คณะทำงานถ่ายทำ จูราสสิคพาร์ค 2 ที่สถานที่จริงในประเทศใดบ้าง?

ภาพเขียวชอุ่มกับหุบเขากว้างของ 'Jurassic Park' กลายเป็นภาพจำที่ฉันอยากเห็นด้วยตาตัวเองมากที่สุด ผมยังจำความตื่นเต้นตอนเห็นเครดิตท้ายเรื่องว่าภาพภายนอกส่วนใหญ่ถ่ายที่ฮาวายได้ — โดยเฉพาะที่ฟาร์ม Kualoa Ranch บนเกาะโออาฮู ซึ่งฉากหุบเขา ลานโล่ง และภูมิทัศน์ที่เป็นจุดกำเนิดรถแล่นเข้ามาในอุทยาน ใช้ฉากจริงที่นั่นมากมาย ฉากพวกไดโนเสาร์เดินกินหญ้า หรือมุมมองจากเฮลิคอปเตอร์ส่องลงมายังหุบเขา ให้ความรู้สึกกว้างและสมจริงจนแทบลืมหายใจ อีกฉากที่ชอบคือภาพน้ำตกสูงที่โผล่ในมุมไกล — นั่นคือ Manawaiopuna Falls บนเกาะคาไว ซึ่งกลายเป็นภาพไอคอนของหนัง ช็อตเฮลิคอปเตอร์ที่บินผ่านน้ำตกกับหมอกลอยทำให้โลกสมมติของเกาะมีมิติจริง ฉากชายหาดและเส้นทางที่พาหลักชาติมาถึงเกาะก็ถ่ายตามบรรยากาศฮาวายจริง ๆ ทั้งหมดนี้ผสมกับงานเอฟเฟกต์ที่ทำให้ไดโนเสาร์ดูลื่นไหลและน่ากลัวไปพร้อมกัน การได้รู้ว่าหลายฉากถ่ายที่โลเคชั่นจริง ทำให้การดูหนังซ้ำครั้งต่อ ๆ มีกลิ่นอายของการผจญภัยและอยากตามรอยไปยืนตรงนั้นบ้าง ซึ่งสำหรับแฟนหนังอย่างผมมันเป็นแรงผลักดันให้เดินทางและมองหาโลเคชั่นที่หนังโปรดเคยใช้ — บอกเลยว่าการไปเห็นหุบเขาและน้ำตกจริง ๆ ให้ความตื่นเต้นคนละแบบกับการดูในจอ

สถานที่ถ่ายทำหลักของ 'Jurassic Park' กระจายตัวอยู่บนเกาะของฮาวายเป็นส่วนใหญ่ โดยฉากหุบเขาและป่าทึบถ่ายทำที่ 'Kualoa Ranch' บนเกาะโออาฮู ส่วนฉากน้ำตกที่คนจดจำดูกระโดดขึ้นมานั้นมาจากน้ำตก Manawaiopuna บนเกาะเคาอี ซึ่งคนท้องถิ่นมักเรียกกันว่า 'Jurassic Falls' อีกส่วนของฉากภายในและองค์ประกอบขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นบนสตูดิโอของยูนิเวอร์แซลในแคลิฟอร์เนียเพื่อควบคุมแสง เสียง และเอฟเฟกต์ให้ปลอดภัย ฉันเคยเดินเล่นที่ 'Kualoa Ranch' และจังหวะการออกแบบภูมิประเทศยังทำให้รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในโลกของหนังจริง พื้นที่บางจุดเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมด้วยทัวร์ชมโลเคชัน มีกิจกรรมขี่ม้า ATVs และถ่ายรูปตามจุดที่หนังใช้ถ่าย ในขณะที่น้ำตก Manawaiopuna เป็นทรัพย์สินส่วนตัวจึงเข้าชมได้จำกัดโดยเฉพาะผ่านเฮลิคอปเตอร์เท่านั้น ส่วนสตูดิโอบนแผ่นดินใหญ่เข้าชมได้บางส่วนผ่านทัวร์สตูดิโอ แต่ฉากหลักของหนังที่เราเห็นในจอส่วนใหญ่ก็มาจากการผสมกันระหว่างโลเคชันจริงกับงานสตูดิโอ ซึ่งทำให้ภาพรวมสมจริงและยิ่งใหญ่ไม่เหมือนใคร

