KABANATA 1

ALTHEA POV

Habol-habol ko ang hininga ko habang tumatakbo sa ilalim ng napakalakas na ulan. Bawat tapak ng luma at pudpod kong tsinelas sa basang semento ng Maynila ay tila may kasamang kaba na lumulundag sa dibdib ko. Sobrang dilim ng eskinita. Walang ibang ilaw kundi ang paminsan-minsang kidlat na nagbibigay-liwanag sa paligid, sapat lang para makita ko ang mga naglalakihang tambak ng basura at mga basang pusa na mabilis ding umiiwas sa akin.

Niyakap ko nang mahigpit ang bitbit kong kupas na backpack. Naroon ang iilang piraso ng lumang damit ko, ang kaunting barya na naitabi ko mula sa pagtitinda ng kakanin sa Samar, at ang buong buhay ko.

Huwag kang hihinto, Thea. Konti na lang. Malayo na sila.

Sumasakit na ang tagiliran ko sa tindi ng pagod. Galing ako sa halos dalawampu’t apat na oras na biyahe sakay ng barko at bus. Walang kain, walang tulog. Pero hindi ko pwedeng maramdaman ang gutom ngayon. Ang tanging utak ko lang ay ang mukha ng stepfather ko habang binibilang ang maruruming papel na pera na galing kay Kapitan Turing—ang matandang sugarol sa bayan namin na may tatlong asawa at kilalang mapanakit.

"Isang buwan mula ngayon, Thea, kukunin ka na ni Kapitan. Pambayad mo sa utang ng pamilya mo," nakangising sabi ng stepfather ko noong isang gabi.

At kagabi, nang subukan akong pasukin ni Kapitan sa likod ng tindahan habang nag-aayos ako ng mga paninda, doon ko napatunayan na seryoso sila. Kung hindi ko siya nahampas ng timba sa mukha at tumakbo palabas ng p***o, baka kung ano na ang nangyari sa akin.

"Nandito lang 'yon! Hanapin niyo!"

Nanigas ang buong katawan ko nang marinig ko ang pamilyar na boses mula sa dulo ng eskinita. Kilala ko ang boses na 'yon. Si Berto. Isa sa mga tauhan ni Kapitan Turing na sumunod sa akin hanggang dito sa Maynila. Hindi ko alam kung paano nila nalamang sumakay ako ng bus pa-Cubao, pero mukhang desidido silang kaladkarin ako pabalik sa Samar.

"Hatiin niyo ang grupo! Hindi pa nakakalayo ang batang 'yon!" sigaw pa ng isa.

Pumikit ako nang mariin, pilit pinapakalma ang nanginginig kong mga binti. Hinaplos ko ang leeg ko na may maliit pang galos mula sa pakikipagbuno ko kay Kapitan kagabi. Hindi ako pwedeng bumalik. Mas pipiliin ko pang mamatay sa lansangan ng Maynila kaysa maging laruan ng matandang 'yon.

Dahan-dahan akong sumandal sa basang pader ng isang abandonadong gusali, sinusubukang hindi gumawa ng kahit anong ingay. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang malalakas na patak ng ulan sa mga bubong na yero at ang sarili kong tibok ng puso na parang tambol sa sobrang lakas.

"Berto! May nakita akong tsinelas dito sa tapat ng eskinita! Baka pumasok dito!"

Sira. Nahulog pala ang kabiyak ng tsinelas ko kanina noong nadulas ako sa may kanto.

Wala na akong oras para mag-isip. Kumaripas ulit ako ng takbo. Wala na akong pakialam kung sumasabit ang buhok ko sa mga sampayan o kung nakatapak na ako sa mga basag na bote. Dire-diretso lang ako papunta sa dulo ng eskinita kung saan medyo maliwanag. May malaking kalsada doon. Maraming sasakyan. Doon, baka sakaling mawala ako sa paningin nila.

Nang marating ko ang dulo, sinalubong ako ng silaw ng mga streetlight at ang mabilis na daloy ng trapiko sa malawak na kalsada. Umuusok ang basang kalsada sa tindi ng ulan.

"Ayun! Hawakan niyo!" angas na sigaw ni Berto mula sa likod ko. Ilang metro na lang ang agwat nila sa akin.

Sa sobrang takot ko na mahawakan nila ako, hindi ko na tiningnan kung may parating na sasakyan. Humakbang ako pabalik, sumubok na tumawid sa kalsada para makarating sa kabilang panig kung saan may nakaparadang mga dyip.

Ngunit kasabay ng paghakbang ko ay ang biglang pag-ilaw ng dalawang napakalaking headlight mula sa kaliwang bahagi ko. Isang malaking, makintab na itim na sasakyan ang rumaragasang paparating sa direksyon ko.

Nasilaw ako nang husto at napatigil sa gitna ng kalsada, tila napako ang mga paa ko sa semento. Narinig ko ang napakalakas na tili ng gulong ng sasakyan habang pilit nitong tinatapakan ang preno sa basang daan.

Ang malaking sasakyan ay dumulas nang bahagya patungo sa kinaroroonan ko, at bago ko pa man magawang umiwas, nawalan na ng lakas ang aking mga tuhod. Dumilim ang paligid at bumagsak ako sa basang kalsada, habang ang huling narinig ko bago ako tuluyang mawalan ng malay ay ang malakas na kalabog ng p***o ng sasakyan na bumubukas at ang mga yabag ng sapatos na papalapit sa akin.