คอสเพลย์ตัวละคร โรนิน ควรเตรียมชุดและอุปกรณ์อย่างไร?

โฉมนางได้แต่ส่ายบั้นท้ายไปมา กระดกบั้นท้ายของหล่อนขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นสัญญาณว่าอยากจะให้บอสเล่นของใหญ่กว่านั้น ปรินทร์ยังยั่วเย้าหญิงสาวด้วยการเพิ่มนิ้วที่กำลังขยับโยกจากหนึ่งเป็นสอง ขยับถี่ ๆ แล้วเพิ่มเป็นสาม พอโดนเข้าหลายนิ้วมันก็ยิ่งทำให้เนื้อแน่นของโฉมนางคับจนแทบปริ หล่อนส่งเสียงอื้ออึงในลำคอและมีเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง “โอวววว...หนูจ๋า...ฉันว่าเรามาเล่นอะไรที่สนุกกว่านี้จริง ๆ กันดีมั้ย นี่แหละงานของหนู และตอนนี้ฉันก็จะสอนให้หนูรู้จักกับจุดไคลแม็กซ์ของงานที่ต้องทำซะที”

“พริ้งรู้มาตลอดว่าพี่เลว แต่พริ้งไม่คิด… ว่าพี่จะเลวได้มากขนาดนี้” ที่ผ่านมาเธอประเมินค่าความเป็นคนของเขาสูงเกินไป ความร้ายกาจของโรมไม่เคยสิ้นสุด เขาใจร้ายกับทุกคนที่ขัดขวางความต้องการของเขา “เดี๋ยวจะเลวให้มากกว่านี้อีก” นอกจากไม่สำนึก แววตาของโรมยังอัดแน่นไปด้วยแรงอาฆาต พริ้งพลอยส่ายหน้าผิดหวัง รู้สึกขยะแขยงผู้ชายน่ารังเกียจจนกระทั่งไม่อยากหายใจร่วมกับเขาแม้แต่วินาทีเดียว “ถ้าขาของพริ้งก้าวลงจากเตียงเมื่อไร สาบานว่าจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย”

"ขอร้องฉันสิ..แต่ต้องใช้ร่างกายของเธอ..ขอร้องฉันเท่านั้นนะ" เพราะสุดท้าย..ความร้ายกาจมิอาจต้านทานแรงเสน่หา จึงกลายเป็น 'รักลนไฟ' ที่คล้ายแผดเผาและหลอมสองหัวใจไว้ด้วยกัน "เธอเป็นตุ๊กตาของฉัน" ผมรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นใบหน้านี้ก็ยิ่งอยากเล่นด้วย หลายคนคงมีตุ๊กตาส่วนตัวเวลาที่เราเบื่อเหงาก็มักจะจับใส่เสื้อผ้าหรือจับนั่งเดินตามอำเภอใจ ถึงแม้ผมจะเป็นผู้ชาย..แต่ถ้าตุ๊กตามีชีวิตและลมหายใจ มันก็น่าเล่นใช่ไหมล่ะ!

'เจ้าจอม' เจ้าตระกูลคนถัดไป แต่อาคมที่ใช้กลับเป็นสายมืดไม่วายที่เจ้าตระกูลจะหาคนมาแทน ซ้ำร้ายยังแอบขโมยคาถามหาเสน่ห์ไปใช้กับ 'เดินดิน' ความซวยเพิ่มทวีคูณเมื่อตัวพ่อหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของนายแบบคนสวยขา

"สโรชา นี่มันห้องทำงานคุณอย่าทำให้ผมต้องเสียคนที่นี่ " รามีนเอ่ยออกไปแล้วทำหน้านิ่ง เมื่อสโรชาเดินมาหาเขาพร้อมกับสายตายั่วยวน แล้วปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกทีละเม็ดช้าๆอย่างยั่วยวน "เสียคนที่ไหนคะก็แค่เสียตัวให้เอย จะที่ไหนสำคัญด้วยหรอคะ" สโรชาพูดไปแล้วนั่งบนโต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับโชว์เต้างามที่ถูกปลดปล่อยออกมา จะดูสิจะเย็นชาใส่เธออยู่รึเปล่า สโรชาคิดในใจ "หยุด ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ" รามีนพูดไปพร้อมกับสะกดเสียงตัวเองให้เป็นปกติ แต่ก็มิวายเอามือบีบขย้ำหน้าอกใหญ่ๆของเธออย่างอดไม่ได้ "อ้ะ ไหนบอกนี่ห้องทำงานไงคะ " ร่างบางครางบอกออกไป เมื่อถูกมือหนาเคล้าคลึงหน้าอก “ตอนนี้จะที่ไหน ถ้าเธอยั่ว ฉันก็พร้อมรบสโรชา” รามีนพูดไปก็ละเลงลิ้นร้อนๆกับยอดถันสีชมพูอย่างหลงใหล สโรชาทำให้เขาเสียศูนย์จนได้สิน่า แบบนี้มันต้องลงโทษให้เข็ด รามีนคิดในใจแล้วกระตุกยิ้ม "คุณรามอย่ากัด อ้ะ คุณราม อย่า เดี๋ยวมันเป็นรอย" “ดี ผู้ชายคนอื่นเห็นมันจะได้รู้ว่า เธอมีผัวแล้ว”

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก