คำว่า แกว่งเท้าหาเสี่ยน หมายถึงอะไรในสำนวนไทย?

นิยายชุดนี้ จะเป็นชุดแม่ทัพ 1.แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร้ายรำ สาวน้อยหลี่ลี่หลินฝึกฝนเพื่อการร่ายรำมาหลายปี เหตุไฉนจู่ๆแม่ทัพหนุ่มก็อุ้มนางออกมาแล้วโยกย้ายส่ายสะโพกใส่นางไม่ได้หยุด เขาทำเช่นนี้กับนางได้อย่างไรกัน สุดฟินซาบซ่านไปกับสาวงามและแม่ทัพผู้เอาแต่โยกส่ายโดยไม่ชอบพูดมาก 2.อย่ารังแกข้าเลยท่านแม่ทัพ นางเป็นเพียงคุณหนูน้อยผู้อ่อนแอซึ่งทำการค้าเพื่อหาเงินทอง  เหตุใดจึงต้องจับตัวนางมาคาดคั้นเช่นนี้ ขอความเมตตาสักนิดเถิด อย่ารังแกข้าด้วยของใหญ่เช่นนั้นเลยท่านแม่ทัพใหญ่เจ้าขา ซูฟาง คุณหนูสามสกุลซูบุตรสาวคหบดีเจ้าของร้านแพรพรรณขนาดใหญ่ซึ่งบิดาไม่ใคร่ใส่ใจ แต่นางหรือจะแยแสในเมื่อมีการค้าอื่นในมือซึ่งได้เงินทองมากกว่าหลายเท่านัก เพียงแต่ การค้านี้ออกจะอันตรายเกินกว่าคาดคิด ด้วยต้องถูกตามล่าหาตัวในฐานะเจ้าของตัวจริงมาให้จงได้ โดยเฉพาะแม่ทัพผู้เป็นเจ้าของร่างกายสูงใหญ่และท่อนกายอวบล่ำ กับบุตรชายหัวหน้าเผ่าซึ่งคอยตามติดสลัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด นางคงต้องใช้ใบหน้าไร้เดียงสากับท่าทางอ่อนแออ่อนหวานเพื่อร้องขอให้พวกเขาเมตตา โปรดอย่ารังแกข้าเลย ท่านแม่ทัพเจ้าขา ข้าไม่ไหวแล้ว นิยายแนวคู่เดียวไม่มีนอกกายนอกใจ แต่ความแซ่บความฟินจัดหนักจัดเต็มไม่มีแผ่ว

“ขอโทษนะป้า ฉันได้ยินป้าพูดถึงเถาวัลย์...เถาวัลย์อะไรเหรอ??” “อ๋อ เถาวัลย์รัญจวนน่ะค่ะ” ป้าพะยอมหันมองรอบกายเหมือนกลัวจะมีใครได้ยินเข้า เหมือนเรื่องที่แกกำลังจะพูด เป็นสิ่งต้องห้าม “มันเป็นของหายากค่ะคุณม่าน มีแค่ในหุบเขารัญจวนกลางป่าลึก ผลของมันมีฤทธิ์เดชช่วยให้เครื่องเพศสตรีเปล่งปลั่งเหมือนสาวบริสุทธิ์ ถ้าสตรีคนใดได้ใช้เถาวัลย์รัญจวนสักครั้ง เครื่องเพศจะฟิตเปรี๊ยะไปเป็นสิบปี หากชายใดได้เสพสังวาสด้วยก็จะติดอกติดใจ ไม่มีทางลืมรสลืมกลิ่นได้เลย”

"ทะลุมิติมาทั้งที ขอรวยเป็นเศรษฐีดีกว่ามีผัว! แต่ไหงท่านอ๋องวิปลาสหน้าหล่อถึงตามติดข้าแจ แถมยังประกาศลั่นว่าจะเหมา 'ชายบำเรอ' (กำมะลอ) คนนี้ไปเป็นชายาอีก! เดี๋ยวนะเฮีย...ข้าแค่จะหาเงิน ไม่ได้จะหาสามี"

