Bakit Naging Misteryoso Si Simoun Sa Kuwento?

Sobrang nakakagulong isipin si Noro sa 'Tokyo Ghoul' dahil parang hindi siya simpleng antagonist lang—may aura siyang hindi mo madaling i-define. Sa unang tingin, kakaiba ang hitsura niya: malaki, mala-hiraya ang anyo, at ang mga kilos niya ay napaka-bestial. Hindi siya nagmamadali magpaliwanag ng motibo; kakaunti lang ang sinasabi niya, at kapag nagsasalita man, kakaiba ang tono—parang naglalaro o nagtatawa habang gumagawa ng kasamaan. Ang misteryo niya nagsisimula sa mismong pagkatao: hindi ibinibigay sa atin ang likod-kwentong makikita sa ibang tauhan, at iyon ang nagpapatindi ng tensiyon sa bawat eksena niya. Dagdag pa rito, napakalakas at napakabilis mag-regenerate ni Noro—parang hindi siya naaapektuhan ng karaniwang pinsala sa mga ghoul. Ang kanyang kagune o kakayahan ay hindi madaling i-classify: minsan mala-bulk mass, minsan tila may sariling buhay. Dahil sa kakaibang biology na iyon, maraming fans ang nag-speculate na baka result siya ng eksperimento o rare na mutation ng RC cells. Alam mo na kapag hindi mo alam ang pinagmulan ng isang karakter, mas lumalaki ang takot niya at ang curiosity mo bilang manonood. Para sa akin, ang pinakamagandang parte ng pagiging misteryoso niya ay ang epekto nito sa kwento: nagiging wildcard siya sa mga laban at desisyon ng iba pang tauhan. Hindi mo alam kung sasama siya sa plano o magwawala ng sarili niyang dahilan, kaya laging may sense na banta kapag nasa eksena siya. Sa huli, mas gusto ko ang ganitong klase ng misteryo—hindi lahat kailangang ipaliwanag agad; minsan, mas maselan at mas nakaka-chill kapag iniwan kang mag-isip.

Minsan, habang nagbabasa ng 'El Filibusterismo', hindi ko maiwasang mag-isip tungkol kay Simoun at ang kanyang napakalalim na papel sa kwento. Ito ay tunay na isang makulay at kumplikadong karakter na hindi lamang nagpapahayag ng sama ng loob at pagdududa sa sistemang panlipunan ng kanyang panahon, kundi pati na rin ng pag-asa at masalimuot na mga plano sa pagbabago. Si Simoun, na isa ring nakapagbagong lalaki, ay nagbabalik sa Pilipinas mula sa kanyang mahabang pananatili sa ibang bansa, bitbit ang mga ideya ng rebolusyon at pagbabago, ngunit may simbolikong lalim na madalas na naiisip ng mga mambabasa. Sa simula, makikita ang kanyang pagiging misteryoso at malupit na pagkatao, na tila alam ang lahat ng lihim ng lipunan. Ang kanyang pagtatanghal bilang isang mayamang alahero na bumibili ng pakikisangkot sa mga may kapangyarihan ay nagpapakita ng kanyang plano at ang sabik na pagkilos sa mga susunod na pangyayari. Ngunit ang likod ng maskarang ito ay punung-puno ng pagkabalisa at hinanakit, na nga'y ang tunay na pagkatao ng isang taong nasaktan. Layunin ni Simoun na maghatid ng mga pagbabago sa lipunan, at siya rin ay nagiging simbolo ng pagkilos ng mga taong nahihirapan sa ilalim ng hindi makatarungan at mapaniil na sistema. Isa pang aspeto na nakatawag sa aking pansin ay ang kakayahan ni Simoun na manipulahin ang mga tao sa kanyang paligid. Ang kanyang istilo ng pamumuhay at pagtutok sa mga mahahalagang karakter, tulad ni Basilio, ay nagpapaipon ng tensyon at pag-asam para sa isang makabuluhang rebolusyon. Ang mga diskurso niya ay puno ng matatalinong pahayag at palihim na panawagan sa pagbabago, na talagang nakakaengganyo para sa mga nagbabasa. Minsan, ito ang mga diyalogo na nagbubukas ng kamalayan sa mga isyung lipunan at kasaysayan, kaya't nagiging mahalaga ang papel ni Simoun bilang isang guro sa likod ng tabing. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, may mga pagkakataon na iniisip ko kung gaano pa ang mga pagsisisi at panghihinayang na dala ni Simoun. Sa kanyang pagnanais na maghatid ng katarungan, nagdadala siya ng sakripisyo at sakit, na ginagawang kumplikado ang kanyang karakter. Isang karakter na tila naging biktima rin ng kanyang sariling plano. Kaya naman siya ay isang simbolo ng katapangan at pag-asa, ngunit sa ibang banda, siya rin marahil ay nagiging simbolo ng lahat ng masalimuot at hindi maiiwasang pagkasira na dala ng isang rebolusyon. Sa kabuuan, ang papel ni Simoun sa kwento ay hindi lamang isang simbolo ng paghihimagsik, kundi pati na rin ng tao na puno ng emosyon at pagsasalamin sa katarungan at pagkakahirapan. Pagsasama-sama ng mga paghihirap at tagumpay, siya ay isang tunay na rebolusyonaryo sa aking mga mata. Kahit na siya ay may madilim na sigaw ng galit at huwis sa kanyang nakaraan, siya rin ay isang paalala sa atin na ang tunay na pagbabago ay hindi madaling makamit at kadalasang kailangan ang sakripisyo.

