Jojolion เล่ม 8 แตกต่างจากเล่มก่อนอย่างไร

นางร้ายที่เคยโง่ไม่มีอีกแล้ว เมื่อนางร้ายตัวแม่ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้แทน เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจะไม่เหมือนเนื้อหาเดิมอีก แต่ขอเลือกเส้นทางใหม่เพราะไม่ต้องการตายอย่างอนาถเหมือนในนิยาย!!

เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น เขาไม่ชัดเจน ทำให้เธอ ต้องเสียใจ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาตั้งใจว่า จะไม่ปล่อยเธอไป แต่ว่า เขาไม่รู้เลย ช่วงเวลาที่เขาหายไป เธอกลายเป็นแม่ไปแล้ว แม่ที่น่ารักแสนดี ที่มีลูกสาว และคนข้างๆ ยืนเคียงข้างไม่ห่าง หนังสือรักเล่มเดิม ที่จะปรับปรุงใหม่ จะช้าเกินไปไหม สำหรับคำว่าเรา สองคน

หนิงอันนักเขียนนิยายปากกาทอง หลุดเข้าไปในนิยายของตนเองหลังการแก้ไขชะตากรรมของนางร้ายให้เลวร้ายเพิ่มขึ้น แต่นางไม่ได้เป็นนางเอกแต่กลายเป็นตัวร้ายที่นางเขียนให้ต้องตายในตอนจบ

มือเหี่ยวย่นลูบไล้ไปยังหน้าปกนิยายเล่มโปรด ชีวิตของเธอนั้นไม่ต่างจากนิยายนักหรอก แต่ชีวิตเธอไม่ได้เหมือนนางเอกในนิยาย กลับเมื่อนางร้ายในนิยายเล่มนี้ คิดว่าความสวยคือใบเบิกทางทุกอย่าง

ชาติก่อน 'หลินอัน' คือลูกสาวที่พ่อแม่ไม่รัก ถูกกักขังและเปรียบเทียบกับน้องสาวจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับอยู่ในร่างของ 'จงลู่ชิง' องค์หญิงใหญ่ผู้เอาแต่ใจในนิยายที่เคยอ่าน! นอกจากจะมีพลังสายฟ้าที่อ่อนปวกเปียกยังไม่พอ เธอยังมี 'พันธะ' กับสวามีหนุ่มรูปงามถึง 4 คนที่พร้อมใจกันมอบค่าความเกลียดชังให้เธอเต็มพิกัด! เหยียนจวิ้น: ราชาเพลิงผู้ดุดันที่จ้องจะปลิดชีพเธอทุกครั้งที่เผลอ เฟิงอี้: สุภาพบุรุษจอมวางแผนที่เก็บงำความแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มเย็นชา มั่วอิ่ง: นินจาหนุ่มผู้เย็นชาที่พยายามตีตัวออกห่างและมองเธอเป็นเพียงขยะ หลีหาน : หนุ่มน้อยขี้สงสารที่ผูกพันธะเพียงเพราะคำว่าบุญคุณ ท่ามกลางโลกที่เงินคือพระเจ้าและสตรีเป็นใหญ่ หลินต้องเอาตัวรอดด้วย 'ระบบนำโชค' และ 'ระบบอ่านใจ' สุดกวน พร้อมกับภารกิจปราบพยศ เหล่าสามีที่เกลียดเธอเข้าไส้ ให้กลายเป็นคนคลั่งรักจนโงหัวไม่ขึ้น!

ในวันครบรอบงานวิวาห์ปีที่เจ็ดของเรา ฉันกำลังนั่งตักลูเซียนสามีมาเฟียของฉัน และจูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วมือควานหาผลตรวจการตั้งครรภ์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าชุดราตรีผ้าไหมแสนแพง ฉันอยากจะเก็บข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ที่มาอย่างไม่คาดฝันนี้ไว้จนกว่าจะถึงช่วงท้ายของค่ำคืนนี้ มาร์โกลูกน้องมือขวาของลูเซียนเอ่ยถามเป็นภาษาอิตาลีพร้อมรอยยิ้มแฝงเลศนัย “นายท่าน โซเฟีย นกน้อยตัวใหม่ของท่าน เด็ดไหมครับ?” เสียงหัวเราะแกมเย้ยหยันของลูเซียนแล่นผ่านทรวงอก ทำให้ฉันรู้สึกเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาลี “เหมือนลูกพีชดิบที่เพิ่งเด็ดจากต้น ทั้งสดทั้งนุ่มนวลดีนะ” มือคู่นั้นลูบไล้ไปตามเอวของฉัน แต่สายตาของลูเซียนกลับไร้ซึ่งอารมณ์ “ปิดปากเอาไว้ให้สนิท ถ้านายหญิงของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่” บรรดาลูกน้องหัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน พร้อมยกแก้วขึ้นสาบานว่าจะเงียบปากเอาไว้ เลือดอุ่นในกายของฉันค่อย ๆ กลายเป็นน้ำแข็งทีละนิด สิ่งหนึ่งที่คนเหล่านี้ไม่รู้เลยคือ คุณย่าของฉันมาจากเกาะซิซิลี ดังนั้นฉันจึงเข้าใจทุกคำที่พวกเขาพูดกัน ฉันพยายามคุมสติตนเองให้สงบ พร้อมกับปั้นรอยยิ้มไร้ที่ติในฐานะนายหญิงไม่ให้คลาย แต่มือข้างที่ถือแก้วแชมเปญกลับสั่นเทาไม่หยุด แทนที่จะสร้างเรื่องราวอะไร แต่ฉันกลับกดเปิดโทรศัพท์มือถือและเลื่อนหาจดหมายเชิญเรื่องโครงการวิจัยทางการแพทย์ระหว่างประเทศแบบรายบุคคลที่ได้รับมาเมื่อสองสามวันก่อน และกด “ยอมรับ” ภายในสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเซียนแบบไม่ให้เขาตามหาได้อีก