บทที่ 1

เมื่อฉันรู้ว่า 'มาเฟียวิตตอริโอ' สามีในความลับของฉันแอบมีความสัมพันธ์กับ 'คาริน่า' เพื่อนสนิทของฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะทิ้งเขา

ฉันผลักประตูห้องทำงานของเขาเข้าไป ในมือถือเอกสารหย่าเอาไว้แน่น วิตตอริโออยู่ที่นั่น เขากำลังขัดเงาพลอยแซฟไฟร์สีพัดพารัดชาอย่างทะนุถนอม

แววตาอ่อนโยนคู่นั้น... เป็นแววตาที่เขาไม่เคยใช้มองฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

มันทำให้ฉันแทบหายใจไม่ออก

วิตตอริโอไม่เคยเป็นคนโรแมนติก เมื่อสองปีก่อนที่งานประมูล เขาเคยเย้ยหยันมหาเศรษฐีวงการเทคโนโลยีคนหนึ่งที่ประมูลสร้อยคอเพชรให้ภรรยา

"อัญมณีพวกนี้มันคือสินทรัพย์" เขาแค่นหัวเราะ "มันคือเงินตรา แต่ดันเอาไปเป็นของขวัญให้ผู้หญิงเนี่ยนะ? ไร้สาระสิ้นดี"

แต่ตอนนี้ เขากลับกำลังปฏิบัติกับพลอยเม็ดนั้นราวกับว่ามันคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลก

สิ่งที่ทำให้ฉันจุกจนพูดไม่ออกคือความทรงจำหนึ่ง โพสต์อินสตาแกรมล่าสุดของคาริน่า: 'ใครก็ตามที่มอบแซฟไฟร์พัดพารัดชาให้ฉันได้ ฉันจะแต่งงานกับเขาคนนั้นโดยไม่ลังเลเลย'

มันเหมือนโดนชกจนจุกไปหมด

สามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยซื้อแม้แต่เครื่องประดับราคาถูก ๆ ให้ฉันด้วยซ้ำ ขนาดแหวนแต่งงานของเรา ฉันยังต้องเป็นคนซื้อเอง... อย่างลับ ๆ

เมื่อสังเกตเห็นฉัน วิตตอริโอก็ลุกขึ้น วางอัญมณีเม็ดนั้นลงบนผ้ากำมะหยี่อย่างเบามือ

"เรื่องเมื่อสามเดือนก่อน..." ในที่สุดวิตตอริโอก็หันมาหาฉัน น้ำเสียงของเขาดูเรียบเฉยจนน่าโมโห "ฉันไม่รู้ว่าอาการของเธอจะหนักขนาดนั้น คาริน่า... เธอเป็นคนบอบบาง

ตอนนั้นเธอกำลังร้องไห้ ฉันก็เลยสติแตกไปหน่อย"

ปลายนิ้วของฉันเริ่มสั่นสะท้าน

"อีกอย่าง เธอก็เอาตัวรอดได้เสมออยู่แล้ว" เขาเสริมพร้อมกับยักไหล่ "เธอเข้มแข็งจะตาย เด็กจากสลัมอย่างเธอก็คงชินกับเรื่องบาดเจ็บเสียเลือดบ่อย ๆ อยู่แล้ว"

...เด็กจากสลัมงั้นเหรอ

ความขมขื่นตีตื้นขึ้นมาเป็นรสชาติฝาดเฝื่อนในปาก

ถ้าเขารู้ว่าฉันคือเจ้าหญิงแห่งตระกูลรอสซี องค์กรมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในชิคาโกล่ะ? ถ้าเขารู้ถึงสถานะ ความปลอดภัย และเกียรติยศที่ฉันยอมละทิ้งมาเพื่อเขาล่ะ? เขาจะยังกล้าพูดกับฉันแบบนี้อยู่ไหม?