Isang masiglang pagninilay tungkol kay Simoun Ibarra ay tila nagpapakita ng lalim at saya na maaring iparating ng mga karakter sa ating panitikan. Si Simoun, bilang hulma ng makabayan, ay nagtatanghal ng mga ideya na humahatak sa atin mula sa kanyang estado ng kayamanan at kapangyarihan patungo sa mas malalim na katanungan ng ating mga pananaw sa lipunan at pagkakapantay-pantay. Sa 'El Filibusterismo', lumalabas siya bilang simbolo ng paghihimagsik laban sa kolonyalismo at katiwalian. Ang kanyang ebolusyon mula kay Crisostomo Ibarra sa 'Noli Me Tangere' ay nagbibigay sa atin ng isang napaka-mahalagang pagsasalamin sa tunay na kalagayan ng mga Pilipino noong panahon ng Kastila. Ang pagpapakita ni Simoun ng kanyang mga plano para sa rebolusyon ay nagbibigay liwanag sa mga saloobin ng kanyang kapwa mga Pilipino. Ang kanyang pakikibaka sa loob ng madilim na mundo ng kasakiman at kapangyarihan ay nag-uudyok sa ating makisangkot, bumangon, at isalungat ang mga maling pag-uugali sa ating lipunan. Si Simoun ay isang matalino at mapanlikhang karakter na nagdadala sa atin sa mga tanong na hindi lang para sa kanyang panahon kundi pati narin sa kasalukuyan. Ang mga desisyon at pagkilos niya ay nagtuturo sa atin na ang pagbabago ay hindi basta-basta; kailangan ng sakripisyo at matinding dedikasyon. Ang mga tema ng pagkakanulo, pag-ibig, at paghahangad para sa katarungan ay lahat nakapaloob sa kanyang kwento, pinagdudugtong ang ating kasaysayan sa kasalukuyang laban para sa katarungan. Ang kahalagahan ni Simoun Ibarra ay umaabot hindi lamang sa kanyang papel bilang isang tauhan, kundi bilang isang simbolo ng mga naisin ng mga Pilipino. Ang kanyang kwento ay nagbibigay inspirasyon at nag-uudyok ng pagninilay-nilay hindi lang tungkol sa nakaraan — kundi pati na rin ang hinaharap ng ating bayan. Kung ito man ay sa mga aklatan o online forums, ang pagtalakay sa kanyang karakter ay hindi lang nagiging paminsan-minsan na pagbabalik-tanaw kundi isang patuloy na alalahanin sa mga halaga na nasa puso ng bawat Pilipino. Ang kanyang mga pag-iral at pakikibaka ay nagbibigay ng liwanag sa ating mga sariling laban, na tila nga naman ay hindi natatapos sa kanyang mga pahina. Kaya't bawat pagkakataon na binabasa ko ang 'El Filibusterismo', ang presensya ni Simoun ay nananatiling buhay sa akin, paminsan-minsan ay nagiging inspirasyon sa aking sariling mga pakikibaka. Ang mga aral na mula sa kanyang karanasan ay nagpaparamdam sa akin na ang ating kwento ay hindi nagtatapos — ito ay nagsisilbing gabay sa ating mga isipan at puso.

