Naging Akin Siya Matapos Ang Isang Gabi

NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI ANG PANGANIB SA PAMILYA “Hindi ako maniniwala sa iyo!” sigaw ko kay Zeus, tumatayo mula sa kama habang kinukuyom ang aking mga kamao. “Bibigyan mo ako ng pera para makauwi ako kay Tita Linda—ngayon na!” Tumayo rin siya, at ang kanyang tangkad ay nagpahiya sa akin. “Hindi ako nagbibigay ng pera, Little Ay. Sinabi ko na—ikaw ay akin na.” “Bakit? Ano ang kailangan mo sa akin? Ako lang namang simpleng tao na walang pera—” “Wala kang kailangang malaman ngayon,” putol niya, kumuha ng yosi at sinindihan ito. Ang usok ay umakyat patungo sa kisame, gawaing tila sanay na siyang gawin araw-araw. “Basta manatili ka rito, at susundin mo ang lahat ng utos ko. Siguradong ligtas ka rito.” “Ligtas? Paano ako magiging ligtas kasama mo? Ikaw ang si Zeus Montenegro—ang taong kinakatakutan ng lahat!” Ngumiti siya ng mapang-asar. “Tama ka. Kaya kung manatili ka

BAGONG BUHAY, BAGONG PAG-ASA Mga araw na ang nakalipas mula sa unang banta ni Don Roberto. Tulad ng sinabi ni Zeus, palagi akong may kasama—minsan si Lito, minsan si Miguel—hindi ako pinapayagang mag-isa kahit sa loob ng bahay. Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa sala at nagbabasa ng magasin, pumasok si Zeus na may dalang isang kahon. Inilalagay niya ito sa harap ko. “Ano ito, Boss Zeus?” tanong ko. “Huwag mong tawagin akong ‘Boss Zeus’ palagi,” sabi niya, umupo sa tabi ko. “Tawagin mo na lang akong Zeus. O kahit na ‘Zeus’ lang—mas maikli.” Ngumiti ako. “Opo, Zeus. Ano ito?” “Buksan mo na.” Binuksan ko ang kahon at nakita ko ang mga damit—mga blusa, pantalon, at ilang damit pang pambahay na lahat ay bagong-bago. Napatigil ako—hindi ako nagkaroon ng maraming damit sa buhay ko, lalo na ang ganitong kaganda. “Para sa

: PAGBABALIK SA MUNDO NG PANGANIB Tatlong araw kaming nanatili sa Palawan—at iyon ang pinakamagandang tatlong araw ng aking buhay. Gumigising kami ng maaga para tingnan ang pagsikat ng araw sa dagat, kumakain ng masasarap na isda at prutas, at naglalakad sa dalampasigan hanggang sa gabi. Minsan, naglakbay kami sa isang malaking bukid na puno ng bulaklak, at si Zeus ay kumuha ng isang pulang bulaklak at ibinigay sa akin. “Para sa pinakamagandang babae sa mundo,” sabi niya—at sa sandaling iyon, naramdaman ko na ako ang pinakamasayang tao sa buong daigdig. Ngunit ang oras ay mabilis na lumipas, at dumating na ang araw ng aming pagbabalik sa Maynila. Noong nasa eroplano kami, nakita ko si Zeus na nakatingin sa bintana, ang mukha ay muli nang seryoso. Alam kong alam niya na kapag bumalik kami, babalik din ang panganib—at hindi na namin makakalimutan ang mundo ni Don Roberto. “Zeus, okay ka lang ba?” tanong ko, hawak ang kanyang kamay.

PAGBABALIK SA LUGAR NG MGA PANGARAP Mga araw matapos ang pagkikita nila ni Don Roberto at ang unang pagpapahayag ng pag-ibig, naging mas masaya ang buhay namin ni Zeus. Walang naulit na panganib—walang mga tauhan na sumusunod sa amin, walang tawag na nagpapasindak sa amin. Mga araw ay ginugugol namin sa bahay, nagbabasa ng aklat, nagluluto kasama si Manang Rosa, o naglalakad sa malaking bakuran. Minsan, nagpunta kami sa parke at tumakbo kasama ang mga bata—nakita ko si Zeus na tumatawa nang malakas, at sa sandaling iyon, parang siya ay isang simpleng lalaki lang, hindi isang mafia boss. Isang umaga, gumising ako at nakita si Zeus na nakaupo sa sala, may hawak na isang larawan ng probinsya kung saan ako lumaki. “Little Ay, gising ka na?” tanong niya, ngumingiti. “Oo, Zeus. Ano yang tinitingnan mo?” “Gusto kong pumunta tayo sa probinsya mo,” sabi niya. “Gusto kong makilala ang pamilya mo—ang nanay at kapatid mo. Gusto kong sa

NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI BAHAGI 2: ANG PAG-IBIG NA LUMAYAG ANG MUNDO NI ZEUS, NGAYON AY MUNDO KO RIN Pagbalik namin sa Maynila mula sa probinsya, naging mas malapit pa kami ni Zeus. Ang singsing ng pangako sa aking daliri ay palaging ramdam ko—isang paalala na hindi ako nag-iisa, na may taong handang gawin ang lahat para sa akin. Isang araw, tinawag ako ni Zeus sa kanyang opisina. “Little Ay, pumasok ka rito,” sabi niya, ngumingiti. Pumasok ako at nakita ko ang mga tauhan niya—si Kiko, si Miguel, at iba pang mga lalaking hindi ko pa lubos na kilala—na nakaupo sa loob. “Anong meron, Zeus?” tanong ko. “Gusto kong ipakilala ka sa kanila ng maayos,” sabi niya, humihila sa aking kamay at iginagala ako sa harap ng lahat. “Mga kaibigan, ito si Ayanna—si Little Ay. Ang taong pinakamahalaga sa akin. Mula ngayon, siya ay bahagi ng ating mundo. Kailangan ninyong tratuhin siya ng may respeto,