แต่เขาจะไม่มีวันได้รู้

เขาไม่เคยใส่ใจอดีตที่ผ่านมา ความรู้สึก หรือเรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวฉันเลย เขาเลือกจะเชื่อในสิ่งที่ฉันบอก เพียงเพราะฉันไม่มีค่าพอให้เขาต้องเสียเวลาไปค้นหาความจริง

"นี่ ดูดีไซน์นี่สิ" วิตตอริโอดันภาพสเก็ตช์มาตรงหน้าฉัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ฉันทำงานร่วมกับช่างทำเครื่องประดับเลยนะ นี่คือผลงานชิ้นเอกของเขาเลย"

ฉันก้มลงมอง โลกทั้งใบพลันเงียบสงัด

แด่คาริน่าสุดที่รักของฉัน

ชื่อของเธอถูกเขียนด้วยลายมือตวัดอย่างงดงามไว้ที่ด้านบนสุด ทุกตัวอักษรกำลังเย้ยหยันความโง่เขลาของฉัน

นี่สินะ หน้าตาของความรัก

ทะนุถนอม ระมัดระวังและเต็มไปด้วยความคาดหวัง ถึงขั้นต้องมาตรวจการออกแบบด้วยตัวเอง

แล้วฉันล่ะ?

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาจำไม่ได้แม้แต่วันเกิดของฉัน

ความเจ็บปวดแล่นแปลบปลาบไปทั่วศีรษะ มันคือผลข้างเคียงจากบาดแผลที่ถูกยิง ฉันเซถอยหลัง เสียการทรงตัวจนกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอย่างแรง บาดแผลบริเวณสีข้างที่เพิ่งจะสมานตัวเกิดการฉีกขาด ความเจ็บปวดรุนแรงและแสบร้อนทำเอาใบหน้าของฉันซีดเผือด

"เวรเอ๊ย!" วิตตอริโอก้าวเข้ามาหาฉัน แววตาของเขามีความตื่นตระหนกวาบขึ้นมาชั่วครู่

แต่สายตาของเขากลับถูกดึงดูดไปที่ภาพสเก็ตช์เครื่องประดับที่กำลังลื่นไหลตกจากโต๊ะ เขาหันขวับและคว้ามันเอาไว้กลางอากาศก่อนที่มันจะหล่นถึงพื้น

เขาตรวจดูมันอย่างลนลาน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด "ขอบคุณพระเจ้า มันไม่เป็นไร..."

หลังจากที่เขาวางภาพสเก็ตช์กลับลงบนโต๊ะและมั่นใจว่ามันปลอดภัยแล้ว เขาถึงค่อยหันมาหาฉัน คิ้วของเขาขมวดมุ่น น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกเมื่อครู่ "ทำไมไม่ระวังให้มากกว่านี้? เธอทำกาแฟฉันหกหมดแล้วเนี่ย"

ฉันเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจของตัวเองที่กำลังแหลกสลายลงทีละนิด

เลือดกำลังซึมออกจากบาดแผลของฉัน หยดเปื้อนพรมราคาแพง แต่เขากลับเป็นห่วงแค่กระดาษแผ่นเดียว

นี่น่ะเหรอผู้ชายที่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา

"เซ็นสิ" ฉันดึงปึกเอกสารออกจากแฟ้มแล้ววางลงตรงหน้าเขา แผ่นบนสุดคือเอกสารอนุมัติการขนส่งด่วนสำหรับท่าเรือ

วิตตอริโอขมวดคิ้ว ราวกับว่าในที่สุดเขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ "แผลถูกยิงนั่นคงจะหนักเอาการ เธอพักผ่อนบ้างก็ได้นะ ไม่ต้องหักโหมกับธุรกิจของตระกูลมากนักหรอก"

คำพูดของเขาเหมือนจะเป็นห่วงเป็นใยกัน แต่มันช่างเย็นชาเหลือเกิน ราวกับเป็นแค่คำถามตามธรรมเนียมที่เอ่ยถามนายทหารที่บาดเจ็บเท่านั้น

เขาก้มลงมองเอกสาร แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

ยอดรัก

ชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์เหมือนมีดที่บิดคว้านอยู่ในหัวใจของฉัน

ฉันรู้ดีว่าเขาเมมชื่อฉันในโทรศัพท์ว่าอะไร... "ที่ปรึกษา" ช่างเย็นชา เป็นทางการ และไม่มีความรู้สึกส่วนตัวใด ๆ

"วิตตอริโอคะ?" เสียงอ่อนหวานของคาริน่าลอยมาตามสาย แฝงไว้ด้วยความขี้เล่น"เมื่อไหร่คุณจะมาหาฉันคะ? ฉันอยากให้คุณมาดูตอนฉันลองสวมสร้อยคอ..."

