Paghihiganti ni Emma

“I’m pregnant!.”

Parang bombang sumabog ang salitang iyon sa pandinig ni Edward Dela Vega, pero nanatili siyang kalmado sa harap ng babae. Walang bakas ng gulat, wala ring emosyon.

“So, anong gusto mong gawin ko sa batang ’yan?” malamig niyang tanong.

Ayaw niyang marinig ang salitang panagutan. Ayaw niya ng anak. At higit sa lahat—hindi siya naniniwala na sa kanya ang bata. Baka niloloko lang siya. Baka pera lang ang habol.

Hindi siya tanga. Alam niyang maraming babaeng sumusubok lumapit sa kanya para sa sariling interes. At hindi siya nagpakayaman para lang ibigay iyon sa mga gold digger.

“Alam ko na iyan ang isasagot mo,” mahina pero matatag na sabi ng babae.

“Alam kong ayaw mo ng bata.”

“Kung alam mo naman pala, bakit ka pa pumunta dito?” iritadong sagot ni Edward.

“Sinasayang mo ang oras ko.”

Umiling ang babae.

“Gusto ko lang marinig mula sa’yo. Don’t worry, hindi kita hihingan ng responsibilidad.”

“Then get out,!” malamig na sabi ni Edward.

“At huwag kang magpapakita ulit dito. Mas maraming mahalagang bagay Ang kailangan Kong gawin, kaysa makipag-usap sa’yo.”

Bahagyang yumuko si Edward at tumitig ng matalim.

“At tandaan mo ’to bago ka lumabas sa office na ito huwag mong subukan mag skandalo at ipagkalat sa lahat. Masama akong kalaban. Kaya kong pumatay ng tao sa isang iglap.”

Nanlamig ang katawan ng babae mula sa pagbabanta ni Edward.

“Out. Now!”

Mabilis siyang lumabas ng opisina habang nanginginig ang tuhod sa sobrang takot.

Pagkasara ng pinto, napahilot sa sentido si Edward. Hindi niya maalala kung paano niya nabuntis ang babae. Hindi siya nakikipag-contact kung walang proteksyon—hindi iyon ang estilo niya. At sa dami ng babaeng nakasama niya noong huling buwan, imposible. Lagi siyang maingat. Wala siyang balak magka-anak o magkaroon ng sakit.

Kaya imposibleng kanya ang bata.

Siya si Edward Dela Vega, isang kilalang negosyante. Sa edad na 32, malayo na ang narating niya sa mundo ng negosyo. Dahil sa galing niyang magpatakbo ng kompanya, maraming gustong mag-invest sa negosyo niya.

Dagdag pa dito ang kagwapuhan niya, kaya hindi na bago sa kanya na maraming babae ang nahuhumaling at sumusulpot sa buhay niya. May ilan pa ang nagsasabing nabuntis daw niya at pinapaako sa kanya ang bata.

Pero lahat ng iyon ay hindi nakakalusot. Sigurado si Edward sa sarili niyang wala pa siyang nabubuntis ni isa sa mga babaeng nagamit na. Malinis siyang kumilos, maingat sa bawat galaw, at wala siyang bakas na naiiwan.

Halos madapa si Maya nang makalabas ng building. Diring-diri sa sarili, wasak ang puso, at puno ng pagsisisi. Ano ang sasabihin niya sa ate niya?

Ang totoo ang ate niya ang nagpumilit na pumunta siya rito. Dahil kung hindi siya, ang ate niya ang pupunta. At ayaw na ayaw niyang mangyari iyon. Kilala niya ang ate niya matapang, palaban. Baka magka problema pa.

Pagkarating sa labas, biglang bumuhos ang luha. Hindi niya alam ang gagawin. Naisip niyang tapusin na lang ang buhay. Bakit siya nagpadala sa matatamis na salita ng lalaki yon? Bakit siya naging tanga?

“Hoy, miss! Magpapakamatay ka ba?! Huwag mo akong idamay sa katangahan mo!” sigaw ng isang motorista nang muntikan na siyang masagasaan.

Napalayo si Maya at natigilan.

“Sana na tuluyan na nga ako!”” bulong niya habang nagpupunas ng luha, pero hindi pa rin tumitigil ang pag-agos. Naglakad siyang tulala sa gilid ng highway. Nanginginig Ang kalamnan, tila Hindi alam Ang direksyon kung saan patungo.