กลางปี 1997 นี่แหละเป็นช่วงที่โรงหนังบ้านเราคึกคักกับการมาถึงของ 'The Lost World: Jurassic Park' หรือที่หลายคนเรียกสั้นๆ ว่า 'จูราสสิค พาร์ค 2' ซึ่งเข้าฉายในประเทศไทยประมาณเดือนมิถุนายน ค.ศ.1997 (พ.ศ.2540)。 บรรยากาศตอนนั้นต่างจากตอนดู 'Jurassic Park' ภาคแรกตรงที่คนดูรู้แล้วว่าจะได้เจอไดโนเสาร์อีกครั้ง ทำให้ผมอดตื่นเต้นไม่ได้เมื่อเห็นโปสเตอร์ขนาดใหญ่ตามห้างหนัง และยังจำความรู้สึกตอนเห็นฉากต่อสู้บนหน้าจอได้ว่ามันใหญ่และตื่นตาจริง ๆ ทั้งเสียง ซาวด์เอฟเฟกต์ และกลิ่นป๊อปคอร์นผสมกันเป็นความทรงจำแบบยุค 90s ที่หายาก เวลานั้นเพื่อนหลายคนผมปล่อยให้ฉายซ้ำถึงสองรอบ บางคนจดชื่อซีนโปรดไว้ บางคนย้อนกลับไปดูฉากที่ตัวละครต้องหนีจากไดโนเสาร์ในป่าย่อย ๆ — สำหรับผมแล้วการได้ชมในโรงไทยช่วงนั้นเป็นประสบการณ์ร่วมที่ทำให้หนังเรื่องนี้คงอยู่ในใจสืบมาจนทุกวันนี้

น้ำตกที่เห็นในฉากเปิดของ 'Jurassic Park' คือสถานที่จริงบนเกาะคาวาอิ (Kauai) ในฮาวาย -- ชื่ออย่างเป็นทางการคือ Manawaiopuna Falls แต่แฟนหนังมักเรียกมันว่า 'Jurassic Falls'. ผมยังจำภาพเฮลิคอปเตอร์ลอยเข้าใกล้ผิวน้ำตกแล้วเผยให้เห็นเกาะเขียวขจีเป็นครั้งแรกได้ชัดเจน โดยมุมกล้องแบบนั้นถูกถ่ายเป็นภาพภูมิทัศน์จริงเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับตัวโลกสมมติอย่าง Isla Nublar การถ่ายทำส่วนใหญ่ของฉากภายนอกที่แสดงบนเกาะใช้โลเคชันในฮาวายร่วมกับงานศิลป์จากสตูดิโอ ทั้งการถ่ายทางอากาศและการใช้แพลตม็อบเพื่อต่อภาพเข้ากับฉากที่สร้างขึ้นในสตูดิโอ ทำให้ภาพเปิดของ 'Jurassic Park' มีความสมจริงแต่ยังคงความแฟนตาซีไว้ได้อย่างลงตัว เห็นแล้วก็อดไม่ได้นอกจากจะรู้สึกว่าทีมงานจัดองค์ประกอบภาพได้หวังผลมากจริงๆ

ความทรงจำเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ยังคงชัดเจนในหัวเลย — เวลาได้ดู 'The Lost World: Jurassic Park' ครั้งแรกฉันรู้สึกว่าสปีลเบิร์กขยายจักรวาลไปอีกขั้นด้วยทีมงานยักษ์ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังภาพยิ่งใหญ่ ในฐานะแฟนหนัง ฉันมักจะหยิบชื่อทีมหลักมาเล่าให้เพื่อนฟังเป็นประจำ: ผู้กำกับคือ สตีเวน สปีลเบิร์ก (Steven Spielberg) ที่กลับมารับหน้าที่กำกับภาคต่อ ผลงานบทภาพยนตร์โดย เดวิด โค๊ป (David Koepp) โดยอิงจากนิยายของ ไมเคิล ไครช์ตัน (Michael Crichton) ด้านโปรดิวเซอร์สำคัญได้แก่ แคธลีน เคนเนดี้ (Kathleen Kennedy) และ เจอรัลด์ อาร์. โมเลน (Gerald R. Molen) ซึ่งพาโปรเจกต์นี้เดินหน้าได้อย่างมั่นคง แง่มุมเทคนิคที่ฉันให้ความสนใจคือดนตรีประกอบโดย จอห์น วิลเลียมส์ (John Williams) ที่ยังคงเสกธีมให้เราจดจำได้ ส่วนภาพถ่ายหลักงานของ ยานุช คามินสกี้ (Janusz Kamiński) ทำให้โทนของหนังดูหนักแน่นและมีมิติ การตัดต่อโดย ไมเคิล เคห์น (Michael Kahn) ก็ช่วยร้อยจังหวะให้หนังคล้อยตามอารมณ์ ส่วนงานวิชวลเอฟเฟกต์เป็นผลงานของ Industrial Light & Magic พร้อมการสร้างไดโนเสาร์จริงจังจากสตูดิโอของ สแตน วินสตัน (Stan Winston) ทำให้ผลลัพธ์ผสมผสาน CGI กับอนิเมทรอนิกส์ได้อย่างลงตัว

ดูเหมือนว่าคนรักไดโนเสาร์หลายคนกำลังเฝ้ารอคำตอบเดียวกันอยู่ ตอบแบบตรงไปตรงมาคือ ณ เวลานี้ยังไม่มีการประกาศวันฉายในประเทศไทยสำหรับภาคต่อของชุด 'Jurassic' ที่มักถูกเรียกกันว่า 'ภาค 5' อย่างเป็นทางการ ฉันติดตามข่าววงการหนังมานานพอจะบอกได้ว่าแฟรนไชส์ที่ยิ่งใหญ่มักมีรอบการประกาศและการตลาดเป็นของตัวเอง บ่อยครั้งสตูดิโอจะเผยวันฉายสากลก่อน แล้วค่อยแจกโปรแกรมลงประเทศต่าง ๆ ซึ่งไทยมักจะได้วันฉายในช่วงเดียวกับภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่ยังไม่มีเอกสารหรือแถลงจากผู้จัดจำหน่ายท้องถิ่นออกมาระบุวันแน่นอน ฉันหวังว่าจะได้เห็นข่าวอย่างเป็นทางการไม่ช้าก็เร็ว และถ้าอยากเตรียมตัว การทบทวนเส้นเรื่องจาก 'Jurassic World: Dominion' จะช่วยให้เข้าใจทิศทางตัวละครและความเป็นไปได้ที่อาจถูกหยิบมาเล่าใหม่ได้

การกลับมาของเอียน มัลคอล์มใน 'Jurassic Park 2' ทำให้หนังยังคงมีมุขเสียดสีและมุมมองเชิงปรัชญาที่คุ้นเคยจากภาคแรก โดยนักแสดงหลักที่ปรากฏในเรื่องได้แก่ Jeff Goldblum (รับบท Dr. Ian Malcolm), Julianne Moore (รับบท Dr. Sarah Harding), Pete Postlethwaite (รับบท Roland Tembo), Vince Vaughn (รับบท Nick Van Owen), Arliss Howard (รับบท Peter Ludlow), Richard Schiff (รับบท Eddie Carr), Vanessa Lee Chester (รับบท Kelly Malcolm) และ Richard Attenborough (รับบท John Hammond) ซึ่งแต่ละคนเข้ามามีบทบาทชัดเจนต่อเนื้อเรื่อง การแสดงของ Jeff Goldblumยังคงเป็นจุดศูนย์กลางทางอารมณ์และมุมมอง เสริมด้วยความเก่งกาจของ Julianne Moore ที่เติมความเป็นนักสัตววิทยาเคร่งขรึม ส่วน Pete Postlethwaite ทำหน้าที่เป็นนักล่าสมจริง ความตึงเครียดระหว่างธุรกิจของ Peter Ludlow กับจริยธรรมของ John Hammond เป็นเส้นเรื่องรองที่ขับเคลื่อนเหตุการณ์จนถึงฉากไคลแม็กซ์ในเมืองใหญ่ มุมมองส่วนตัวคือเสน่ห์ของหนังไม่ได้อยู่แค่เอฟเฟกต์ไดโนเสาร์ แต่มาจากการที่ทีมงานเลือกนักแสดงที่เติมเต็มบทบาทได้ลงตัว ทำให้ตัวละครแต่ละตัวทั้งหลักและรองมีน้ำหนักพอที่จะดึงให้คนดูลงทุนทางอารมณ์กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

