Paano Nakakaapekto Ang Trahedya Sa Kwento Ng Anime?

Hindi maikakaila ang kapangyarihan ng mga soundtrack sa paglikha ng emosyonal na koneksyon sa isang kwento, lalo na kung ang tema ay trahedya. Isang halimbawa na talagang umantig sa aking puso ay ang mga himig mula sa 'Your Lie in April'. Ang piano at violin na mga piraso ay tila umiiyak sa bawat nota, at sa tuwing pinapakinggan ko ito, bumabalik ako sa mga eksenang puno ng lungkot at pag-asa. Ang pag-uusap sa musika ay kaya talagang nagdadala sa atin sa isang mas malalim na pag-unawa ng damdamin ng mga tauhan. Para sa akin, parang nariyan ako sa tabi nila, nakakaranas ng kanilang mga pasakit. Hindi ko maiiwasang banggitin ang 'Attack on Titan', na may mga soundtrack na talagang nagtataas ng antas ng emosyon. Ang mga komposisyon tulad ng 'Data' ni Hiroyuki Sawano ay puno ng pighati, kaya naman perpekto ito sa mga dramatikong eksena ng serye. Sa bawat himig, nararamdaman ko ang bigat ng pakikibaka at sakripisyo ng mga tauhan. Sobrang epektibo na ito ang nagbigay inspirasyon sa akin na balikan ang kwento, sabay-sabay ang musika na umaangat as akin anumang oras. Paano naman ang 'Anohana: The Flower We Saw That Day'? Ang mga tunog mula sa anime na ito ay ah, nakakaiyak! Sa nilalaman ng kwento na puno ng pagkasawi at pagsisisi, ang musika ay nagbibigay ng tamang damdamin sa bawat eksena. Lalo na ang tema na 'Aoi Shiori'—talagang nagdala ito sa akin sa isang paglalakbay pabalik sa mga alaala ng aking sariling mga kaibigan. Sa bawat tunog, tila nagiging totoo ang mga alaala ng ating kabataan at ang mga pagkakataong hindi natin naitama. Sa isang mas malaon na pasalitang anyo, ang mga soundtrack mula sa 'The Grave of the Fireflies' ay talagang nakaukit sa puso ko. Isang napaka-trahedyang kwento ng dalawang bata sa panahon ng digmaan, ang musika ay tila nagdadala ng lutong paglalakbay at pakikibaka na hindi ko malilimutan. Pasensya na kung tila palaging nagagalit, ngunit ang mga notang iyon ay bumabalot sa akin sa isang napaka-mahinahon, pero punong-puno ng damdamin na paraan. Sa kabuuan, ang mga soundtrack tulad ng mga ito ay pinalalakas ang ating koneksyon sa kwento at tauhan. Tila pinaparamdam sa atin na tayo rin ay bahagi ng kanilang mga pagsubok at pakikibaka. Ito ang dahilan kung bakit lagi tayong bumabalik sa mga kwentong ito, sa mga tunog na bumabalot sa ating damdamin, at nag-iiwan sa ating mga puso ng malalim na impresyon.

Isang paborito kong halimbawa ng mga kamangha-manghang trahedya sa literatura ay ang 'Romeo and Juliet' ni William Shakespeare. Isang kwento ng inyang pag-ibig na sinumpa ng kanilang mga angkan, ang mga kapalaran ng magkapatid ay nagtuturo sa atin tungkol sa mga parusa ng hindi pagkakaintindihan at galit. Ang mga karakter, sa kabila ng kanilang mga makasariling hangarin, ay nakakatulong sa atin na makilala ang kahalagahan ng komunikasyon at pagkakaintindihan. Isang bagay na palaging bumabalik sa isip ko tuwing mababasa ko ang kwentong ito ay ang ideya na ang pagmamahal ay dapat na walang ipinaglalaban, pero sa hangganan ng kanilang mundong ito, nagiging dahilan ito ng pagkawasak. Ngunit sa kabila ng trahedya, ang kanilang kwento ay nagbibigay-liwanag sa kahalagahan ng pag-ibig, sa isang mundo na puno ng hidwaan. Ang tiyak na pagkamatay ng bawat isa ay bumabalot sa akin ng lungkot.