Galit na galit ang ate niyang si Emma nang malaman ang totoo.

“Let me go, Maya! Ako ang pupunta sa lalaking ’yon!”

“No, ate! Huwag kang pumunta doon. Ayaw niya talaga sa bata!”

“Hindi ko hahayaan iyon! Kailangan niyang panagutan ang ginawa niya sa’yo!”

Pigil ni Maya ang braso ng ate niya, halos nakaluhod.

“Please, ate,! huwag kang pumunta. Binantaan niya ako. Sabi niya papatayin niya ako kapag nagpakita pa ako roon.”

Natigilan si Emma, kita ang poot sa mga mata.

“He’s a dev*l!”

“Kaya nga ayaw kong may mangyari sa’yo,” umiiyak na sabi ni Maya.

“Mas pipiliin kong maghirap kaysa makita kang mapahamak dahil sa akin.” Patawad ate, nadamay kapa sa nagawa Kong pagkakamali .”

Niyakap siya ng ate niya.

“Sige, hindi na ako pupunta.” Mahinahong saad ni Emma habang banayad na hinahaplos Ang likod ng kapatid.

“Thank you, ate,”

Pero sa loob-loob ni Emma, kumukulo ang dugo.

Hindi ko mapapalampas ang ginawa mo sa kapatid ko, “EDWARD DELA VEGA!”. Ipaghihigante ko siya.!

Tatlong araw pagkatapos, sa huling gabi ng lamay, nakatayo si Emma sa harap ng kabaong ng kapatid.

Patay na si Maya.

Natagpuan niya itong walang buhay sa kwarto, nagpakam*tay.

Hindi niya matanggap. Silang dalawa na lang ang magkasama mula nang mamatay ang mga magulang nila sa sunog. Pinangarap niya na unti-unti silang aangat sa buhay… pero ngayon, wala na.

“Dahil sa’yo… nawala ang nag-iisang pamilya ko,” bulong niyang nanginginig ang boses.

“Pagbabayaran mo ang ginawa mo. Ipinapangako ko ’yan!.”

Pagkatapos ng libing ng kapatid ni Emma, tahimik siyang bumalik sa kwarto nito.

Pakiramdam niya ang bigat ng bawat hakbang. Pagbukas niya ng pinto, bumungad sa kanya ang mga gamit ng kapatid—mga damit, notebooks, paboritong stuffed toy, at ilang larawan nilang dalawa.

Dahan-dahan niyang nilapitan ang study table.

Umupo siya roon, parang nanghihina, habang pinagmamasdan ang bawat bagay na naiwan.

“Maya,,” bulong niya na halos hindi lumalabas ang boses sa bibig.

Para bang muling sumikip ang dibdib niya. Ang alaala ng kapatid, ang mga tawa, kwento, lambing, lahat bumalik sa isip niya.

Habang inaayos niya ang mga gamit, pinili niya ang mga pwedeng ipamigay.

Mga damit na hindi pa luma, mga bag at notebook na halos hindi nagamit.

Pero habang inaabot niya ang isa-isang bagay, may luha na namang tumulo sa pisngi niya.

“Kung hindi dahil sa kanya… hindi ka mawawala sa akin”

Halos mapasigaw siya pero pinigilan.

Ayaw niyang marinig ng ibang tao ang galit at sakit na pinipilit niyang itago.

Sa gilid ng kama, may nakita siyang isang kahon, kulay brown, may maliit na lock sa harap.

Mukhang mga mahahalagang gamit ang laman dahil hindi ito basta naiwan, kundi maayos na nakatabi.

Hinawakan niya iyon.

Malamig. Mabigat.

Parang puso niyang halos hindi na kumikilos.

Gusto na sana niyang buksan.

Pero nanginig ang kamay niya.

“Hindi pa, hindi ko pa kaya,” mahina niyang sabi.

Inilapit niya ang kahon sa dibdib niya at marahang niyakap.

Doon na siya napaiyak nang tuluyan, hindi ungol, hindi hikbi, kundi tahimik na pag-iyak na parang unti-unting nababasag ang buong mundo niya.

Dahan-dahan niyang itinabi ang kahon sa isang sulok.

Alaala ito ng kapatid niya, nang kapatid na nawala dahil sa isang taong si “Edward Dela Vega!”.

Lumuhod siya sa sahig, napayuko, at mahigpit na napakapit sa kumot ng kapatid.

