึงมือ ดังนั้นคนที่อยู่รอดไม่ใช่คนที่รวยที่สุด แต่เป็นคนที่รู้จังหวะ รู้กติกา และรู้ว่าอะไรควรถาม อะไรไม่ควรถามสายวันนั้น หลิวอาอี๋เคาะประตูห้องเบา ๆ “วันนี้ของเข้าที่สหกรณ์ตอนสิบโมง ถ้าจะไปซื้ออะไร รีบไปก่อนคิวจะยาว”สวี่หรานเงยหน้าจากสมุดกฎบ้านพัก “ของเข้าอะไรคะ”หลิวอาอี๋ลดเสียงเหมือนบอกความลับ “ได้ยินว่าแป้งกับสบู่ก้อนมาเพิ่ม บางทีอาจมีน้ำมันพืชด้วย แต่ไม่แน่ใจ ต้องไปดูเอง” เธอมองสวี่หรานตั้งแต่หัวจรดเท้า “มีคูปองไหม”สวี่หรานชะงักเล็กน้อย เพราะของในห้องมีน้อยมาก และคูปองของตัวเองยังไม่ได้รับการจัดสรรเป็นทางการในบ้านพักนี้ เธอมีเพียงเงินสดเล็กน้อยกับของติดตัวจากหมู่บ้าน ไม่พอจะอยู่ได้ยาว“ยังไม่มีคูปองของบ้านพักค่ะ” สวี่หรา

ตอนที่ 7 เสียงเคาะประตูยามค่ำหลังชื่อถูกจดลงทะเบียนครัวเรือนและสมุดคูปองมาอยู่ในมือ สวี่หรานเหมือนยืนได้มั่นคงขึ้นหนึ่งขั้น แต่ในบ้านพักทหาร ความมั่นคงที่ได้มา มักทำให้คนบางประเภทเริ่มขยับเพราะเมื่อผลักออกไม่ได้ ง่าย ๆ ก็ต้องหาทางทำให้ล้มด้วยวิธีอื่นเช้าวันนี้ สวี่หรานลงไปครัวรวมตามเวลา เธอเลือกทำอาหารที่เรียบง่ายและไม่กินน้ำมันมาก ข้าวต้มยังเป็นคำตอบที่ปลอดภัยที่สุดในยุคที่น้ำมันมีจำกัด และในพื้นที่ที่คนชอบเอากลิ่นอาหารมาเป็นข้อหาหลิวอาอี๋กำลังเช็ดชั้นวางหม้ออยู่ เห็นสวี่หรานก็พยักหน้า “ได้คูปองแล้วก็อย่าเพิ่งรีบซื้อของเยอะ ทำทีละนิด คนจะพูดน้อยกว่า”สวี่หรานยิ้มบาง “เข้าใจค่ะ จะค่อย ๆ ซื้อ”เธอพัดเตาถ่านให้ไฟติด น้ำเดือดช้า ๆ เสียงฟู่เบา ๆ ผสมเสียงคนคุยกันเรื่องคูปองน้ำตาลที่จะออกปลายเดือน และเรื่องสบู่ก้อนที่เริ่มขาดอีกแล้วระหว่างนั้น เสิ่นอวี้หลานเดินเข้ามาเหมือนผ่านทาง รอยยิ้มหวานยังติดบนใบหน้า เธอถือถุงผ้าดูมีของอยู่ข้างในพอสมควร เหมือนเพิ่งกลับมาจากสหกรณ์“สวี่หราน ได้คูปองแล้วใช่ไหมคะ” เธอถามเสียงใสสวี่หรานตอบตรง “ได้แล้วค่ะ”เสิ่นอวี้หลานพยักหน้า “ดีจังค่ะ งั้นคงไม่ลำบ

ตอนที่ 9ข่าวลือในลานซักล้าง หลังประกาศเรื่องการตรวจบ้านพักถูกติดไว้ที่บอร์ดหน้าบันได บรรยากาศทั้งตึกเหมือนถูกบีบให้เงียบลง คนเดินผ่านกระดาษประกาศแล้วก้มอ่านอย่างระวัง บางคนทำท่าหัวเราะว่าเรื่องเล็ก แต่แววตากลับระวังมากขึ้น เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่า ถ้าถูกแจ้ง” แล้วโดนตรวจจริง ความอับอายจะไม่จบแค่คืนเดียวสวี่หรานใช้ชีวิตตามจังหวะเดิม ตื่นตามเสียงนกหวีด ลงครัวรวม ทำอาหารเรียบง่าย ล้างหม้อเช็ดพื้นที่ให้สะอาด แล้วกลับห้องพับผ้าห่มเป็นเหลี่ยมตามมาตรฐานทหาร เธอไม่ทำอะไรเกินจำเป็น เพราะในค่ายทหาร การทำตัวพอดีคือความปลอดภัยแต่ความปลอดภัยของคนใหม่ไม่เคยอยู่ในมือคนใหม่ทั้งหมด มันอยู่ในมือคนที่คุมข่าว คุมคำพูด และคุมสายตาของคนทั้งตึกด้วยช่วงสายวันนั้น หลิวอาอี๋มาหาที่ห้อง พร้อมตะกร้าผ้าที่จะลงไปซัก “ไปซักผ้าด้วยกันไหม วันนี้แดดดี ถ้าไม่ตากวันนี้ เดี๋ยวฝนกลับมาอีก”สวี่หรานพยักหน้า “ไปค่ะ”ลานซักล้างอยู่หลังตึก มีราวตากผ้าเหล็กยาวหลายเส้น กะละมังอลูมิเนียมวางกอง น้ำไหลจากก๊อกเดียวที่ต้องต่อคิวหมุนทีละคน พื้นซีเมนต์เปียกแฉะ มีคราบสบู่เก่าติดอยู่ตามมุม ใครซักผ้าเสร็จต้องตักน้ำราดพื้นตามกฎ ไม่งั้นถูก