Umikot ang isip ko nang una kong natapos ang istorya ng 'Walang Hanggan'—hindi dahil may isang malinaw na bumagsak, kundi dahil ramdam ko na sabay-sabay ang pagkakasala. Sa unang tingin parang ang bida ang may hawak ng pluma ng kapalaran niya dahil sa mga desisyon na nagdala sa kanya sa punto ng trahedya: mga pagpili na puno ng pride at katigasan ng ulo. Pero habang iniisip ko, lumilitaw din ang imahe ng antagonist—ang taong nagmaniobra sa mga detalye ng sitwasyon, naglatag ng mga bitag at tinulak ang mga pangyayari patungo sa isang di-inaasahang wakas. May ikatlong elemento pa na madalas kong napapansin sa mga ganitong kuwentong kinaiinisan ko: ang sistema o konteksto. Hindi laging sapat na sisihin ang isang tao; minsan ang mga panlipunang institusyon, maling impormasyon, o kahirapan ang nagtutulak sa mga karakter patungo sa trahedya na parang wala nang ibang mapagpipilian. Sa huli, kapag binigkis-bigis mo ito—tao, manlalaro, at sistema—lumilitaw na hindi isa lang ang responsable kundi isang mahabang chain ng pagkukulang. Nakakapanlumo, pero may ganda rin sa ganitong uri ng dulo: pinapakita nito na ang kasalanan at pananagutan ay hindi laging simple. Iniwan ako ng pagtatapos na ito na medyo mas pinagnilayan ang mga maliit na desisyon sa araw-araw—baka doon nagsisimula ang pagbabago.

Nakakaintriga ang tanong mo! Ako mismo ay naghahanap ng sagot diyan matapos kong mapanood ang 'Trese' sa Netflix. Ang kwento ni Alexandra Trese ay talagang nakakabit sa makabayang tema ng 'Ang Trahedya ni Dr. Burgos,' pero sa ngayon, wala pang official announcement tungkol sa sequel. Pero dahil sa rich mythology ng Pilipinas, malaki ang potential para sa extended universe. Sana nga ay magkaroon ng continuation—ang daming pwedeng i-explore na folklore! Sa ngayon, masaya na ako sa mga comics at animated series, pero kung may sequel man, siguradong magiging trending ulit 'yan sa mga fans ng Pinoy horror-fantasy.

Nagsimula ang trahedya ni Dr. Burgos sa 'Trese' nang maging biktima siya ng kanyang sariling ambisyon at kakulangan ng pang-unawa sa supernatural na mundo. Bilang isang scientist, nais niyang ipaliwanag ang mga nilalang ng underworld gamit ang lente ng siyensya, ngunit hindi niya natanto na ang ilang pwersa ay hindi kayang kontrolin o masukat. Ang kanyang pagkahumaling sa pag-aaral ng mga engkanto at aswang ay humantong sa kanyang pagkalito sa moralidad—nabaliw siya sa pagitan ng pagiging researcher at tagapagligtas. Nang mag-eksperimento siya sa sariling anak na si Anton, dito na nagtapos ang lahat. Ang kanyang hubris ang siyang gumapos sa kanya sa isang siklo ng kaparusahan, na nagresulta sa kanyang pagiging isang multo sa sariling bahay.

Ang 'Trese: Ang Trahedya ni Dr. Burgos' ay nagsimula sa isang makasaysayang bahagi ng Maynila, partikular sa Intramuros. Dito natin makikita ang makapal na pader na puno ng mga alaala ng kolonyal na nakaraan, na nagiging saksi sa mga sikretong nagaganap sa loob ng kuwento. Ang mga pangyayari ay unti-unting lumilipat sa iba't ibang sulok ng lungsod, mula sa mga madilim na eskinita ng Binondo hanggang sa mga modernong gusali ng Makati. Ang bawat lokasyon ay may kanya-kanyang ambiance, na nag-aambag sa misteryosong tono ng serye. Ang paggamit ng mga tunay na lugar sa Pilipinas ay nagbibigay ng mas malalim na koneksyon sa mga mambabasa.

