Ano Ang Mga Paboritong Eksena Mula Sa Noli Me Tangere?

Ang eksena kung saan naglalakad si Ibarra sa paligid ng lawa at nagpapakita ng kanyang mga plano sa hinaharap ay isang paborito ko. Ang mga ramdam na pagdududa at mga pangarap niya ay tunay na nakakaugnay sa mga namumuhay simula noon at ngayon. Ang paglalarawan sa kanyang pakikibaka ay nagbigay sa akin ng inspirasyon na ipaglaban ang aking mga hangarin sa kabila ng mga hadlang.

Napansin ko rin ang lalim ng tinig ni Elias habang sinasabi niyang ang kasaysayan ay hindi lamang mga pangalan kundi kwento ng mga tao. Ang pagsasabi na heto tayo sa harap ng panlipunang katanungan ay tila hinihimok tayong maging bahagi ng pagbabago. Yung mga salitang iyon ay parang boses na nagmumula sa isang mentor na nagtuturo ng halaga ng ating kasaysayan sa kasalukuyan.

May isang eksena rin sa tahanan ni Maria Clara na tila napaka drama. Ang kanyang mga hinanakit at pag-aalala sa mga pangarap niya bilang babae sa isang patriyarkal na lipunan ay talagang nakaantig sa bihirang pagkakataon. Ang iba’t ibang struggle niya ay naisip ko ang sa mga kababaihang nakikibaka pa rin para sa kanilang mga karapatan hanggang ngayon.

Ang eksena kung saan nagtatalo si Ibarra at ang kanyang mga kasamahan tungkol sa mga plano sa polisiya ay umantig sa akin. Naglalaman ito ng mga ideya tungkol sa estado ng kanilang bayan at kung paano ang mga tao ay dapat maging bahagi ng kanilang kinabukasan. Tila ang eksenang ito ang simula ng kanilang rebolusyon laban sa kalaban, na nagpasibang pangarap sa aking isip na tayo rin ay makikilahok sa mga pagbabago.

Isa pang paborito kong eksena ay ang pag-uwi ni Ibarra sa kanilang bahay. Naramdaman ko ang bigat ng kasaysayan sa kanyang balikat at ang gala ng mga pangarap na tila hindi na kayang makamit. Itinataas nito ang isang simpleng tanong sa ati: Paano natin nailalarawan ang ating kasaysayan, at ano ang maiiwan natin na alaala sa mga susunod na henerasyon?

Isang eksena na hindi ko malilimutan mula sa 'Noli Me Tangere' ay ang pag-uusap nina Crisostomo Ibarra at Elias sa tabi ng lawa. Sa puntong ito, ang mga saloobin ni Ibarra tungkol sa kanyang mga pangarap para sa bayan ay talagang tumagos sa puso ko. Ang kanilang pag-uusap ay puno ng pagninilay at pagninilay-nilay, siya at Elias ay nagtataglay ng mga pananaw na salin-salin sa mga temang may kaugnayan sa pagkakaroon ng pag-asa at mga sakripisyo. Natutunan ko kung gaano kahalaga ang pagkakaroon ng mga kaibigan na kumikilos bilang gabay sa ating buhay, lalo na sa mga panahong puno ng pagdududa. Napaka-empowering sa isang tao na makaramdam ng dukal na ugnayan at pag-unawa mula sa ibang tao na nakakaranas din ng hirap, at ang scene na ‘yon ay puno ng emosyon na ginagampanan ang ideya ng pagkakapantay-pantay at pagkakaibigan.

Isang isa pang eksena na talagang tumagos sa akin ay ang pagkakatuklas ni Ibarra sa lihim tungkol sa kanyang ama. Yung bahagi kung saan nalaman niya ang mga dahilan kung bakit siya nawala ay nagdulot sa akin ng maraming pag-iisip tungkol sa mga pamilya at sa mga sakripisyo na ginagawa ng mga tao para sa ating mga mahal sa buhay. Parang bumabalik ako sa mga alaala ng mga pagkakataong nagsimula akong makaramdam ng mga pagkukulang sa pamilya. Ang pagkakaalam na ang ating mga naging kapalaran ay hindi lamang bunga ng ating mga desisyon kundi ng mga pinagdaraanan ng ating mga ninuno ay isang bagay na nakalulumbay ngunit nagbibigay-diin din sa halaga ng ating kasaysayan.

Sa pagkakaroon ng mga tema ng pag-ibig at sakripisyo, ang eksena kung saan nagtagpo sina Ibarra at Maria Clara sa isang masayang piyesta ay sobrang puno ng simbolismo. Nakikita mo ang ligaya at pag-asa sa kanilang mga mata ngunit sa ilalim nito ay may tiyak na pangungulila at takot sa mga ganap na mangyayari. Madalas akong tingnan ang mga piyesta sa mga komiks o anime na aking pinapanood, na puno ng kulay at saya, ngunit dito, nadarama mo ang pader ng kasalanan at mga hadlang sa pag-ibig. Isang masakit na paalala na kahit anong saya, kailangan nating harapin ang tunay na mundo.

Ang isang simpleng eksena na tumatak rin sa akin ay ang paglaganap ng mga balita hinggil sa mga pagtatanggol ng mga Katoliko at ang mga epekto nito sa mga tao. Parang naramdaman ko ang pagkabigla at pangangalaga na minamaliit ang mga naniniwala. Napakabari ng ating sosyal na mga balangkas, kung saan ang mga opinyon ay nagiging dahilan ng hidwaan. Ang pag-aaklas ng boses ng masa laban sa makapangyarihang laging kapansin-pansin, at ang pagkopya ng mga eksena sa ganitong paraan ay nagbibigay-diin sa kahalagahan ng pagkakaroon ng pananampalataya at pagkakaisa sa ating mga komunidad.

Sa wakas, ang dolyahe ng kwento ay bumabalot sa aking isipan: ang eksena kung saan pinili ni Ibarra na maging matatag sa mga hamon ng kanyang buhay. Ang pagsasakripisyo niya sa kanyang mga pangarap at pananaw ay tila isang bagay na kailangan natin isipin sa ating panahon. Ikaw ba ay magiging matatag sa harap ng mga pagsubok o uusad ka ba sa takot? Ang tanong na ito ay patuloy na sumasalamin sa aking isip habang ako ay nagnenegosyo at nakikipagsapalaran araw-araw. Napakahalaga ng lapit at height ng emosyon sa kwentong ito na ang bawat eksena ay puno ng mga makabuluhang aral na ma’y bitten sa mga hikbi at ngiti ng bawat tauhan.