รวมเรื่องราวถึง 2 เรื่อง ครบรสทั้งเผ็ด แซ่บ นัว ดราม่า โรแมนติกรับรองจะไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ ^^ 1.ตีตราเถื่อนคุณนายตกอับ :จากจุดสูงสุดสู่จุดต่ำสุด คุณนายอดีตเมียเจ้าพ่อได้กลายมาเป็นสาวใช้ใต้โอวาทของมาเฟีย ศัตรูตัวฉกาจของสามีที่ถูกเขาฆ่า และทุกวันเธอต้องถูกเขาตีตราเถื่อนตราบาปใต้ร่าง... 2.ทาสบำเรอเบอร์หนึ่ง :คนใช้ในบ้านหลังนี้ไม่ต่างไปจากผู้เข้าแข่งขัน ถูกเสี่ยวินเทจคัดเลือกเพื่อมาชวงชิงตำแหน่งภรรยา ระหว่างที่ทุกคนสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายหารู้ไม่ ทาสบำเรอเบอร์หนึ่งถูกตรีตราจองเอาไว้แล้ว..

นักเลงอย่างเขาเคยกลัวใครที่ไหน แต่กลับยัยหมากระเป๋านี่ถึงได้ยอมนัก แตะต้องสีกายังไม่เคยแต่ทำไมกับเธอถึงชอบอยากเข้าใกล้ตลอด "ไต้ฝุ่น เรียกเฮียไต้ก็ได้" "คุณไม่ใช่พี่เราค่ะ" รันรานาแม่งไทป์เขาเลยว่ะ เขาจะทำอย่างไรดี ผู้หญิงคนเดียวที่รู้สึกว่าใช่ขนาดนี้ เขายากที่จะปล่อยเธอไปแต่เขาก็ไม่สามารถมีเมียทั้งๆ ที่เป็นนักเลงแบบนี้ได้เหมือนกัน ยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบชีวิตใครด้วยซ้ำ ลำพังตัวเขาเองยังเอาตัวไม่รอด “เรารู้สึกดีบางครั้ง แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นความชอบแบบไหน อาจจะแบบพี่ชาย” “ไม่เป็นไรเลยว่ะเธอ” -- เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เตตะวันเคยอยู่ตรงนี้ตลอด คอยตามเธอไปทุกที่ คอยนั่งเฝ้าเวลาเธออ่านหนังสือ แต่ตอนนี้ไม่มีเขาแล้ว และมันทำให้เธอรู้แล้วว่า เธอไม่ได้อยากให้เขาเป็นแค่ พี่ชาย อย่างที่เธอเคยพูดออกไป เธอชอบเขา และเธออาจจะพลาดอะไรบางอย่างไปแล้วก็ได้ “ออกไปเถอะ… อย่าให้ฉันพูดซ้ำอีก” “ถ้าเฮียอยากให้เรากลับไป เราก็จะกลับ… แต่พรุ่งนี้เราจะมาอีกค่ะ” เขาทำเหมือนเธอไม่มีค่า บางทีความรู้สึกของเตตะวันอาจจะเป็นเพียงพายุเหมือนกับชื่อเขา

“อ๋องหื่น” “หึหึ...ข้าหื่นที่ไหนกันเล่า ข้าแค่อยากแสดงความรักกับเจ้าเท่านั้นเอง และตอนนี้ก็ลับตาคน ข้าว่าเรามาเย้ยฟ้าท้ายุทธภพกันดีไหม” เขาพูดจบก็ผลักร่างเล็กโน้มลงไปนอนราบกับหลังคาทันทีแล้วตัวเองก็คร่อมทับ “อือ...เดี๋ยวหลังคาบ้านเขาพังหรอก” “ไม่ลองไม่รู้เถียนเถียน” “บ้าน่า อย่าทำอะไรพิสดารได้ไหม เดี๋ยวพลาดท่าตกไปพิการเอาหรอก” “ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ทำให้เจ้าเป็นอันตรายหรอกเมียข้า” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าหมายจะลงไปซุกไซ้ซอกคอระหงทันที......