ฉันจะแก้สี รูปอาเนียตอนโต ให้เป็นโทนอ่อนอย่างไร

ชอบไหมกับไอเดียเห็น 'อาเนีย' โตขึ้นในภาพแฟนอาร์ตแบบสุภาพ? ฉันเป็นคนหนึ่งที่ชอบตามหาภาพแนวนี้เพราะมันให้ความรู้สึกต่างออกไป—เหมือนเราได้เห็นตัวละครที่คุ้นเคยในมุมมองใหม่โดยยังคงความน่ารักไว้โดยไม่ล่วงเลยไปสู่เรื่องไม่เหมาะสม ฉันมักเริ่มจากแพลตฟอร์มที่ศิลปินจริงจังใช้กัน เช่น Pixiv, Twitter (ปัจจุบันเป็น X), Instagram และ DeviantArt เพราะที่นั่นมีระบบแท็กและฟีลเตอร์ที่ช่วยคัดกรองงานที่เป็น SFW ได้ชัดเจน แล้วก็อย่าลืมค้นหาใน Reddit โดยมุมกลุ่มแฟนอย่าง subreddit ที่เกี่ยวข้องกับ 'Spy x Family' บางแห่งมักมีคอลเลกชันภาพวัยโตที่คัดแล้วว่าไม่โป๊ วิธีการค้นหาที่ฉันชอบใช้คือผสมคำไทยและอังกฤษ เช่น พิมพ์ 'อาเนียโต' หรือ 'Anya grown up' คู่กับคำว่า 'SFW' หรือ 'wholesome' เพื่อกรองงานที่สุภาพขึ้นไปอีก ขั้นตอนเล็ก ๆ อย่างการปิดการดูสื่อที่ติดป้ายว่า 'Sensitive' บน X หรือปรับตัวกรอง R-18 บน Pixiv จะช่วยให้ผลลัพธ์น่าไว้วางใจมากขึ้น นอกจากนี้ การติดตามแท็กเฉพาะอย่าง 'age-up' หรือ 'ageprogression' บางครั้งจะเจอเวอร์ชันวัยรุ่นถึงวัยผู้ใหญ่ที่วาดอย่างนุ่มนวลและเคารพต้นแบบ เมื่ออยากได้ภาพเฉพาะสไตล์ ฉันมักจะติดต่อศิลปินแบบจ้างวาดโดยระบุชัดเจนว่า 'SFW' และให้ตัวอย่างสไตล์ที่ต้องการ พร้อมงบประมาณและข้อจำกัดเรื่องคอนเทนต์ นี่เป็นวิธีปลอดภัยที่สุดถ้าต้องการงานที่เป็นมิตรต่อทุกคน อีกทางที่น่าสนุกคือเข้าร่วม Discord ของแฟนคลับหรือกลุ่ม Telegram/Line ที่ศิลปินมักอัปโหลดงานทดลอง รวมถึงการสนับสนุนศิลปินผ่าน Patreon หรือ Ko-fi จะได้เห็นซีรีส์วาดภาพวัยโตแบบต่อเนื่อง สุดท้ายแล้ว การได้ภาพอาเนียวัยโตที่สุภาพสำหรับฉันคือการได้เห็นการตีความที่สร้างสรรค์และเคารพต้นฉบับ ซึ่งบางภาพก็ให้ความอบอุ่นเหมือนมองเห็นตัวละครที่เติบโตขึ้นจริง ๆ

พูดตรงๆ ผมชอบภาพ 'อาเนีย' ตอนโตที่ยังคงความนิสัยซนๆ เอาไว้แต่ถ่ายทอดด้วยเทคนิคสมจริง เพราะมันคือจุดสมดุลระหว่างคาแรกเตอร์และงานภาพพอร์ตเทรตที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ผมเป็นคนดูงานภาพดิจิทัลมานาน เลยจะชอบศิลปินที่จัดการโครงหน้าและแสงเงาได้แน่นหนา—พวกที่ทำให้ดวงตายังดูเป็นอนิเมะแต่โครงหน้า มีมิติของกระดูกแก้ม คาง และความหนาของริมฝีปากแบบคนโตได้อย่างกลมกลืน ศิลปินที่มักถูกยกให้เป็นต้นแบบสไตล์นี้ได้แก่ Sakimichan กับ Artgerm: งานของเขาทั้งสองมีการลงผิวหนังและแสงที่ละเอียด เหมาะสำหรับให้ภาพอาเนียโตออกมาหรูดูจริง ไม่หลุดเอกลักษณ์ดั้งเดิมแต่เพิ่มรายละเอียดที่ทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น อีกคนที่ผมชอบคือนักวาดแนวภาพยนตร์อย่าง WLOP—โทนสีคอนทราสต์สูงกับแสงบรรยากาศทำให้อารมณ์ภาพโตขึ้นแบบมีเรื่องราว ส่วน Ilya Kuvshinov จะให้ความรู้สึกนุ่ม สายตายังมีความอ่อน แต่สัดส่วนหน้าเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ทำให้ภาพออกมาเป็นสมจริงเชิงสไตไลซ์ ถาจะสั่งงานหรือมองหางานที่มีคุณภาพ ให้โฟกัสสามจุดหลักที่ผมมักพูดถึงกับเพื่อนนักวาด: 1) โครงหน้า—ลดขนาดตาเล็กน้อย ปรับจมูกและคางให้ชัดขึ้น 2) โทนผิวและแสง—การลงสกินเชดกับโอเวอร์เลย์สีจะทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่ (อย่าลงสีแบบการ์ตูนเพียวๆ) 3) เสื้อผ้าและพร็อพ—ชุดที่เลือกจะกำหนดบุคลิกโต เช่น เสื้อเชิ้ตคอปก โค้ท หรือชุดสไตล์วินเทจเล็กๆ จะช่วยขายคาแรกเตอร์มากกว่าชุดเดิมๆ เวลาคอมมิชชั่น ผมมักส่งรีเฟอร์เรนซ์โครงหน้า (รูปถ่ายจริงหรือพอร์ตเทรต) และบอกลักษณะโทนสีที่ต้องการ จะช่วยให้ศิลปินจับอารมณ์ภาพโตได้ตรงขึ้น ท้ายที่สุด ผมชอบงานที่ยังเก็บความไร้เดียงสาไว้ในรายละเอียดเล็กๆ—เช่น ผมหน้าม้า มือที่ยังคงท่ากวนๆ นั่นแหละที่ทำให้อาเนียเวอร์ชันโตไม่กลายเป็นคนละคน ดูรูปตัวอย่างจากศิลปินข้างต้นแล้วลองจินตนาการท่าโพสและแสงที่อยากได้ คุณจะได้ภาพที่ทั้งสมจริงและยังให้ความรู้สึกของ 'อาเนีย' อยู่ครบ

เราเชื่อว่าการเลือกสีคือการตั้งใจเล่าเรื่องก่อนคนดูจะอ่านคำบรรยายหรือฟังเพลงประกอบ และถ้ารู้วิธีใช้สีกับคาแรคเตอร์หรือฉาก มันช่วยทำให้รูปอนิเมะอาเนียบนอินสตาแกรมเด่นขึ้นทันที เริ่มจากกำหนดจุดโฟกัสก่อนเลย — สีหลักหนึ่งสีที่ต้องการให้คนจำได้ (เช่น สีชมพูพาสเทลสำหรับคาแรคเตอร์นุ่มนวล หรือสีแดงสดถ้าต้องการพลัง) แล้วเสริมด้วยสีรอง 1–2 สีและพื้นกลาง (neutral) เพื่อบาลานซ์ ให้พยายามใช้พาเลตจำกัดไม่เกิน 4 สีหลักเพื่อไม่ให้ตาไขว้เขว สังเกตผลงานอย่าง 'Violet Evergarden' ที่ใช้พาสเทลเล่าอารมณ์ละเอียดอ่อน หรือ 'Demon Slayer' ที่เล่นโทนเข้มและคอนทราสต์สูงเพื่อความดราม่า เป็นตัวอย่างที่ดีว่าการเลือกอุณหภูมิสี (อบอุ่น/เย็น) จะเปลี่ยนบทบาทของภาพได้ทันที เมื่อลงรูปบนอินสตาแกรม ให้คิดถึงกรอบสี่เหลี่ยมเล็กๆ: โทนสีต้องยังอ่านได้ชัดที่ขนาดย่อ เลือกสีไฮไลต์เล็กๆ ที่จะปรากฏเสมอในฟีด เช่น เฉดสีริมขอบหรือแสงสะท้อน เพื่อให้โปรไฟล์ดูมีเอกลักษณ์ และอย่าลืมใช้ความคอนทราสต์กับพื้นหลังเพื่อให้คาแรคเตอร์เด่นขึ้น เวลาทดลองปรับความสว่างกับความอิ่มตัว จดจำว่าการเลือกสีที่สอดคล้องกับธีมโพสต์ต่อโพสต์จะช่วยสร้างสายตาที่ติดตามผลงานของเราได้ดีกว่าแค่ใช้สีสดหลายๆ แบบ สุดท้ายแล้ว สีที่เลือกควรเล่าเรื่องและทำให้คนหยุดไถฟีด — นี่คือเป้าหมายที่ฉันยึดเสมอ

คนที่ติดตามงานแฟนอาร์ตมักสงสัยเรื่องลิขสิทธิ์เมื่อต้องเจอภาพผู้ใหญ่แนวอนิเมะ เพราะเส้นแบ่งระหว่างงานต้นฉบับ ดัดแปลง และการแชร์บนแพลตฟอร์มต่าง ๆ มักไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ฉันมักเริ่มต้นจากแหล่งข้อมูลพื้นฐานของหน่วยงานรัฐก่อน เพราะเขียนชัดและมีผลผูกพันจริง เช่น เว็บไซต์ของกรมทรัพย์สินทางปัญญา ที่อธิบายหลักการลิขสิทธิ์ทั่วไปและการคุ้มครองงานศิลปะ นอกจากนี้องค์การทรัพย์สินทางปัญญาระหว่างประเทศ (WIPO) มีบทความพื้นฐานเชิงสากลที่ช่วยให้เข้าใจหลักการอย่างเป็นระบบ ทั้งเรื่องสิทธิผู้สร้าง สิทธิในการทำสำเนา และข้อยกเว้นไม่ว่าจะเป็นงานดัดแปลงหรือแฟนอาร์ต ถ้าต้องการกรอบการตีความเกี่ยวกับการใช้รูปภาพผู้ใหญ่โดยเฉพาะ ให้ดูแหล่งที่อธิบายเรื่อง 'derivative works' และ 'moral rights' ของศิลปิน เช่น คู่มือของสำนักงานลิขสิทธิ์สหรัฐฯ ที่พูดถึงงานศิลปะและการดัดแปลง รวมถึงบทความจากองค์กรสิทธิเสรีภาพดิจิทัลอย่าง EFF ที่เล่าคดีตัวอย่างและแนวปฏิบัติบนอินเทอร์เน็ต ข้อสรุปที่ได้คือเข้าใจหลักกฎหมายก่อน แล้วค่อยดูนโยบายของแพลตฟอร์มที่ใช้โพสต์ เพราะมักมีข้อจำกัดเสริมที่ต่างจากกฎหมายโดยตรง — นี่คือโครงสร้างที่ฉันใช้เมื่อต้องตัดสินใจแชร์หรือสร้างงานประเภทนี้

แหล่งที่พบรูปอาเนียตอนโตแต่งชุดทำงานบ่อยที่สุดสำหรับฉันคือกลุ่มศิลปินบน Pixiv กับแฮชแท็กภาษาญี่ปุ่นที่ค่อนข้างแพร่หลายและชัดเจน โดยเฉพาะเมื่อเป็นแฟนอาร์ตจากซีรีส์ยอดนิยมอย่าง 'Spy x Family' ศิลปินญี่ปุ่นมักใช้คำอย่าง 大人アーニャ หรือ 成長アーニャ ซึ่งจะได้งานที่โชว์ไอเดียการแต่งตัวแบบมืออาชีพ ทั้งชุดสูท ชุดพนักงานออฟฟิศ หรือชุดพนักงานบริการที่เป็นสไตล์ AU (Alternate Universe) ผมมักจะเลื่อนดูโปรไฟล์ที่มีคอลเล็กชันงานซีรีส์เดียวและจะเจอบทตีความใหม่ๆ ของตัวละครนี้เสมอ อีกที่ที่เข้มข้นคือ Twitter (ปัจจุบันเรียกกันว่า X) เพราะศิลปินหลายคนโพสต์เวอร์ชันยาวของคอมมิกหรือสเก็ตช์ก่อนจะอัพขึ้น Pixiv นอกจากนี้ Reddit ในซับเรดดิทอย่าง r/SpyxFamily มักมีรวบรวมลิงก์ไปยังแฟนอาร์ตและแฟนอัพที่เป็นธีมผู้ใหญ่ บางครั้งจะมีเธรดรวบรวม 'อาเนียโต' ประจำเดือนให้ดูสะดวก ส่วน Discord ของกลุ่มแฟนอาร์ตก็เป็นพื้นที่ที่คนแชร์งาน WIP และชวนคุยไอเดียคอสเพลย์ออฟฟิศ อันที่จริงผมชอบดูงานจากหลายมุม—มีทั้งภาพแนวเรียบหรู สตอรี่บอร์ดสั้นๆ หรือคอนเซปต์ตลกๆ ที่จับอาเนียมาเป็นหัวหน้า/เลขา ซึ่งสะท้อนทั้งการเล่นมุกและความคิดสร้างสรรค์ อยากเตือนนิดหนึ่งว่าโทนผลงานจะแตกต่างกันไปตามแพลตฟอร์มและกฎของแต่ละชุมชน บางพื้นที่เปิดกว้างให้ทำเวอร์ชันโตเต็มที่ ขณะที่พื้นที่อื่นจะเคร่งครัดเรื่องเนื้อหาเพราะมีผู้ใช้อายุน้อยแวะเข้ามา ผมเลยแนะนำให้เช็กแท็กและกฎก่อนเลื่อนดูหรือเซฟผลงาน การตามศิลปินที่มีสไตล์เข้ากับรสนิยมจะทำให้เจองานแต่งชุดทำงานของอาเนียบ่อยขึ้น โดยไม่ต้องใช้เวลาค้นมากมาย—แค่จัดฟีดให้ตรงกับความชอบก็เพียงพอแล้ว

มีร้านออนไลน์หลายประเภทที่รับพิมพ์โปสเตอร์แฟนอาร์ต แต่ข้อจำกัดด้านลิขสิทธิ์และนโยบายคอนเทนต์ต่างกันมาก ขอเล่าแบบตรงไปตรงมาจากมุมมองแฟนคนนึงที่ชอบสะสมพิมพ์งานคุณภาพหน่อย ฉันมักเริ่มจากมองบริการที่เน้นพิมพ์ภาพสำหรับงานศิลป์ส่วนบุคคลก่อน เช่น แพลตฟอร์มที่ให้บริการพิมพ์โปสเตอร์แบบออนดีมานด์ เพราะระบบเค้าทำมารองรับงานศิลป์แบบแผ่นเดียวและมีตัวเลือกกระดาษกับขนาดครบ เช่น กระดาษแมตต์หรือกลอส และมักมีการพิมพ์ซิกเนเจอร์สีคม ส่วนใหญ่แพลตฟอร์มเหล่านี้มีกฎชัดเจนเรื่องการพิมพ์ตัวละครจากอนิเมะ เพราะฉะนั้นถ้าเป็นงานแฟนอาร์ตของตัวละครจาก 'Spy x Family' หรือรูปของ 'อาเนีย' ที่ถูกดัดแปลงเป็นเวอร์ชันโต อาจต้องเช็กนโยบายของแต่ละที่อย่างละเอียดก่อนจะอัพไฟล์ อีกทางที่ฉันชอบ คือซื้อพิมพ์จากศิลปินโดยตรงหรือให้ศิลปินทำไฟล์สำหรับพิมพ์และสั่งผ่านร้านที่ยอมรับงานจากศิลปินอิสระแบบไม่ขายต่อ นี่เป็นวิธีที่สุภาพทั้งต่อศิลปินและกฎหมาย แถมได้งานที่เซ็ตค่าสีถูกต้องแล้ว สรุปคือ ถ้าตั้งใจจะพิมพ์โปสเตอร์ 'อาเนีย' เวอร์ชันโต ให้เช็กกฎของร้านอย่างละเอียด ขออนุญาตศิลปินถ้างานเป็นแฟนอาร์ต และเลือกสำนักพิมพ์ที่ยอมรับงานแบบส่วนบุคคลเท่านั้น จะได้ไม่เจอปัญหาเวลาส่งงานหรือถูกปฏิเสธตอนสั่งพิมพ์