Ang karakter ni Simoun sa nobelang 'El Filibusterismo' ni José Rizal ay may napakalalim na impluwensya sa iba pang mga tauhan, na nagdadala sa kanila sa mga situwasyon na puno ng tensyon at pagninilay-nilay. Mula sa simula, makikita natin si Simoun bilang isang mayamang alahero na puno ng misteryo, at ang kanyang tunay na pagkatao at mga layunin ay unti-unting nahahayag habang umaabot ang kwento. Sinasalamin ng kanyang mga interaksyon ang mga hamon ng lipunan sa panahong iyon at nag-uudyok sa iba pang mga tauhan na harapin ang kanilang sariling mga tahanan sa mga isyung panlipunan at politika. Isa sa mga pangunahing tauhan na apektado ni Simoun ay si Basilio, na muling bumalik mula sa kanyang mga karanasan sa 'Noli Me Tangere'. Bilang isang estudyante na nagtaas ng kanilang mga pag-asa, unti-unting nababalot si Basilio sa takot at pagkabigo. Kahit na unang naglulunok si Basilio ng pagdududa tungkol kay Simoun, napipilitang mapagtanto na ang alahero ang may kakayahang yon na bumago sa kanilang bayan. Ang pag-uugnayan nila ay parang isang salamin — kung ano ang nakikita ni Simoun sa ilalim ng kanyang maskara ay nagpapakita ng takot at kagustuhan ni Basilio na lumikha ng pagbabago. Lumikha ito ng salamin na realisasyon na kahit gaano kalalim ang pinagdadaanan ng isang tao, palaging may hangganan sa pag-asa at aktibismo. Malamang hindi ko rin maiwasang banggitin si Maria Clara, na hindi nakakaalam ng tunay na pagkatao ni Simoun. Sa kanyang pananaw, siya ang 'misteryosong tagapagligtas', kaya’t ang kanyang mga plano at intensyon ay madalas na nagiging sanhi ng kalituhan at takot sa puso ni Maria Clara. Ang kanyang pagbabagong-anyo mula sa isang masayang dalaga patungo sa isang mas madilim na bersyon ng kanyang sarili ay nagdudulot ng malalim na kaguluhan sa puso ng mga tauhang nakapaligid sa kanila. Ang kilig na dulot ng kanilang ugnayan ay tila halos tugma sa mga mahigpit na pinagdaraanan ng kanilang bansa at sa pag-iral ng mga hindi makatarungang sistema. Dahil sa lahat ng ito, ang presensya ni Simoun ay tunay na nagbibigay-inspirasyon at nag-uudyok sa iba pang tauhan upang mas mapalalim ang kanilang mga pananaw at kasangkapan. Hindi maikakaila na siya ang isa sa mga haligi ng kwento, at ang kanyang mga pinagdadaanan ay nagsisilbing hamon at inspirasyon sa lahat ng mga tauhan. Sa aking pananaw, napaka-maalab at nakakaantig ng pusong pagtingin na makilala ang isang karakter na may pangarap – kahit na ito ay napapalibutan ng mga bagay na mas madilim at puno ng pagkasira.

Iba’t ibang tao ang may kanya-kanyang pagbabasa kay Simoun sa 'El Filibusterismo'. Sa sobrang lalim ng kanyang karakter, parang nagiging salamin siya ng mga saloobin at pananaw ng marami. Sa isang banda, may mga naniniwala na siya ay simbolo ng pagkamuhi sa sistemang nakagawian at ang kanyang mga pasya ay puno ng galit at pagbasag sa mga balakid. Ang pagbabalik ni Simoun sa bayan na maraming taon na ang nakalipas ay tila isang mainit na pagsasakatuparan ng kanyang mga plano. Para sa akin, ang kanyang karakter ay hindi simpleng sa isang panig lamang. Isang tunay na mambabalangkas si Simoun ng mga pangarap, alaala, at pag-asa ng mga Pilipino, pati na rin ng kanyang mga pagkukulang at pagkakamali. Sa kanyang mga pagkilos, makikita ang ugnayan ng pagnanasa at pagpapaubaya, na nagbibigay liwanag sa ating mga suliranin bilang isang lipunan. Sa kabilang banda, kung tutuusin, si Simoun ay lalong nagiging kumplikado habang umuusad ang kwento. Sa kanyang pagpapakita ng kapangyarihan, nagbibigay siya ng pahayag na ang mga pagbabago ay maaaring mag-automate o pilitin ang isang rebolusyon. Pero sa kabila ng tinaguriang “tagapagligtas,” tila unti-unting naliligaw si Simoun sa mapalusot na daan tungo sa kanyang hustisya. Sinasalamin niya ang mga pagdiriwang at paghihirap ng mga tao, kasabay ng tubig ng kanyang paggalaw. Ang kanyang pagiging misteryoso at madilim ay nagtatanong sa ating mga pananaw—gaano katatag ang ating moral na kompas sa laban para sa katarungan? Dito, makikita natin ang kabatiran na may iba’t ibang paraan ng paglaban, ngunit ang tunay na laban ay hindi lamang sa panlabas na aspeto, kundi sa ating mga puso at isipan. Ang mga desisyon ni Simoun ay nag-udyok sa akin na magmuni-muni sa mga hamon na kailangan nating harapin sa ating kasalukuyan at hinaharap.