วินาทีแรกที่นึกถึง 'Jurassic Park' ฉากเปิดตัวไดโนเสาร์ชนิดใหญ่อย่าง Brachiosaurus ยังคงตราตรึง เพราะมันทำให้ความรู้สึกตื่นตาและมหัศจรรย์ถูกยกระดับด้วยดนตรีของ John Williams ที่เดินหน้าไปพร้อมกับภาพยักษ์คอยืดคอขึ้นจากต้นไม้ ฉากนี้ไม่ใช่แค่โชว์เอฟเฟกต์ที่ล้ำสมัยสำหรับยุคนั้น แต่ทำหน้าที่เป็นประตูที่ชวนผู้ชมให้เชื่อว่าโลกใบหนึ่งที่มีไดโนเสาร์ยังมีชีวิตอยู่จริง ซึ่งผมรู้สึกว่ามันยังสร้างความประทับใจได้ทุกครั้งที่คิดถึงความงดงามและความเงียบของโมเมนต์นั้น อีกฉากที่กลายเป็นไอคอนเลยคือช่วงที่ T. rex โผล่มาในตอนกลางคืนตอนพาวเวอร์ดับ — ทั้งเสียงคำราม แสงแฟลร์ที่ส่องมาในความมืด ความตึงเครียดที่พุ่งขึ้นทันที และช็อตถ้วยกาแฟบนคอนโซลที่สั่นตามคลื่นของการก้าวของมัน เป็นการจัดวางจังหวะภาพและเสียงที่ดึงคนดูเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จนแทบหายใจไม่ออก นอกจากนี้ฉากครัวที่ velociraptors ไล่ล่าเด็ก ๆ ก็ดึงอารมณ์ได้สุดยอด การที่ตัวละครต้องใช้ไหวพริบ เอาตัวรอดด้วยความเงียบและความระมัดระวัง ส่งให้ฉากนี้กลายเป็นตัวแทนของสยองขวัญเชิงฉลาดมากกว่าการใช้ความรุนแรงล้วน ๆ ฉากของ Dennis Nedry กับเจ้า Dilophosaurus ก็โดดเด่นในแบบของมันเอง: ความตลกร้ายผสมกับความน่ากลัวเมื่อเขาถูกสัตว์ที่มีลูกเล่นพ่นน้ำลายพิษและแผ่นคอเปิด เหตุการณ์นี้สั้นแต่ติดตา เพราะมันเป็นตัวอย่างดีของหนังที่เล่นกับโทนได้หลากหลาย อีกทั้งบทพูดคลาสสิกอย่าง 'Life finds a way' ของ Dr. Ian Malcolm หรือประโยคสั้น ๆ แต่ทรงพลังอย่าง 'Clever girl' ที่ใช้ในฉากที่ Muldoon ถูกซุ่มโจมตี ล้วนกลายเป็นคำพูดที่คนจดจำและอ้างอิงกันบ่อย ๆ ฉากสุดท้ายในศูนย์จัดแสดงเมื่อ raptors บุกเข้ามา ขณะที่เด็กสาวใช้ทักษะคอมพิวเตอร์เพื่อหลอกให้ระบบล็อกและปิดทางเข้า เป็นการรวมองค์ประกอบทุกอย่างของหนัง — แอ็คชัน ความตึงเครียด ความตลกเล็ก ๆ และความหวังเข้าด้วยกัน ทำให้คลิปสั้น ๆ ของคำพูดอย่าง "มันเป็นระบบยูนิกซ์ ฉันเข้าใจ" กลายเป็นมุกอมตะที่คนยังหัวเราะได้จนถึงวันนี้ โดยรวมแล้ว 'Jurassic Park' ภาคแรกมีฉากที่เป็นไอคอนหลายช็อตซึ่งต่างก็ทำงานร่วมกันเพื่อสร้างประสบการณ์ตื่นตา มีทั้งความยิ่งใหญ่ ทรงพลัง และมุมเล็ก ๆ ที่ทำให้ตัวละครเป็นคนจริง ๆ — นี่แหละคือเหตุผลที่หนังเรื่องนี้ยังคงค้างอยู่ในใจผมเสมอ