การเลือกสีให้บ้านทรงไทยในการ์ตูนเป็นเหมือนการจับจังหวะระหว่างความอบอุ่นของไม้กับความโปร่งของท้องฟ้า ฉันมักเริ่มจากโทนหลักก่อน เช่น เฉดไม้เข้มแบบไม้สัก (เช่น #8B5A2B) กับสีครีมอ่อนเป็นพื้นหลัง แล้วค่อยเติมสีแดงหม่นหรือทองเป็นองค์ประกอบเน้นเพื่อให้ความรู้สึก ‘ขลัง’ และมีมิติ เมื่อลองลงรายละเอียด ฉันจะคิดถึงแสงในฉากด้วย — แสงอรุณทำให้ไม้ดูมีโทนทองอมส้ม ในขณะที่แสงตอนเย็นจะขับให้สีน้ำตาลเข้มลึกขึ้น ใช้เลเยอร์ของสีเพื่อลดความสด (ลด saturation) แล้วเพิ่ม texture เบาๆ เช่น grain หรือ paper overlay เพื่อให้รู้สึกว่าเป็นบ้านเก่าแต่มีชีวิต เทคนิคนี้ใช้ได้ดีทั้งกับงานไอคอนและฉากพื้นหลังของเว็บ นอกจากนี้การสร้างชุดตัวแปรสีใน CSS เช่น --thai-wood, --thai-cream, --thai-accent ช่วยให้ปรับธีมทั้งเว็บเป็นเรื่องง่ายและสอดคล้องกัน เมื่อทุกอย่างลงตัว ธีมจะสื่อทั้งประวัติและบรรยากาศโดยไม่ต้องใส่รายละเอียดมากเกินไป

ไอเดียแรกที่ชอบลองคือเล่นกับโทนสีและบรรยากาศให้อารมณ์เหมือนฉากในอนิเมะที่เราชอบ ฉันมักเริ่มจากการเลือกพาเลตต์สีชัดๆ ก่อน เช่น น้ำเงินอมม่วงกับแสงนีออนสำหรับแนวเมืองราตรี หรือพาสเทลอุ่นๆ สำหรับฉากชิลล์แบบโรงเรียน จากนั้นจะหาองค์ประกอบที่บอกเรื่องราวเล็กๆ — เงาสะท้อนบนหน้าต่าง แสงจากโคมไฟ หรือฝุ่นละอองที่ลอยในบรรยากาศ เหมือนฉากหนึ่งใน 'Kimetsu no Yaiba' ที่ใช้แสงเงาเสริมอารมณ์ ฉันชอบเก็บสต็อกพร็อพเล็กๆ เช่น ร่มโปร่ง แผ่นฟิล์ม โซ่กุญแจ หรือตุ๊กตาเล็กๆ เพื่อเอาไปวางเป็น foreground ทำให้ภาพมีหลายชั้น เทคนิคการแต่งที่ใช้คือการซ้อนเลเยอร์สกรีนบลูหรือแสงละออง ใส่ grain เล็กๆ แล้วปรับเคิร์ฟให้สีเข้มขึ้นเล็กน้อย บางครั้งก็เอาสกรีนชอตจากอนิเมะมาตัดต่อเป็นแผ่นฟิล์มแล้วทำเป็นกรอบเล่าเรื่อง คำคมสั้นๆ เป็นฟอนต์ญี่ปุ่นหรือสไตล์มินิมอลช่วยให้โพสต์ดูเป็นซีรีส์มากขึ้น การคุมโทนคอนเทนต์ทั้งหน้าโปรไฟล์ให้เป็นธีมเดียวกันทำให้คนจำสไตล์เราได้ง่าย พยายามอย่าเอฟเฟกต์มากเกินไป ให้ภาพยังคงมีจุดโฟกัสชัดเจน จะได้ดึงสายตาคนดู แล้วเมื่อโพสต์ก็ใส่แคปชั่นเล่าอารมณ์สั้นๆ หรือบอกแรงบันดาลใจแบบไม่ยืดยาว จะทำให้คนหยุดดูนานขึ้นและรู้สึกเชื่อมโยงกับผลงานของเรา