"เร็ว ๆ นี้แหละที่รัก ฉันกำลังไป" น้ำเสียงของวิตตอริโอช่างอ่อนโยนราวกับน้ำผึ้ง

เขานั่งฟัง พลางพลิกดูปึกเอกสารไปมาอย่างเหม่อลอย เขาเห็นลายมือที่คุ้นเคยของฉัน รูปแบบเอกสารที่คุ้นตา เขาจึงตวัดลายเซ็นลงที่ด้านล่างของแต่ละหน้าโดยไม่คิดจะอ่านทบทวนเลยแม้แต่น้อย

...รวมถึง เอกสารหย่า ที่ฉันสอดไส้เอาไว้ตรงกลางด้วย

"คืนนี้ฉันไม่กลับมาทานมื้อค่ำนะ" เขาพูดหลังจากเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายเสร็จ แล้วเดินตรงไปที่ประตู

เขาชะงักที่หน้าประตู

เขาหันกลับมามองฉันที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม น้ำเสียงของเขาดูรำคาญใจ "มีอะไรอีกไหม?"

"ไม่มี" ฉันได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไป เป็นน้ำเสียงที่กลวงเปล่าราวกับเสียงสะท้อน "นับจากนี้เป็นต้นไป... จะไม่เหลืออะไรอีกแล้ว"

วิตตอริโอขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าฉันทำตัวแปลก ๆ "ก็ดี ไหน ๆ เธอก็อยู่ในนี้แล้ว ช่วยจัดการไฟล์ให้ฉันที สมุดบัญชีลับพวกนั้นน่ะ เธอคือคนเดียวที่ฉันไว้ใจให้ดูแล"

ประตูถูกปิดลงดังคลิก

ฉันยืนอยู่เพียงลำพังในห้องที่ว่างเปล่า ฟังเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังแตกสลาย

นั่นเป็นเพียงช่วงเวลาเดียวที่ฉันรู้สึก "พิเศษ"... เวลาที่ฉันจัดการกับความลับของเขา

ช่างเป็นความพิเศษที่น่าสมเพชเหลือเกิน

ฉันเดินไปที่ตู้เซฟของเขาและกดรหัสผ่าน ปลายนิ้วของฉันสั่นเทา แต่ฉันก็บังคับตัวเองให้นิ่งเข้าไว้

ข้างในนั้น... ควรจะมีรูปถ่ายของเรา ที่แอบถ่ายไว้หลังจากที่เราแต่งงานกัน เป็นค่ำคืนที่ฉันเมาและรวบรวมความกล้าขอให้เขาเก็บมันไว้ที่นี่ ฉันเคยคิดว่ามันจะช่วยยืนยันพื้นที่ในหัวใจของเขาได้ ฉันเคยคิดว่าสักวันหนึ่ง เขาจะรักฉัน

แต่รูปถ่ายใบนั้นหายไปแล้ว

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือรูปถ่ายเดี่ยวของคาริน่า เธออยู่ในชุดเดรสสีขาว ยิ้มแย้มราวกับนางฟ้า ราวกับว่าเธอคือแสงสว่างชั่วนิรันดร์ในชีวิตของเขา

ฉันพบรูปถ่ายของเราถูกยัดทิ้งไว้ในมุมมืด ขอบรูปยับย่นและเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

ชีวิตแต่งงานสามปี... ถูกโยนทิ้งไว้ที่มุมตู้

ฉันฉีกรูปนั้นออกเป็นสองท่อน แล้วฉีกมันจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เศษซากของมันปลิวว่อนร่วงหล่นลงพื้น... ไม่ต่างอะไรกับเศษเสี้ยวหัวใจของฉัน

เมื่อกลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง ฉันกดโทรออกไปยังเบอร์ที่ถูกเข้ารหัสไว้

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลรอสซี จะเป็นฝ่ายโทรหาฉันด้วยตัวเอง" ที่ปลายสาย เสียงของ 'มาเฟียโอไรออน' นั้นทุ้มต่ำและอันตราย แต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่แฝงอยู่เบื้องลึก "เกิดอะไรขึ้น?"

ฉันมองดูตัวเองในกระจก คราบเลือดสีแดงฉานเบ่งบานราวกับดอกไม้สีหม่นบนเสื้อเชิ้ตสีขาว ใบหน้าของฉันซีดเผือดราวกับศพ

"คุณเคยบอกว่าคุณอยากแต่งงานกับฉันใช่ไหม โอไรออน การหย่าของฉันจะมีผลสมบูรณ์ในอีกสามสิบวัน... ข้อเสนอนั้นเป็นของคุณแล้ว"