Buo ang loob ko kapag pinag-uusapan ang mga malulungkot na sandali sa ’Janus Silang’, kaya diretso ako: sa maraming edisyon at format, ang trahedya na talagang tumama sa puso ng mga mambabasa ay nangyayari sa gitna hanggang huling bahagi ng unang libro/arc. Madalas hindi pare-pareho ang pag-number ng mga kabanata lalo na sa mga serialized o rerelease na may mga karagdagang eksena, kaya makikita mo ito bilang isang turning point — isang kabanata kung saan nawawalan ng katiyakan si Janus at unti-unting bumabagsak ang mundong inisip niyang totoo. Personal, napanood ko ang eksenang iyon na parang mabigat na piraso ng salamin na bumasag: pagkawala ng mahal sa buhay, pagkakatuklas ng mapait na katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan, at ang pagliko ng mga kaalyadong akala niya ay matapat. Dahil dito, hindi lang simpleng trahedya ang naramdaman; nag-iba ang tono ng kabuuang kwento at lumaki ang stakes. Kung naghahanap ka ng eksaktong numero, magandang tingnan ang table of contents o ang mga chapter titles sa edition mo; karamihan ng fans ang magtuturo sa mid-to-late chapter ng unang tome bilang ang pinaka-trahedyang bahagi. Sa akin, iyon ang kabanata na hindi ko madaling malilimutan — sobrang tindi ng emosyon, at tumutunog pa rin sa ulo ko hanggang ngayon.

Kapag pumapasok tayo sa mundo ng mga nobela na may malalim na trahedya, agad kong naiisip ang ‘Norwegian Wood’ ni Haruki Murakami. Ang kwento ay tila nahuhulog sa isang napakagandang, ngunit mapait na paglalakbay ng pag-ibig, pagkawala, at pag-asa. Nagsimula ito sa isang simpleng pagsasalaysay, ngunit habang lumalalim na ang mga karakter, unti-unting lumalala ang pakiramdam ng pasakit. Ang mga tema ng mental health at pagkahiwalay ay tila bumubuhos sa bawat pahina, at bawat talata ay puno ng damdamin na mahirap ilarawan. Ang pag-iisa ng pangunahing tauhan, si Toru Watanabe, ay talagang sumasalamin sa maraming tao, hindi lamang sa Japan kundi sa buong mundo. Ang malalim na pagmamasid sa pagkatao ng bawat tauhan ay nagpapakita ng sakit na dulot ng pagkawala ng mahal sa buhay, na nagiging sanhi ng paglalaban sa sariling demonyo. Ang ‘Norwegian Wood’ ay isang magandang halimbawa kung paano nakakapaghatid ng trahedya at pag-asa sa isang kwento. ‘Les Misérables’ ni Victor Hugo ay talagang nag-iiwan ng malalim na marka sa sinumang nagbasa nito. Ang kwentong ito ay puno ng mga tauhang mahahalaga, ang kanilang mga laban at sakripisyo ay tila nagbibigay ng tunay na kalagayan ng buhay sa isang lipunan na puno ng kawalang-katarungan. Si Jean Valjean, na isinakripisyo ang kanyang kalayaan para sa mas mataas na kabutihan, ay nagsasalamin ng iba't ibang tao sa ating lipunan. Ang kanyang mga karanasan sa pag-ibig, kawalan, at pagtanggap ay nagpapakita ng maraming aspeto ng human experience, na tawagin na lang natin na ‘life's tragic beauty’. Dito kita mo ang matinding paglalaban sa pagitan ng pag-asa at despair, kung saan ang bawat karakter ay may kanya-kanyang trahedya at aral na dala. Minsan, naiisip ko, anong klaseng mundo ang ating ginagalawan na puno ng mga pagsubok, ngunit kasabay nito, nakatatag pa rin tayo ng ugnayan at pag-asa?