ลองนึกภาพว่ามือคุณกำลังจับปากกาแล้วเส้นมันไหลลื่นราวกับกำลังเล่าเรื่องด้วยเส้นเดียว—นั่นคือความรู้สึกที่ฉันชอบเมื่อใช้แอพที่เน้นงานวาดเส้นและพู่กันดิจิทัล ความเห็นจากคนที่ชอบเส้นคมและไลน์อาร์ตชัดเจนคือให้เริ่มที่ 'Clip Studio Paint' ถ้าคุณอยากได้ชุดเครื่องมือที่สมดุลทั้งการวาด การลงสี และแอนิเมชันแบบเฟรมต่อเฟรม ฉันมักตั้งค่าจังหวะของปากกาให้หนา-บางเป็นธรรมชาติ แล้วใช้เลเยอร์หลายชั้นแยกเส้นกับสีออกจากกัน ซึ่งช่วยให้เลียนแบบสไตล์ภาพยนตร์อย่าง 'Kimi no Na wa' ได้ง่ายขึ้นอีกนิด สำหรับคนชอบเส้นเรียบ ๆ และน้ำหนักปากกาสมูทสุด ๆ 'PaintTool SAI' เป็นตัวเลือกที่เบาและตอบสนองไว ส่วนถ้าคุณทำงานบนมือถือและอยากวาดเวลาเดินทาง 'IbisPaint' มีระบบคลาวด์เก็บงานและแปรงสำเร็จรูปที่ช่วยให้ฉากสีสวย ๆ แบบในการ์ตูนโรแมนติกอย่าง 'A Silent Voice' ทำได้ไว ถ้าคุณยังไม่อยากจ่ายเงินหนัก ๆ ให้ลอง 'Krita' เวอร์ชันฟรีที่มีพู่กันแบบโต้ตอบและการตั้งค่าโทนสีที่ละเอียด ฉันมักจะผสมใช้หลายแอพ: สเก็ตช์เร็วในมือถือ แล้วนำไปขัดเส้นและเก็บรายละเอียดใน CSP หรือ Krita ก่อนจะปรับโทนสีสุดท้าย เทคนิคเล็ก ๆ ที่ช่วยให้ภาพดูเหมือนฉากอนิเมะคือการใช้ clipping mask กับแสงสะท้อนเล็ก ๆ รอบเส้นผมและตา แล้วใส่ gradient map เล็กน้อยเพื่อเชื่อมสีทั้งหมดเข้าด้วยกัน สุดท้ายอย่าลืมศึกษาเฟรมของแอนิเมเตอร์ที่ชอบ:การสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ จะช่วยให้ผลงานของคุณดูเป็นญี่ปุ่นมากขึ้นในแบบที่เป็นตัวของคุณเอง

พอพูดถึงการอัปสเกลรูปอนิเมะแล้ว ผมอยากบอกวิธีที่ผมใช้จริงๆ เวลาอยากได้ภาพคมชัดโดยไม่เบลอมากที่สุด เราชอบแยกปัญหาเป็นสองส่วนคือ 'เส้น' กับ 'สี/เกรเดียนท์' เพื่อเลือกโมเดลที่เหมาะกับแต่ละส่วนมากกว่าใช้ตัวเดียวจบเลย เริ่มจากเครื่องมือที่เป็นหัวใจของงานนี้: 'waifu2x' (หรือเวอร์ชันที่มี GUI อย่าง Waifu2x-Extension-GUI) ทำงานยอดเยี่ยมกับเส้นคมและลายเส้นการ์ตูน ส่วน 'Real-ESRGAN' เวอร์ชันที่ฝึกด้วยโมเดลอนิเมะอย่าง 'realesr-animevideov3' มักให้สีและพื้นผิวที่ดีขึ้นโดยไม่ทำลายเส้น เมื่อภาพมีนอยซ์หรือบล็อกจาก JPEG ให้ลดนอยซ์เล็กน้อยก่อน (ระดับ 1–2 แทน 3) เพื่อไม่ให้เส้นนิ่มจนเกินไป ผมมักทำงานแบบลำดับสั้นๆ คือ upscale 2x ทีละขั้นสองครั้งแทนดัน 4x เลย แล้วเอาเลเยอร์เส้นที่ผ่าน waifu2x มาทับกับเลเยอร์สีที่ upscale ด้วย Real-ESRGAN โดยใช้โหมดผสม Multiply/Normal ในโปรแกรมแต่งภาพ ผลลัพธ์ที่ได้สำหรับงานที่มี shading นุ่มๆ อย่างใน 'Violet Evergarden' จะเก็บรายละเอียดอ่อนๆ ของผิวและแบ็คกราวด์ได้ดีกว่ากดฟิลเตอร์รัวๆ ทีเดียวจบ