Nobela Tungkol Sa Paghihiganti Ng Babae

May nabasa akong isekai na 'Since I Was Abandoned After Reincarnating, I Will Cook With My Fluffy Friends'. Ang wholesome. Wala masyadong galit 'yung bida, focused siya sa pagluluto at pag-aalaga ng magical beasts. Parang ang sarap sa pakiramdam na walang drama, pure fluff lang. Paminsan-minsan, kailangan din ng ganung breaks.

Naiinis lang ako minsan sa mga revenge plot na bigla na lang may magiging ally yung bida out of nowhere, deus ex machina style. Sana yung ire-recommend dito, yung logical yung progression ng alliances and betrayals.

Hindi ko alam kung pasok 'to, pero 'yung 'Circe' ni Madeline Miller. Higanti sa mga diyos at sa patriarchy. 'Yung galit niya, mabagal ang simula, nag-iipon-ipon, tapos sisabog. Ang ganda ng pagsulat, poetic pero puno ng poot.

Ayaw ko sa iba d'yan, parang pare-pareho na lang 'yung formula: babalik siya sa nakaraan, gagamitin 'yung kaalaman sa future, tapos perfect lahat ng plano. Nawawalan ng humanity 'yung character, parang robot na lang na nag-a-plot. Mas gusto ko 'yung may struggle pa rin at hindi perpekto.

Sa mga Chinese webnovels, uso yung 'face-slapping' scenes. Yung moment na publicly nahihiya at napapahiya ang kontrabida sa isang social gathering. Ang detailed ng description ng pagmumukha ng kontrabida habang nangyayari ito. Parang staple talaga.

Sa fanfiction, ang ganda ng pag-explore ng alternate character developments. What if hindi nag-harden 'yung puso ng character? What if forgiveness ang pinili? Doon mo makikita 'yung range ng possibilities na hindi nas explore sa original material.

Naaalala ko 'yung isa, 'The Hero's Return' ata 'yun. 'Yung bida, namatay siya bilang bayani na pinagtaksilan ng kaharian, tapos bumalik siya after ilang taon bilang isang malakas na mercenary. Tapos unti-unti niyang sinisira 'yung kingdom mula sa loob. Ang slow burn ng revenge, ang satisfying!

Isang paboritong tema na madalas kong makita sa mga nobela ay ang tungkol sa batang ina. Isang magandang halimbawa nito ay ang nobelang 'Maid-sama!' na hindi lang nagtataas ng mga isyu tungkol sa adulthood kundi pati na rin ang mga hamon ng pagiging isang batang ina. Bagamat ang kwento ay umiikot sa buhay ng isang estudyante at kanyang mga karanasan, may mga bahagi rin na naglalaman ng mga tahimik na pagsasalamin tungkol sa kanyang mga responsibilidad sa kanyang pamilya. Napaka-relatable para sa akin ang mga panibagong hamon na dala ng pagiging ina kahit sa murang edad. Ang mga moment na siya ay napapadapa sa kanyang desisyon, o mga pagkakataon na mag-isa siyang nagdadala ng mga pasanin ay nagiging parte ng kanyang karakter na talagang nakakaantig.

Samantala, ang 'Kimi ni Todoke' ay isa pang nobela na naiisip ko na hindi direktang nagpopokus sa batang ina, ngunit may mga subplot tungkol sa mga kabataan na nanganganak sa edad na iyon, at kung paano ito nagpapadami ng kanilang mga pangarap at takot. Ang likha ng mga ganitong istorya ay nagbibigay sa akin ng iba’t ibang pananaw patungkol sa mga ina na may tungkulin pa rin sa kanilang mga pangarap, kahit na hindi ito ang karaniwang mensahe. Para sa akin, ang ganitong uri ng naratibo ay mahalaga, sapagkat nakikita natin ang gilas ng buhay, gaano man ito ka-puberty, at ang mga hamon at tagumpay na nakakaapekto hindi lamang sa batang ina kundi sa lahat ng tao sa kanyang paligid. Napaka-empowering na makita ang ganoong perspektibo, at ito talaga ang uri ng kwentong mahilig akong basahin.

Lumangoy tayo sa napakalalim na mundo ng mga nobela na puno ng emosyong bumabalot sa mga bata, lalo na 'yung mga kwentong tungkol sa mga batang pulubi. Sa ganitong klase ng kwento, kadalasang ipinapakita ang malupit na reyalidad na tinatahak ng mga bata sa lansangan. Isang magandang halimbawa ay ang kwento ni Oliver Twist ni Charles Dickens, kung saan makikita ang labanan ni Oliver sa pangungusap ng lipunan. Ipinapakilala sa atin ang mga bata na puno ng pangarap na kahit na nasa kiskisan ng hirap ay may pag-asa pa ring mahahawakan.

Sa mga nobelang ganito, hindi lang ito tungkol sa pagsasagawa ng nakakalungkot na mga pangyayari, kundi nagbibigay din sila ng pagbubukas ng isip sa mga mambabasa. Ipinapatunayan na sa kabila ng hirap, ang pagpupunyagi at pagkakaroon ng magandang puso ay magdadala sa isang mas magandang bukas. Halimbawa, di ba, sa 'Les Misérables' ni Victor Hugo, si Gavroche ay isang simbolo ng pag-asa at katatagan sa likod ng mga alon ng kahirapan.

Ang kwentong ito ay tila nakakaakit sa kanila na parang kakilala lang, na nagpapadama sa atin na kahit anong hirap ang dumaan, may mga liwanag pa rin na nag-aantay. Kaya't sa bawat pahina ng nobela, parang bumabalik tayo sa ating mga alaala at unti-unting natututo mula sa mga ipinapakita ng mga bata. Kung sino man ang sumulat ng mga kwentong ito, talagang napakahusay nilang nailarawan ang buhay na puno ng kulay at mga aral, na hindi lang basta kwento kundi isang paglalakbay.

Ang lambing ng kwentong ito sa buhay ng mga batang pulubi ay tunay na nagsisilbing salamin ng ating lipunan, nag-uudyok sa ating lahat na tanawin ang ating mga pag-uugali at isipin kung paano natin maiaangat ang ating kapwa.

Siguro ang pinakamalalim na pagbabago ay yung sa perspective ng bida. Sa unang buhay, biktima siya. Sa pangalawang buhay, siya na yung nagdi-dictate ng takbo ng mga pangyayari. Yung galit, nagiging empowerment. Yung pagiging martir, nagiging pagiging architect ng sariling kapalaran.