Lumipas ang gabi nang unahin kong suriin kung bakit napuno ng paghihiganti si Simoun—at habang nagbabasa uli ng 'El Filibusterismo', mas lalo kong naunawaan ang pinagsamang sugat na nag-anyong poot. Ako, na tumatangkilik ng mga klasikong nobela simula pa pagkabata, nakikita ko rito ang isang tao na hindi basta nagalit; nawasak ang kanyang pag-asa sa reporma, at pinalitan ng malamig at maingat na paglilitis ang dating pag-ibig at idealismo. Ang identidad ni Simoun bilang dating Crisostomo Ibarra ang pinakamahalagang susi: pagkakait sa hustisya, pagkawasak ng kanyang pamilya, at ang patuloy na pang-aapi ng kolonyal na sistema ang nagbunsod sa kanya na maghiganti nang sistematiko. Ang estratehiya niya—ang pagpapayaman, paggamit ng impluwensya, pagbuo ng mga lihim na plano—ay nagpapakita ng taong pinagplanuhan ang bawat hakbang dahil alam niyang hindi sapat ang simpleng protesta. Nakakaawa at nakakagulat dahil ramdam mo na siya ay naglalaro ng apoy: ang layunin na baguhin ang lipunan mula sa ilalim ay nauwi sa personal na paghihiganti. Ang mga alaala ng pagkabigo sa pag-ibig at pagkabuwag ng tiwala sa mga institusyon ay nagpatibay sa kanyang desisyon na wasakin sa pamamagitan ng paghihiganti. Sa huli, naiwan akong may halo-halong simpatya at pagkasuklam. Naiintindihan ko ang mga motibo ni Simoun—halimbawa ng taong pinagsamantalahan ang kanyang pananampalataya sa pagbabago—subalit madilim ang paraan niya. Para sa akin, ang kanyang paghihiganti ay trahedya: produkto ng malalim na pagkasira ng pag-asa, at paalala na kapag nawala ang paniniwala sa mabuting pamamaraan, madalas ang pagpilit sa dahas ang natitira bilang sagot.

Tinitigan ko si Simoun bilang isang sunud-sunod na bato na ibinato sa isang tahimik na lawa: bawat tama niya ay nagpalabas ng alon na umabot sa kani-kanilang dalampasigan — ang iba’y nagdulot ng gulo, ang iba’y nagpakita ng mga nakatagong bato sa ilalim. Bilang tagahanga at mambabasa, napahanga ako kung paano niya pinilit ang mga tauhan na pumili ng kanilang panig at kumilos ayon sa kanilang pinakapangunahing katangian. Sa 'El Filibusterismo' si Simoun ay hindi lang isang misteryosong alahero o isang ehemplo ng nagbalik na anak; siya ang katalista na gumawang malinaw ang moral at praktikal na pagkukulang ng mga nasa kapangyarihan at ng mga naghaharing uri, pati na rin ng mga umiibig sa ideyalismo. Dahil sa kanya, makikita mo agad kung sino ang madaling tinutukso ng kayamanan at kapangyarihan, at sino naman ang nananatiling may prinsipyo kahit pa mahina at pinahihirapan. May malalim na epekto si Simoun sa mga kabataan at intelektwal: ang kaniyang mga plano at alok ay para bang isang test kung tunay ang tapang at hangarin nila. Ang ilan ay napadapa sa tukso ng agarang pagbabago at paghihiganti; ang iba naman, nakita kong nahirapan sa dilemma kung susunod sa radikal na landas o mananatiling tumutubo sa mapayapang reporma. Nakakaintriga na kahit ang mga dating idealista ay napipilitang harapin ang kahinaan nila—kayang iwanan ang prinsipyo para sa katiwasayan, o kaya nama’y tumigil sa aksyon dahil sa takot at pag-aalinlangan. Hindi lang sila basta naapektuhan sa moralidad—nagbago rin ang mga plano, relasyon, at kinabukasan. Sa kabilang banda, ang mga nasa simbahan at pamahalaan ay napahanga man o natukso sa kaniyang kayamanan, at dito lumutang ang kanilang korapsyon at pagkamahinhin. Napakita ni Simoun na simpleng bagay tulad ng regalo o impluwensya ay sapat na para buksan ang isang pintuan