“Pangako, Maya… hindi ko hahayaang mamatay ka nang walang hustisya.”

Ramdam ang poot, halong sakit at pangungulila.

Isang buwan ang lumipas.

At matagumpay na nakapasok si Emma sa kumpanya ni Edward bilang bago nitong secretary.

Ito na ang simula.

Makukuha niya ang tiwala ng lalaki. At sisirain niya ito, dahan-dahan.

Isang araw habang nasa trabaho nadatnan niya Ang amo abala sa trabaho mula sa table nito, agad siyang lumapit sa mesa ng amo.

“What are you doing here? Hindi kita tinawag—”

Napatigil si Edward nang bigla niya itong halikan.

Nagulat ito, pero ngumisi.

“Ang tapang mo, babe.”

Lumapit pa si Emma, humihingal, hawak ang kwelyo ng coat ng lalaki.

“I really like you, sir”Mapang akit na saad nito na lalong linapit Ang sarili sa amo.

Humawak si Edward sa bewang niya, hinila siya palapit.

Sanay na sanay ang kamay nito. Sanay sa ganitong laro.

Nakapikit na sana si Emma nang bigla siyang umurong.

“Wait, sir. Nandito tayo sa office. Baka may makakita.”

Naging Masama ang ngiti ni Edward.

“Hindi ako papayag na bitinin mo ako—”

Sinunggaban niya ang labi ni Emma, isinandal pa siya sa table. Mainit, agresibo.

Pinipigilan ni Emma ang sarili, pero para sa kanya, bawat halik ay parang lason na unti-unting pumapasok sa puso niya.”

Nakarinig sila ng Katok mula sa pinto.

“Shit!” sigaw ni Edward, galit na galit.

Maagap na Binuksan ang pinto.

“Ano’ng problema mo?!”

Nanginginig ang staff.

“Sir, d-dokumento po, sabi niyo po ibigay ko agad pag dating—”

“Get out!”

Pag-alis ng babae, saka lamang lumabas si Emma mula sa banyo ng office ni Edward.

Huminga siya ng malalim, halatang kinakabahan pa rin.

Malaki ang pasasalamat niya dahil pumasok ang isang staff kanina,

kung hindi, baka kung saan na nauwi ang ginagawa nila ni Edward.

Napahaplos siya sa dibdib niya, pilit pinapakalma ang sarili.

“Hindi dapat nangyari ‘yon, hindi dapat,” bulong niya sa sarili, habang nanginginig pa ang kamay.

Parang nanunumbalik sa isip niya ang bawat segundo, na

ang lapit ni Edward, at ang init ng hininga nito, ang sandaling muntik na siyang bumigay kung hindi lang may pumasok.

Pinikit niya ang mga mata, huminga ulit ng malalim.

“Ayusin mo sarili mo, Emma, hindi mo siya dapat hayaan na lumagpas sa boundary.”

Kinagabihan, nagpunta si Edward, isa sa mga babaeng nagkakandarapa sa kanya upang ilabas ang init ng katawan. At pagkaraan ng halos isang oras na pagpapaligaya ng babae sa kanya, agad niyang inutusan na umalis.

“Get out of here.!You know my rules. I don’t repeat.” Tinapon niya sa mukha ng babae Ang libo-libong pera. Yon lang naman Ang katapat ng mga babaeng kinakama nito. “Pera”

Umirap ang babae, at the same time malawak Ang ngiti habang isa-isang pinupulot Ang salapi mula sa sahig. Pagkatapos kunin lahat ng pera sa sahig nag damit na ito saka lumabas.

Nagshower si Edward at bumalik sa trabaho.

Pagkadating naman ni Emma sa sariling apartment, tahimik siyang naupo sa gilid ng kama.

Isang buwan na ang lumipas pero parang kahapon lang namatay Ang kapatid.

Kinuha niya ang picture frame ng kapatid at mahigpit na niyakap.

“Miss na miss kita, Maya,” bulong niya.

“Sabi mo walang iwanan, pero iniwan mo rin ako.”

Pumapatak ang luha habang yakap ang larawan.

“Sana masaya ka na, kasama si Nanay at si Tatay. Mahal na mahal ko kayong lahat.”

Nalaglag ang luha niya sa frame, at dahan-dahan siyang humiga, yakap pa rin ito, parang doon na lang siya kumukuha ng hininga.