Ang Haplos Ng Bilyonaryo

ELENA POV Habol-hininga kong hinawakan ang malamig na doorknob ng Presidential Suite 808. Pakiramdam ko, lalabas ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok nito. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang puting envelope. Sa loob nito ang kalayaan ko—ang divorce papers na tatlong taon ko nang dapat ibinigay. “Tatlong taon, Elena. Tama na,” bulong ko sa sarili habang pilit kong pinapakalma ang naglalabang emosyon sa loob ko. Tatlong taon na akong kasal kay Dante Valderama, ang bilyonaryong kinatatakutan sa negosyo. Pero sa loob ng tatlong taong iyon, para lang akong multo sa buhay niya. Isang pangalan lang sa papel. Hindi niya ako kailanman isinama sa mga party, at lalong hindi niya ako tinabihan sa pagtulog. Ni hindi ko nga alam kung kilala niya ang hitsura ko. Noong araw ng kasal namin, proxy lang ang ipinadala niya. Isang pirma, isang malamig na seremonya, at pagkatapos ay iniwan niya ako sa mansyong mukhang ginto sa labas, pero parang kulungan sa loob.

ELENA POVHuminto ang elevator sa 50th floor. Bawat floor ng Valderama Empire ay simbolo ng power, testamento sa yaman ng pamilyang minsang umalipin sa pagkatao ko. Pero ang floor na 'to, ang kuta ni Dante, ay may ibang klase ng pressure na nagpapasikip sa dibdib ko. Lumabas ako nang taas-noo. Ang tunog ng stilettos ko sa marble floor ay parang ritmo ng isang digmaan na ako mismo ang nagpasimula."Good morning, I'm Alana V. I have a 10:00 AM briefing with Mr. Valderama," sabi ko sa secretary niyang si Sarah.Tiningnan ko si Sarah nang diretso. Naalala ko siya. Siya yung boses sa kabilang linya na laging sumasagot sa mga tawag ko noon mula sa mansyon, yung mga tawag na puno ng pagmamakaawa para lang makausap ang sarili kong asawa. Ang mga tawag na laging nauuwi sa malamig na, "He's busy, Mrs. Valderama." Ngayon, ang tingin niya sa akin ay puno ng paghanga at konting kaba. Hindi niya nakilala ang babaeng dati ay binalewala lang niya."This way, Ms. Alana. Inaasahan ka niya," sabi niya h

ELENA POV Ang bigat ng bawat hininga ko habang pinapanood ko ang unti-unting pagsasara ng pinto ng elevator. Naiwan si Dante sa loob, pero tila dala-dala ko pa rin ang bigat ng presensya niya. Ramdam ko pa rin sa mga labi ko yung init ng mapusok niyang halik, isang halik na tila gustong pilitin na ilabas ang lahat ng katotohanang itinatago ko. Ang mga kamay ko, nanginginig pa rin dahil sa higpit ng pagkakahawak niya sa baywang ko kanina. “Sino ka ba talaga?” Parang naririnig ko pa ring bulong niya sa tenga ko, puno ng desperasyon at pagnanasa. Naglakad ako palabas ng hotel lobby nang mabilis, hindi pinapansin ang malamig na hangin sa labas. Kailangan kong lumayo. Kailangan kong makahinga. Sa bawat hakbang ko, ang tunog ng stilettos ko sa semento ay tila nagpapaalala sa akin na bawat galaw ko, binabantayan na niya. Alam kong nagdududa na siya. Ang gintong cufflink na nasa bag ko, tila nagiging mas mabigat, isang ebidensya ng nakaraan ko at ng kasalanang ginawa ko. Pagdating ko s

ELENA POV Tiningnan ko ang sarili ko sa malaking salamin sa banyo ng office ko. Ang "Alana" na nakikita ko ngayon, sobrang layo na sa Elenang dating nagmamakaawa para lang mapansin ng asawa. Nakasuot ako ng emerald green silk slip dress na hapit sa katawan ko, at pinatungan ko ng black blazer para magmukhang professional pero palaban. Yung stilettos ko? Matulis at kumikinang, handang tapakan ang kahit anong pride na natitira kay Dante. Kinuha ko ang lipstick ko at muling kinulayan ang mga labi ko. Medyo maputla ako dahil sa sobrang hilo kaninang umaga, pero hinding-hindi ko hahayaang makita 'yon ni Dante. Kailangan manatiling perfect ang facade ko. Eksaktong 5:00 PM nang lumabas ako ng opisina. Gaya ng inaasahan, bumukas din ang pinto ni Dante. Nakatayo siya doon, wala na ang blazer niya at nakatiklop na hanggang siko ang sleeves ng white polo niya. Halatang pagod ang mga mata niya, kitang-kita na wala siyang tulog. "Saan ka pupunta?" tanong niya, gamit ang boses na puno ng author

ELENA POV Alas-kwatro pa lang ng madaling araw pero gising na gising na ang sikmura ko. Ramdam ko yung pait na umaakyat sa lalamunan ko, sobrang uncomfortable. Pilit kong nilalabanan, pilit kong ipinipikit ang mga mata ko para makatulog ulit, pero hindi ko na talaga kaya. Mabilis akong bumangon at halos madapa-dapa na akong tumakbo papuntang banyo. "Bleeaaarrgh!" Napasandal ako sa malamig na tile ng banyo, nanginginig ang mga kamay ko habang pilit na inilalabas ang lahat. Ang sakit sa lalamunan, ang sakit sa dibdib. Sa bawat pag-ubo ko, parang pati bituka ko ay gustong lumabas. Ito na yata ang pinakamalalang morning sickness na naramdaman ko simula nang mabuntis ako. "Elena?" Halos mapatalon ako nang marinig ko ang boses ni Dante sa labas ng pinto. Ilang sandali pa, pumasok siya. Wala siyang suot na shirt, gulo-gulo ang buhok, at ang mga mata niya ay punong-puno ng taranta. "Umalis ka..." sabi ko pagkatapos kong sumuka ulit. "Huwag kang titingin." "Anong umalis? Masama ang pak