ng kabulukan. Sa personal na pananaw, ang pinakamalungkot at pinakamakapangyarihang parte ng epekto ni Simoun ay ang pag-iiwan niya ng rapadong sugat na hindi madaling maghilom: mga tiwalang nabasag, mga puso na naputol ang pag-asa, at mga planong nauwi sa pagwawalang-bahala. Hindi siya simpleng kontrabida; siya ang salamin na pinakita kay Rizal kung ano ang maaaring mangyari sa isang lipunang pinamumunuan ng takot at kasakiman. Ang mga tauhan na naapektuhan niya ay naging mas totoong tao dahil sa kanyang presensya — ang kanilang kabutihan at kasamaan ay parehong lumitaw nang maliwanag. Sa huli, naiwan sa akin ang damdamin ng panghihinayang at pag-aalala: isang paalala na ang paghahangad ng katarungan ay maaaring magdala ng liwanag, pero kapag ginamit nang walang pag-iingat at pagmulat sa moralidad, nagiging apoy din itong sumisira ng bahay na dapat niyang iligtas.

Kapag tinanong kung bakit mahalaga ang karakter ni Simoun sa 'El Filibusterismo', agad na sumisibol ang isang pagninilay na puno ng mga simbolismo at mahinahong damdamin. Si Simoun, ang pangunahing tauhan, ay hindi lamang isang mayamang negosyante, kundi isang makapangyarihang simbolo ng mga pag-asa at pagkasira ng balak na pagbabago sa Pilipinas. Ang kanyang pagkatao ay kumakatawan sa mga tinig ng rebolusyon, at ang kanyang mga aksyon ay nagdadala ng masalimuot na mensahe hinggil sa pakikibaka para sa kalayaan at katarungan. Isaac Asimov, isang manggagalugad sa mga tadhana ng tao, marahil ay maituturo ang ganitong uri ng kwento bilang isang magandang pag-iingat tungkol sa mga hangaring hindi natupad. Ang pagiging misteryoso ng karakter ni Simoun ay isa sa mga pangunahing dahilan kung bakit siya ay napakahalaga. Isang tao na may nakaraan na puno ng sakit, siya ay bumalik sa bayan na tila isang estranghero ngunit may malalim na layunin. Ang kanyang karakter ay naglalantad ng mga tanong tungkol sa moralidad at ang mga kapalit ng pagnanasa para sa kapangyarihan. Bukod pa rito, ang kanyang ugnayan kay Maria Clara ay may kahulugan na higit pa sa isang simpleng kwento ng pag-ibig; ito ay nagsisilbing simbolo ng mga pangarap na maaari nang hindi na maabot, at ang pagkasira ng masinop na kabataan dahil sa mga sistematikong katiwalian sa lipunan. Kapag pinagsama ang kanyang mga aksyon sa mga pangarap ng mga bayani ng bayan, makikita ang kahalagahan ni Simoun sa pagsasalaysay. Siya ay isang uri ng katalista na nagpapagalaw sa kwento, nagdadala ng tensyon at drama sa bawat pahina. Ang kanya-kanyang diskarte sa bawat sitwasyon, mula sa pagbibigay ng mga regalo hanggang sa mga patimpalak na kwentuhan, ay naglalantad ng kanyang masalimuot na estratehiya. Dito nagiging malinaw na ang pagbabago hindi lamang nag-uugat sa mga himagsikan at alon ng pag-unlad, kundi sa kakayahan ng mga tao na unawain at iangat ang kanilang mga sarili sa mga pagsubok. Sa huli, si Simoun ay nagging bukal ng inspirasyon para sa mga karakter sa kwento, at siya rin ay nagsisilbing salamin sa kanilang mga pagkukulang at pangarap. Ang kanyang tiwala sa tao at sa mga hangarin ng bayan ay nagiwan ng marka sa bawat pagbabasa ng akdang ito. Hanggang sa huli, kahit na ang kanyang pagtapos ay puno ng pagdaramdam at pagdududa, siya ay isang paalala na sa gitna ng dilim, palaging may pag-asang muling sisikat ang araw. Sa madaling salita, ang karakter ni Simoun ay hindi lamang isang tauhan; siya ay buhay na kinatawan ng matinding hamon at pag-asa ng sambayanan sa harap ng mga pagsubok.

