The Unwanted Wife’s Revenge

“Hay… ang gwapo niya talaga…” bulong ni Tatiana habang nakatingin sa larawang hawak-hawak niya. Hawak niya ang isang photo na kuha sa isang charity ball kung saan kasama ng ama ni Alec ang daddy ni Tatiana. Nasa likuran lang si Tatiana noon, pero kitang-kita sa litrato si Alec—naka-itim na tuxedo, matikas ang tindig, at matalim ang mga matang tila hindi marunong ngumiti sa kahit sino. Ngunit sa mga mata ni Tatiana, ito ang mukhang pinakamaginoo, pinakamakisig, at pinakakaibig-ibig na lalaki sa mundo. Napangiti siya habang tinatapik ang pisngi ng larawan gamit ang hintuturo. “Good morning, Alec,” malambing niyang sabi, bago marahang inilapag ang frame sa ibabaw ng kanyang study desk. Walang araw na lumilipas na hindi niya ito binabati, parang ritual na niya iyon mula noong siya’y dose anyos pa lang. Ngayon, disi-sais na siya, at kahit ilang taon na ang lumipas, hindi pa rin kumukupas ang damdamin niya para kay Alec Dela Vega—ang panganay na anak ng business partner ng Daddy niya, at

Lumipas ang ilang taon. Sa wakas, college student na si Tatiana Angeles. Nakuha niya ang kursong Business Administration—hindi lang dahil iyon ang gusto ng Daddy niya, kundi dahil nais din niyang mas maintindihan ang mundo kung saan gumagalaw si Alec Dela Vega. Kung noon ay pangarap lamang ang makasunod sa yapak ng mga Dela Vega, ngayon ay unti-unti na niyang nilalapitan ang mundong iyon. Pero higit sa lahat—kahit hindi niya inaamin sa iba—ang bawat hakbang na ginagawa niya ay laging may halong pag-asa na balang araw, mas mapapalapit pa siya sa lalaking minahal niya ng tahimik sa napakahabang panahon. “College life, here we go!” sigaw ni Arian habang magkakapit-balikat silang naglalakad papasok sa university gates. Masayang-masaya silang dalawa, at mahahalata ang excitement sa kanilang mga mukha. Tila, matagala nang hinintay na tumuntong sila sa college. “Hindi ako makapaniwala na ito na ‘yon,” sabi ni Tatiana. “Tapos na tayo sa high school phase ng ‘daydream about Alec eve

Sa mga sumunod na araw matapos ang biglaang pagkikita nila ni Alec sa café, tila hindi mapawi ang ngiti sa labi ni Tatiana. Parang sinulatan ng langit ang bawat araw niya ng kilig at bagong pag-asa. Habang abala siya sa paggawa ng mga initial design concepts para sa rest house, paminsan-minsan ay natutulala siya, iniisip ang mga sulyap, ngiti, at mga tanong ni Alec noong huling meeting nila. “Arian!” tawag ni Tatiana habang papasok sa kwarto ng matalik na kaibigan. “Whew! Mukhang masaya ang aura mo ngayon, ha,” nakangiting sabi ni Arian habang binubuksan ang isang bag ng snacks. “Hay nako, ‘di ko na alam kung paano ko itatago pa,” pabirong sagot ni Tatiana. “Alec. He’s… being so nice lately. Parang ang sweet niya. Parang… may something.” Napatawa si Arian at agad lumapit, kinurot ng bahagya ang pisngi ni Tatiana. “Sabi ko na nga ba eh. Noon pa lang, may pakiramdam na ako na hindi lang ikaw ang may lihim na pagtingin.” “Baliw ka talaga!” Nahihiyang sagot ni Tatiana, pero hindi mai

“Tatiana Angeles… future Mrs. Dela Vega,” bulong ni Tatiana sa salamin habang inaayos ang sarili. Namumula ang pisngi niya sa tuwa at kilig, lalo na’t sa araw na ito ay sisimulan na nila ni Alec ang kanilang wedding preparations. Sa bawat kibot ng kanyang labi ay may ngiting hindi mabura—ngiting punong-puno ng pag-ibig, pag-asa, at paniniwalang siya ang pinakamaswerteng babae sa buong mundo. Mula pa sa pagkabata, pangarap na talaga ni Tatiana ang maging bride. May notebook pa siya noon kung saan iginuhit niya ang damit pangkasal, mga bulaklak, hanggang sa music playlist sa kanyang imahinasyon. Pero ngayon, hindi na lang ito panaginip. Totoong-totoo na. Iba na ang saya kapag ang mga pinangarap mo ay unti-unting nagkakabuhay. Nang dumating si Alec upang sunduin siya, agad siyang sinalubong ng matamis nitong ngiti. Suot nito ang isang simpleng puting polo at khaki pants, pero kahit pa ganoon kasimple, para kay Tatiana, siya pa rin ang pinakagwapo sa lahat. Bawat kilos at tingin ni Al

Ang gabi ay tahimik. Sa labas ng bintana ng kanilang bridal suite, kitang-kita ang mga bituin na kumikislap sa madilim na langit, animo’y mga saksi sa bagong yugto ng buhay nila Alec at Tatiana. Nakaupo si Tatiana sa gilid ng kama, nakasuot ng puting silk robe na may burdang “Mrs. Dela Vega” sa likod. Ang buhok niya ay nakalaylay na at malayang humahaplos sa balikat. Sa kanyang mukha ay may halong pagod, saya, at hindi maipaliwanag na kaba. Habang pinagmamasdan niya ang paligid ng kanilang suite—ang mga puting rosas na nakaayos sa isang vase, ang champagne na hindi pa nabubuksan, at ang mga kandilang naglalagay ng malamlam na liwanag sa silid—napangiti siya. Hindi niya sukat akalain na darating siya sa puntong ito. Na ang lalaking pinangarap niya, na minsan ay akala niya’y imposibleng maabot, ay siya na ngayong asawa niya. Pumasok si Alec mula sa banyo, bagong palit ng pajama. Nakangiti ito habang lumalapit sa kanya. “Kanina ka pa tahimik,” sabi nito, sabay upo sa tabi niya. “Pag