การถ่ายทำของ 'Jurassic Park' เกิดต่อเนื่องตั้งแต่มกราคมถึงพฤศจิกายน 1992 (ทีมหลักเริ่มถ่ายกันจริงจังช่วงสิงหาคมถึงพฤศจิกายน) และเมื่อนึกถึงทีมนักแสดงหลัก ผมมักจะนึกถึงอายุของพวกเขาขณะอยู่บนกองถ่ายด้วยความสนใจเฉพาะตัว ซึ่งถ้าจะยกตัวอย่างคนแรกที่ผมชอบพูดถึงคือ ดร.แอลัน แกรนท์ ที่รับบทโดย Sam Neill เขาเกิดปี 1947 ดังนั้นตอนถ่ายทำปี 1992 เขาอยู่ประมาณ 45 ปี ผมชอบคิดว่าความเป็นผู้ใหญ่ของเขา—สายตาเหนื่อยแต่มีความอดทน—สะท้อนมาจากนักแสดงวัยกลางคนที่มีประสบการณ์จริงในฉากที่ต้องแสดงร่วมกับไดโนเสาร์สังเคราะห์ใหญ่ ๆ นั่นทำให้การตีความบทมีมิติและหนักแน่นขึ้นกว่าการให้คนอายุน้อยมารับบทเดียวกันจริง ๆ

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'จูราสสิค พาร์ค' ภาคแรกประกอบด้วยรายชื่อที่คุ้นหูและมีบทบาทชัดเจนในเรื่อง: แซม นีล (รับบท ดร.อัลัน แกรนท์), ลอร่า เดิร์น (รับบท ดร.เอลลี่ แซทเลอร์), เจฟ โกลด์บลัม (รับบท ดร.เอียน มัลคอล์ม), ริชาร์ด แอตเทนโบโรห์ (รับบท จอห์น แฮมมอนด์) และบ็อบ เพ็ค (รับบท โรเบิร์ต มัลดูน) โดยรายชื่อนี้ยังรวมถึงนักแสดงสมทบสำคัญอย่าง เวย์น ไนท์ (เดนนิส เนดรี), มาเทิน เฟร์เรโร (โดนัลด์ เจนนาโร), บีดี วอง (ดร.เฮนรี วู) รวมไปถึงเด็กๆ อย่าง โจเซฟ มาซซาโล (ทิม เมอร์ฟี) และอาเรียน่า ริชาร์ดส์ (เล็กซ์ เมอร์ฟี) ชอบคิดเล่นๆ ว่าแคสต์ชุดนี้คือหัวใจของหนัง พลังการแสดงของแซม นีลกับลอร่า เดิร์นทำให้คู่พระ-นางดูจริงจังและอบอุ่น ส่วนเจฟ โกลด์บลัมเติมสไตล์ฮิวมอร์แบบเสียดสีให้กับฉากที่ตึงเครียดมากที่สุด ริชาร์ด แอตเทนโบโรห์ในบทแฮมมอนด์ให้ความรู้สึกของคนฝันใหญ่ที่ยอมเสี่ยงทุกอย่าง ขณะที่บ็อบ เพ็คในฉากที่ต้องเผชิญหน้ากับไทแรนโนซอรัสและฉากตามล่าของแรงค์ทำให้ความเป็นภัยคุกคามของสวนสัตว์ชัดขึ้น การรวมตัวของนักแสดงเหล่านี้คือเหตุผลว่าทำไมหนังยังคงดูได้เสมอแม้เทคนิคจะล้าสมัยไปบ้างก็ตาม