Tuwang-tuwa ako noong una at mabilis siyang sumikat sa aming maliit na komunidad dahil sa pagiging vocal at napaka-relatable niyang commentary tungkol sa paborito naming serye. Pero pagkatapos ng ilang buwan, lumitaw ang mga lumang post at clip na hindi maganda ang dating: may mga sarcastic na komento na tinuligsa ng iba bilang insensitive, at may mga fans na nagpakita ng screenshots ng mga private messages na umano’y agresibo ang tono. Dahil sa pagiging influencer niya, ang bawat maliit na pagkakamali ay lumaki — nagkaroon ng brigading, may nagsimulang mag-callout sa kanya, at nagkaroon ng split sa fandom kung sasampalin ba siya ng full apology o tatanggapin ang kanyang paliwanag. Bilang isa na sumusubaybay sa drama nang ilang taon, nakikita ko kung paano nagmamadali ang mga tao na maghukom kapag walang buong konteksto. May mga alegasyon din ng plagiarism sa isang fanwork na sinasabing hindi niya binigay ng credit, at doon na lalo nag-init ang ulo ng mga artist at writer sa komunidad. Ang social media algorithms ay parang gasolina sa apoy — isang viral tweet lang, at umaayon na ang maraming tao para umutal ng korte sa internet. Sa huli, naging kontrobersyal si Dani dahil sa kombinasyon ng dating statements na lumabas, hindi maayos na paghawak ng backlash, at ang toxic na dynamics ng fandom kung saan madalas mas malakas ang hinaing kaysa sa pagpapaliwanag. Personal akong naiinis sa knee-jerk canceling pero natuwa rin akong may mga nagtataguyod ng accountability — mahirap balansehin, at natuto akong maghinay-hinay sa pagbibigay ng huling hatol hangga't hindi ko talaga alam ang buong kwento.

Ang pagbabago ni Simoun sa 'El Filibusterismo' ay talagang kawili-wili at puno ng lalim. Sa simula, makikita natin siya bilang isang tahimik na alkimiko na may misteryosong pagkatao. Sa ilalim ng kanyang bagong anyo, isa siyang estrangherong mayaman na puno ng paghihiganti at mga balak. Ang kanyang mga karanasan mula sa 'Noli Me Tangere' ay nagbukas ng kanyang mga mata sa mas malalim na aspeto ng lipunan – hindi na siya ang una at masayang si Ibarra. Sa mga pahina, nakakakuha tayo ng malinaw na larawan na siya ay naging simbolo ng galit at despresyon sa ilalim ng mapang-api na sistema. Sa halip na gamitin ang kanyang mga ideya para sa kabutihan, pinili niyang maging representante ng kadiliman. Ang paglalakbay ng kanyang karakter ay tila nagpapaalala sa atin na ang mga pagbabagong dinaranas natin sa buhay ay hindi palaging positibo, bagkus, maaari rin tayong matulak sa daang desidido na nagiging maramdamin at madilim. Kumpara sa kanyang nakaraan, ang transformation niya ay kahanga-hanga. Pinag-alayan siya ng mga pagkakataon na baguhin ang kanyang kapalaran, subalit ang mga desisyon na nagawa niya ay nagdala sa kanya sa pagsasakripisyo ng kanyang mga prinsipyo. Sa ilalim ng masalimuot na mga pangyayari, nag-lead ito sa isang makapangyarihang simbolismo hinggil sa pag-asa at kapahamakan. Ipinapakita nito na kahit anong karakter, maaaring ilihis ng mga pangyayari. Sa kabuuan, tila nagiging repleksyon siya ng galit ng bayan sa masalimuot na buhay. Ang mas mapangahas na bersyon ng sarili niya na siya ay naging ay nagsisilbing babala na ang mga natutunan at mga sakit na nararanasan ay may kakayahang bumuo o sumira sa ating pagkatao. Ang pagbabago ni Simoun ay isang magandang mensahe na nagtuturo sa atin na laging may dalawang gilid ang kahit anong sitwasyon – maaaring lumayo sa mga dati nating pananaw o bumalik sa ating ugat. Hindi matatawaran kung gaano kahalaga ang kanyang pagbabago sa kabuuan ng istorya. Madalas, naisip ko, paano kung may ilan sa atin ang maaaring maging katulad niya? Ang pagiging Simoun ay talagang isang matinding paglalakbay mula sa pag-asa patungo sa pagkasira.